BEN CRAMER
"DE OUDE MUZIKANT"




Door de straten van Parijs,
klinkt nog steeds dezelfde wijs.
Van die oude muzikant,
je hoort hem al aan de overkant.
Eens was hij toch heel beroemd,
altijd werd zijn naam genoemd.
Nu is hij heel oud en grijs,
ouder dan de stad Parijs.

Door de straten, over pleinen,
klinkt dat ene lied.
Die melodie zal nooit verdwijnen,
ook al ken je hem niet.
Eenzaam zijn nu al z'n dagen,
niemand die hem nog kent.
Hij speelt op zijn accordeon,
en denkt aan hoe het eens begon.
Het leven is nu grauw en grijs,
in de straten van Parijs.

Z'n vrienden kennen hem niet meer,
maar kijken nu nog op hem neer.
Hij speelt voor geld nog op de straat,
van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Niemand die nog op hem wacht,
maar soms is het of hij weer lacht.
Hij was beroemd in heel het land,
die oude grijze muzikant.

Door de straten, over pleinen,
klinkt dat ene lied.
Die melodie zal nooit verdwijnen,
ook al ken je hem niet.
Eenzaam zijn nu al z'n dagen,
niemand die hem nog kent.
Hij speelt op zijn accordeon,
en denkt aan hoe het eens begon.
Het leven is nu grauw en grijs,
in de straten van Parijs.