Al sinds 2000 reizen de 2B's door heel Europa om voor RTV Oost en De Roze Golf verslag te doen van de repetitieweken in de Songfestivalstad. Traditiegetrouw houden ze ook een dagboek bij van de gebeurtenissen tijdens het Eurovisie Circus.

Wenen, stad van Sissi & Conchita... en de komende weken van Bart & Barry!



ZONDAG 10 MEI

Wenen is bij uitstek de muziekstad in Europa. In de stad hebben componisten als Strauss, Mozart, Schubert en Beethoven bekende werken geschreven. Ieder jaar wordt het Nieuwjaarsconcert over de hele wereld uitgezonden en wie heeft niet van de Wiener Sängerknaben gehoord?
Deze twee weken zijn de ogen van meer dan veertig landen op de stad gericht, want de zestigste editie van het Eurovisie Songfestival zal hier plaatsvinden in de Wiener Stadthalle. Vandaag zijn wij ook in de stad aangekomen. En zoals gebruikelijk gingen we na het inchecken in het appartement direct door naar de festivallokatie om onze accreditatie op te halen. Via de U-bahn waren we al snel bij de Stadthalle en het is altijd weer mooi om de zaal voor het eerst te zien. We lopen al aantal jaartjes mee met het Eurovisie Circus, dus rondom het gebouw zagen we al enkele bekenden. Wat ons opviel bij het betreden van het perscentrum, is dat het qua oppervlakte kleiner is dan vorige jaren. Na deze eerste kennismaking met onze tijdelijke werkplek besloten we dat ons eerste diner in Oostenrijk natuurlijk uit de overbekende Wiener Schnitzel moest bestaan!




MAANDAG 11 MEI

Net als de vorige twee jaren mocht de aanwezige pers de eerste repetitie niet live in de hal zien. Wel werd het in de perszaal op grote schermen getoond, al ging dat niet meteen vlekkeloos. Zo hebben wij Moldavié slechts één keer kunnen zien en ook de repetitie van België was maar twee keer goed te volgen. Vandaag waren de eerste acht landen van de eerste Halve Finale aan de beurt.

Moldavië mocht het spits afbijten. Eduard Romanyuta is 22 jaar en komt oorspronkelijk uit Oekraïne. Daar heeft hij drie keer eerder een poging gedaan om naar het festival te mogen. Aangezien zijn land dit jaar wel iets ander aan het hoofd heeft, is hij zijn heil gaan zoeken bij Moldavië. En met succes, al gaan er geruchten dat hij deze overwinning in zijn buurtland heeft gekocht.

De act ziet er erg goedkoop uit. De dansers en danseressen als politieagent verkleedt, met lederen petten en in korte broeken. Eduard zelf zonder shirt in leren hesje. Niet echt een sterke opening en de finale kansen achten wij niet al te groot. Ditje & Datje: Eduard is begonnen met zingen op zijn vierde jaar en is ooit uitgeroepen tot Child of the year.

Als tweede was Armenië aan de beurt. De groep Genealogy is speciaal voor het festival aan een Armeense vergadertafel bijeen gebracht. De leden komen uit vijf werelddelen en zijn zodoende dus de vleesgeworden diaspora. Vanwege deze gevarieerde samenstelling is het ook niet zo verwonderlijk dat het lied zelf ook niet echt een geheel is. Op cd vonden wij het niet echt geweldig, maar de groep weet het wel goed te verkopen op het scherm. Het optreden lijkt een beetje op de Israelische inzendingen van de jaren 80, maar de kleuren en vooral projecties op de vloer zijn erg mooi. Finalewaardig.

Onze zuiderburen mochten daarna het podium betreden. Het is best wel grappig dat de Vlamingen vorig jaar maanden bezig waren met voorrondes en uiteindelijk met een oubollig lied kwamen ("Mother" door Axel Hirsoux) en dat de Walen dit jaar, via een interne selectie, een modern, fris lied weten in te zenden. Zanger Loïc Nottet klonk live nog niet al te vast, en ook de choreografie kon wat strakker, maar daar zijn dan ook de repetities voor. Ze hadden overigens nog niet de definitieve kleding aan, want die was blijkbaar nog niet aangekomen.

En toen was het de beurt aan Nederland. Trijntje Oosterhuis, 42, zingt een lied dat je eerder bij een 18-jarige zou verwachten: het gaat over een onbeantwoorde liefde, hoe hard Trijntje ook achter de man aanloopt. De meeste kijkers luisteren met hun ogen. De vraag was dan ook of onze Belgische regisseur, de heer Pannecoucke, ons lied een visuele oppepper kon geven, zoals hij dat vorig jaar ook had gedaan bij The Common Linnets.

Het lied start met een close-up van Trijntje: haar in een staart en netje voor haar gezicht. Langzaam draait de camera om haar heen, steeds iets verder van haar af, waardoor er steeds meer van haar jurk in beeld komt... En reken maar dat er meer in beeld komt! Trijn draagt een zwarte jurk, die van haar hals tot ver onder haar navel is opengeknipt. De reacties in het perscentrum logen er niet om. Er was vooral verbazing en meningen liepen uiteen van “gedurfd” en “ze maakt een statement” tot “afschuwelijk, dit kan niet op haar leeftijd”. Trijntje werd in iedergeval even trending topic. Over één ding was iedereen het in binnen- en buitenland wel met elkaar eens: Vocaal is Trijntje ijzersterk! We zijn benieuwd of er nog veel gaat veranderen bij de tweede repetitie op vrijdag.

Tja, en toen kwam Finland. Het land heeft in hun Songfestivalverleden regelmatig nogal afwijkende inzendingen gehad, en ook dit jaar hebben ze daarvoor gekozen. De groep PKN is in 2009 opgericht, waarschijnlijk in de sociale werkplaats van Helsinki. De groep bestaat uit vier leden, in leeftijd varieërend tussen de 32 en 58 jaar. Alle leden hebben een verstandelijke handicap. Zij brengen een hardcorepunk lied. Tussen alle herrie is er weinig melodie te ontdekken. Het zou een hit kunnen worden in de grotten van Middle Earth. Als je van Headbangen en Grungen houdt is dit jouw lied. Voor ons hoeft het niet echt. Gelukkig duurt het lied maar anderhalve minuut.

Na het lawaai van Finland volgt de rust uit Griekenland. Het bordenbrekende volk komt een keer niet met de zoveelste variant op de Sirtaki. Maria Elena Kyriakou zingt een lied dat klinkt als een melige appel dat iets te lang op de fruitschaal heeft gelegen. Ze klinkt als de titel van het lied, alsof ze bij elke zin haar laatste adem uitwasemt. Het lied verzuipt in de pathos (dat dan ook weer niet voor niets een Grieks woord is). De repetitie hebben wij maar gedeeltelijk kunnen zien omdat we bij de persconferentie van Trijntje zaten. Maria Elena strijdt met Trijntje om de trofee voor de diepste decoleté, en ze wordt prachtig in beeld gebracht. De belichting doet soms denken aan het oude Eurovisie Logo (de sterren in een cirkel).

Het duo Elina & Stig uit Estland komt met een leuk liedje, dat zowel bij de fans als bij de bookmakers tot de favorieten wordt gerekend, hoewel Barry de poeha rond het lied niet begrijpt. Tijdens de repetitie bleek het live niet heel sterk. De twee hebben ook niet veel charisma samen en wordt het wat statisch gebracht. Toch zullen veel mensen die het lied voor het eerst horen het een aanstekelijke inzending vinden.

De laatste van vandaag was Daniel Kajmakoski uit Macedonië. Het lied "Autumn leaves" wordt op een originele wijze opgevoerd. De zanger wordt bijgestaan door drie backings die niet alleen meezingen, maar ook een R&B dansje met de zanger opvoeren. In het decor worden zuilen geprojecteerd en, hoe kan het ook anders, vallende herfstbladeren. Een leuke inzending die niet zou misstaan in de finale. Ditje & Datje: Daniel is vernoemd naar Daniel Popovic, de Joegoslaaf die in 1983 een Eurovisie hit had met Julie (en ook in NL hoog in de hitparade kwam)

Morgen mogen de volgende acht landen voor het eerst repeteren!




DINSDAG 12 MEI

Vandaag sluiten we de eerste repetitieronde van de eerste halve finale af. Zangeres Bojana uit Servië was in Amsterdam tijdens Eurovision In Concert de grote sensatie, En ook hier in Wenen maakt ze een enorme indruk, en niet alleen vanwege haar postuur. Bojana heeft een opleiding gevolgd tot renaissance zangeres, al is dat niet terug te vinden in haar lied. "Beauty never lies" begint als een echt Balkanlied en gaat halverwege over in een heuse EuroDiscostamper. Hier kan Bojana alle registers open trekken en haar vocale kracht tentoonstellen.

Na het Balkan discogeweld komt er weer een rustmoment op het podium. Hongarije brengt de vredesboodschap “Wars for nothing”. Zangeres Boggie komt met haar backings wel heel erg “EO Familiedag” over. Het lied is heel minimalistisch en er zit weinig variatie in. Het lied wordt echter door de Oosterijkers visueel wel heel sterk in beeld gebracht. Het start met een zwart decor, vervolgens vormen witte geweren een boom op de achterwand. Deze veranderd in een echte boom en op het eind van het lied wordt het geheel mooi ingekleurd, alsof de groep in een weelderige zomerse wei staat te zingen. Vanwege het rustpunt na Servie en de mooie visuals verwachten wij wel een finale plek.

De 23-jarige zanger Uzari vormt een gelegenheidsduo met violiste Maimuna en zij zingen voor Wit Rusland het lied “Time”. Een uptempo lied in onverstaanbaar Engels gezongen. De tijd is als de donder. Op de achterwand wordt dat gevisualiseerd, al lijkt de bliksem meer op vallende WC rollen. We vermoeden dat dit niet bij de beste tien van de avond gaat horen.

Van Wit-Rusland door naar Rusland. Zangeres Polina Gagarina is een geweldige zangeres, maar haar lied zal het publiek in tweeën delen. Óf je houdt ervan óf je walgt ervan. Ook bij ons is die tweedeling, en het zal niemand verbazen dat Bart natuurlijk degene is die dit lied van z'n playlist heeft gewist. Een zoete ballad waarmee Rusland al eerder hoog scoorde. Visueel ziet het plaatje er ook goed uit. Als een soort Marilyn Monroe, met mooie projecties op vloer, achterwand en jurk.

Anti Social Media is een Deense popband die geinspireerd is door de muzieksound van de jaren ’60. Hun optreden is dan ook helemaal in deze stijl. De pakjes zouden de Beatles ook gedragen kunnen hebben en de achtergrond is zwart-wit met op het podium twee oude radio’s. Is het op cd een redelijk onopvallend lied, op tv komt het toch wel sprankelend en fris over. Vooraf hadden we niet gedacht dat het de finale zou halen, maar daar zijn we nu niet meer zo zeker van.

De 22-jarige Elhaida Dani won the The Voice of Italy in 2013. Nu mag zij haar moederland Albanië op het festival vertegenwoordigen. Zij won in eerste instantie met een ander lied, maar de componist wilde niet dat dit ingezonden zou worden. Nu zingt ze “I’m alive”. Bij deze repetitie wordt wel langzaam duidelijk dat dit het jaar wordt van het decolleté wordt. Na onze Trijntje, Griekenland en Rusland toont ook Elhaida trots haar bos hout voor de deur. Over de kwalificatiekansen twijfelen we nog.

Roemenië heeft zich tot nu toe altijd weten te kwalificeren voor de finale en daar zal ook dit jaar geen verandering in komen. Ze sturen de groep Voltaj, die al jaren populair is in eigen land. Hun lied “De ka capat - All over again” was ook al een grote hit voordat het hun Nationale finale won. Een prettige bijdrage met een boodschap: de zanger zingt over de Roemeense kinderen die zonder ouders moeten opgroeien omdat deze elders in Europa werkzaam zijn. Vandaar dat op het podium allemaal koffers staan en wij op het scherm op de achtergrond filmbeelden zien van kinderen.

Georgië mocht de tweede repetitiedag afsluiten. Zangeres Nina Sublatti lijkt zo van de opnameset van "Game Of Thrones" te zijn gelopen, met zwarte veren op haar schouders. Drie minuten lang kijk je naar een sterke performance en een prachtig decor. De titel van het lied is "Warrior", en het geheel komt voor sommige kijkers misschien wat aggressief over, maar dit verdiend zeker een finaleplaats!

Uiteindelijk waren we weer tot 21 uur in het perscentrum. Na een welverdiend diner hebben we nog wat gedronken in de discotheek waar een Eurovisie jamsessie werd gehouden door een plaatselijke band. Als verrassing klom de groep Voltaj uit Roemenië ook nog op het podium om één van hun grootste hits te spelen.




WOENSDAG 13 MEI

Vandaag beginnen we met de repetities van de Tweede Halve Finale, en mogen de eerste acht landen hun lied ten gehore brengen. Litouwen mag als eerste op en het duo Vaidas & Monika brengen het vrolijke niemendalletje “This time”. Hij is al een paar jaar populair in eigen land en zij probeert al sinds 2009 het internationale festival te halen. In de zevende poging is het haar dan eindelijk gelukt. Het is een hele gezellige opening. De kleuren spatten van het scherm. Monika huppelt in een kittig jurkje en Vaidas geeft haar een flinke pakkerd in het tweede couplet. De registratie van de laatste minuut valt echter tegen. Teveel lange afstandshots waardoor het duo een beetje wegvalt in het (te) uitbundige decor. We spraken vlak na de repetitie nog met iemand van de Litouwse delegatie, en die is 't volkomen met ons eens. Natuurlijk... ;-)

De 17-jarige Molly neemt achter de piano plaats voor Ierland. Zij heeft het instrument zelf leren spelen op haar elfde. En of dat niet knap genoeg is, zij heeft dit lied ook zelf geschreven (samen met Greg French). Het is een mooie, rustige bijdrage. Een echt singer-songerwriter liedje. Op het podium zit ze in een sprookjesachtige bosrijke omgeving. Mooi! Ze kijkt wel wat schuchter in de camera, maar dat is ook wel weer charmant. Qua kleding kon ze niet kiezen tussen chique of stoer dus heeft ze maar een combinatie daarvan aangetrokken: een leren jasje met mouwen van bloemenkant.

San Marino stuurde drie jaar achterelkaar Valentina Monetta met een lied geschreven door Ralph Siegel. Vorig jaar wisten ze dan eindelijk de finale te halen. Gelukkig maar, want we waren al bang dat we anders voor een vierde keer met Valentina zouden worden opgescheept. Dit jaar een jong en fris nieuw duo: Anita & Michele. Maar de componist is wederom Ralph Siegel. Waarschijnlijk heeft de San Marinese omroep nog steeds niet in de gaten dat de gouden tijden van Herr Siegel zo'n vijfendertig jaar achter ons liggen. En hoezeer Anita & Michele ook hun best doen: er is geen chemie tussen de twee. We hopen dat ze allebei geen trauma aan dit festival zullen overhouden.

Montenegro zet zwaar geschut in. Ze sturen één van hun meest succesvolle zangers, de 47-jarige Knez, die al tien albums op zijn naam heeft staan. Voor de compositie hebben ze aangeklopt bij Zeljko Joksimovic, de man uit Servië die al vier keer met een compositie de Eurovisie top 10 wist te behalen. (In 2004 zong hij z'n eigen lied zelfs naar een tweede plaats). Het lied "Adio" is dan ook niet echt origineel meer te noemen. Het is goed, dat absoluut, maar volgt wel de bekende patronen: lang intro op viool en langzaam opbouwend met een accordeonnetje en wat opzwepende drums. Knez lijkt een beetje op de Dries Roelvink van Montenegro en ook visueel was het niet echt imponerend. Achtergrond begint in het blauw en later komen er rode elementen bij. Soort bergen en op de vloer is woelend water geprojecteerd.

Na de break mocht Malta de oefentijd gaan benutten. Zangeres Amber probeerde in 2011 voor haar eiland naar het festival te gaan. Dat probeerde ze ook in 2012, in 2013 en in 2014, en dit jaar was het dan eindelijk raak. Al een echte songfestivalveterane dus en dat voor een 23-jarige. Net als bij Georgië, heet het lied “Warrior”. Het is allemaal wat bombastisch en Amber is niet echt stemvast. Voor haar zwarte jurk, met kanten mouwen, is zij iets te jong en de achtergrond (eerst blauw en daarna goud) doet wel erg denken aan de achtergrond die Conchita vorig jaar had... erg 2014 dus. Waarschijnlijk geen finale.

Vervolgens was het de beurt aan Noorwegen. Onze grote favoriet van dit jaar! Kjetil Morland & Debrah Scarlett zingen "Monster like me". Het lied heeft een mooie opbouw. Een mysterieuze ballad die naar een bombastische climax toewerkt. Debrah heeft een groot deel van haar jeugd in Zwitserland gewoond en maakte indruk met haar deelname aan The Voice Norway in 2013. Vocaal en visueel zit het goed met deze Noorse inzending.

Portugal stuurt dit jaar ook een ex-Voice kandidate, de 20-jarige Leonor Andrade. Zij zingt “Ha um mar que nos separa”. Een poplied dat wellicht opvalt omdat het niet in het Engels wordt gezongen, maar verder kabbelt het voornamelijk maar wat voort. Kent geen echte hoogte- of dieptepunten. Ze draagt een mooie lange zwarte jurk (de meeste acts zijn overigens in het zwart gekleed) en de vier backingvocals dragen allemaal een grote hoed.

Verrassend was het dat Tsjechië zich weer had aangemeld voor deze 60ste editie van het festival. Het land had tot nu toe drie keer meegedaan, in 2007, 2008 en 2009. Maar nooit werd de finale gehaald en daarom hield het land het vanaf 2010 voor gezien. Nu komen ze met, wát leuk, een duet. Marta Jandova en Vaclav Noid Bar brengen een traditioneel songfestivalduet “Hope never dies”. Op cd niet zo opvallend maar live toch best indrukwekkend gebracht. En niet alleen de uitvoering is opvallend. De gespierde armen van Vaclav zijn dat ook. Er zit een kansje in dat Tsjechië voor het eerst wellicht die finaleticket in de wachtsleept. We gunnen het ze van harte.

Na de repetities hadden we nog een korte ontmoeting met Morland & Debrah Scarlett van Noorwegen. Sinds de voorbereidingen voor Eurovision In Concert 2015 heeft Barry een leuk contact met ze opgebouwd. En ook nu was het weer een gezellige aangelegenheid, en een leuke afsluiting van de dag.




DONDERDAG 14 MEI

De laatste negen liedjes van de tweede Halve Finale waren vandaag aan de beurt om hun eerste repetitie ronde te doorlopen en Israel mocht het spits afbijten. De 16-jarige Nadav Guedj won de populaire talentenshow “The Rising Star” in eigen land. De hoofdprijs was een ticket naar Wenen. Zijn lied “Golden boy” is het meest vrolijke danslied van dit jaar. Hij zingt in het begin klagend aan zijn moeder dat zijn meisje hem weer verlaten heeft. Wellicht gaat hij hier zwaar onder gebukt en danst hij daarom zo voorovergebogen. Of het is de druk op zijn schouders omdat Israel al vier keer de finale niet heeft gehaald. De dansers om hem heen moeten nog iets meer oefenen om het er allemaal wat strakker uit te laten zien. Maar de jeugdpuistjes van Nadav zijn dan wel weer aandoenlijk. Hij danst op zijn gevleugelde gouden gympen waarschijnlijk wel de finale in.

Letland stuurt dit jaar zangeres Aminata. De mooie zangeres, van Afrikaanse en Russische afkomst, zingt een lied dat niet makkelijk toegankelijk is. Het door haarzelf geschreven "Love injected" wordt overtuigend gezongen en mooi in beeld gebracht. Haar prachtige rode jurk, met ook hier weer een zeer diepe decolleté, wordt één met het decor door de lichteffecten in de wand en op de vloer. We zien een kleine vergelijking met het Albanese lied "Suus" uit 2012: Ook een apart lied dat door de krachtige performance hoog scoorde. De laatste keer dat Letland de finale haalde was in 2008, dus ze verdienen het nu ook echt wel.

Elnur Huseynov mag voor de tweede keer in zijn jonge leven Azerbeidzjan vertegenwoordigen. In 2008 vormde hij met collega Samir een opvallend setje als Engel & Duivel en gilde hij zich naar een achtste plaats. Nu na al die jaren ons gehoor weer hersteld is, komt hij met “Hour of the wolf”. Een Eurovisie hymne in Zweden gefabriceerd. Vocaal klinkt het helemaal top. De dans eromheen had voor ons niet perse gehoeven. De LED beelden zijn weer schitterend met, natuurlijk, een volle maan die we op het eind van het lied in een wegvliegende duif zien veranderen.

De 22-jarige Maria Olafs mag voor IJsland haar liedje “Unbroken” zingen. Maria heeft musicalervaring (Sound of music, Michael Jackson tribute show) en had zelf niet verwacht dat zij de Nationale voorronde zou winnen. Maria draagt een roze jurkje, waardoor ze een beetje lijkt op een meisje van 14 dat naar ballet gaat. Ze draagt geen schoenen en tracht het optreden fris neer te zetten. Het komt echter allemaal wat flets over. Ze zingt het met een geknepen stem en het lied gaat ook nog iets te lang door. Het zou ons niet verbazen als IJsland een keertje de finale gaat missen.

Het volgende land is een zekere finalist: Zweden. Måns Zelmerlöw. De zanger is een grote naam in eigen land, en probeerde ook al in 2007 en 2009 naar het Songfestival te gaan. Nu is het dus gelukt met "Heroes". Een popsong die gelijk in je hoofd blijft hangen. Daarbij is de presentatie ook heel opvallend: Måns werkt met projecties op het podium, en door de perfecte timing is er een interaktie tussen hem en de animaties. Dit zal wel eens voor een Zweedse overwinning kunnen zorgen.

De 24-jarige Melanie Rene mag dit jaar Zwitserland vertegenwoordigen. Zij heeft muziekopleidingen gevolgd in eigen land en in Londen. Daar schreef zij zelf deze bijdrage “Time to shine”. Het lied is best aardig, maar wel keurig en netjes. Een beetje zoals Zwitserland zelf is. En wat is het songfestival zonder (kleine) verkleedpartij. Daar zorgt Melanie dit jaar voor want ze start met een donkere cape-achtige jurk, die bij het refrein naar achteren wordt geworpen, om een lange, blauwe, glimmende glitter jurk te onthullen.

De 20-jarige John Karayiannis zingt voor Cyprus de ballade “One thing I should have done”. John kijkt niet verder dan zijn neus lang is, want hij heeft, volgens de persinformatie, wel 10 brillen! (En zonder een bril ziet hij niets). Het lied is een tranentrekker, die wel wat weg heeft van de bekende hit “When you say nothing at all” van Ronan Keating. Voor sommige een mooi rustpunt, voor ander een plaspauze moment.

Maraaya uit Slovenie bestaat uit het echtpaar Marjetka & Raay en ze brengen het swingende “Here for you”. Hun muziek wordt vaak bestempeld als “Indie pop”. Ze dragen allebei, bij ieder optreden, een koptelefoon op hun hoofd. Dat is hun handelsmerk geworden. Waarom? Omdat Marjetka hetzelfde gevoel wil oproepen als wanneer zij zingt in de studio. Ze heeft een karakteristieke stem, beetje a la Duffy. Wij vinden het een leuk lied, alleen hadden we iets meer verwacht van het optreden. Er is niets te zien op de LED-scherm achter het podium. Enkel gele lampen die de zaal in schijnen. Ook staat er een vrouw op het podium een fantasie luchtviool te bespelen. Het lied is leuk genoeg om de finale te halen, maar de winst zal er niet inzitten.

Polen sluit de tweede Halve Finale. Zij sturen zangeres Monika Kuszynska met de ballade “In the name of love”. Monika was vroeger de zangeres van de groep Varius Manx. In 2006 was ze betrokken bij een ernstig auto-ongeluk waarbij zij plaatselijk verlamd is geraakt. Na een lange revalidatie begon zij in 2010 haar carriere weer op te pakken. Dit lied gaat over een strijd die men soms moet maken, maar dat men nooit moet opgeven en altijd door moet gaan. Op het podium zit Monika in haar rolstoel, gedeeltelijk verborgen onder haar witte jurk. Maar op de videoschermen aan de zijkanten van het podium worden oude videobeelden getoond, waarop Monika nog zingend en dansend te zien is. Bomen met roze bloesem en wapperende lakens op de achterwand voltooien het totaal plaatje. Ondanks dat er, wellicht vanwege dit achtergrond verhaal, “sympathy-votes” zullen volgen, vermoeden wij dat Polen de finale niet zal gaan halen.




VRIJDAG 15 MEI

Vandaag mochten alle landen van de eerste Halve Finale nog een keer twintig minuten op het podium hun kunstje oefenen. Wij mochten voor het eerst de zaal in en van dichtbij alles zien en horen.

Moldavië had geen veranderingen in de act. Het komt nog steeds over als een low budget fetish movie, met de sexy, in leer geklede, mannelijke en vrouwelijke agenten. Al werd er wel goed gezongen en gedanst.

Armenie was even sterk als de eerste keer. Je merkt dat de zes heel veel gerepeteerd hebben en alles verliep soepel. Het lied heeft één van de mooiste visuele projecties op de onder- en achtergrond.

België zagen we nu voor de eerste keer in de kleding die ze op de avond gaan dragen. Zanger Loïc draagt een zwarte creatie. Zijn jasje is a-symetrisch: aan de ene kant lang, aan de andere kant kort. Zijn dansende backing vocals zijn allemaal in het wit, waar bij de dames de navel bloot is. Loïc loopt als een robot en na het refrein gaat hij een poosje op de grond liggen. Het geheel komt goed over en het zou zwaar onterecht zijn als onze zuiderburen de finale niet zouden halen.

En toen was het tijd voor onze Trijn. Alle aanwezigen, en vooral de Nederlanders, waren natuurlijk benieuwd of zij een andere jurk zou dragen. Dat was inderdaad het geval. Een lange zwarte jurk, met decollete maar niet schrokkerend laag uitgesneden. Ze droeg er een stoer, kort zwarte leren jasje overheen. In het begin van het lied draagt ze nog steeds een zwarte kanten masker (net als bij de eerste repetitie werden hier ook weer 2 variaties geprobeerd). De achtergrondzangeressen hadden andere kleding aan. Eén van de dames droeg maandag een jurk dat meer op een tafelkleed leek, met daarop groot de letters YES en NO. Die had ze nu gelukkig in het hotel laten hangen. Bij de derde doorloop veranderde Trijntje haar korte zwarte jasje voor een rood leren versie. Dit vonden wij iets te veel “Albert Cuyp-achtig”. Vocaal klonk het allemaal goed en op de achtergrond LEDwand was niets veranderd (nog steeds de contouren van een man en een vrouw). Toch kon deze repetitie ons nog niet overtuigen. Het zag er nog teveel als een repetitie uit, terwijl de act nu toch eigenlijk al helemaal af zou moeten zijn.

Na Nederland is Bart teruggeaan naar de persruimte, terwijl Barry in de zaal bleef om te filmen.

Vervolgens mochten de Finnen aantreden. En daar valt weinig over te vertellen. De jongens staan op hun plek en doen hun ding. Gelukkig duurt het lied maar anderhalve minuut.

Maria-Elena uit Griekenland heeft ook niets aan haar uitvoering veranderd. Het is prachtig in beeld gebracht, en hoewel ze goed zingt, is het lied eigenlijk best wel saai. En nu Trijntje (tijdelijk?) haar jurk heeft veranderd, gaat Maria-Elena waarschijnlijk die trofee voor diepste decolleté mee naar huis nemen.

Tijdens de persconferentie van Nederland was natuurlijk ook de keuze van DE jurk het belangrijkste onderdeel. Trijntje gaf aan dat deze repetities juist ervoor zijn om verschillende zaken uit te proberen, maar dat zij er nog niet over uit was welke ze zou gaan dragen. SBS 6 presentator Koos van Platingen gaf aan dat hij hoopte dat ze toch voor de eerste, gewaagde, jurk zou kiezen en hij kreeg aardig wat bijval door applaudiserende journalisten. Maar het blijft voor ons waarschijnlijk tot maandagavond een vraag welke jurk het definitief gaat worden. Trijntje trakteerde, samen met de backings en een gitarist, de journalisten met een accoustische versie van “Walk along”.

Estland weet hun leuke lied live nog steeds niet helemaal overtuigend te brengen. Beide zijn in het zwart gekleed, en de hele act blijft wat statisch. Aan het eind van het lied voegt zanger Stig de daad bij het woord en loopt hij van het podium weg, zangeres Elina alleen achterlatend.

Bij Macedonië hadden de drie backing vocalisten nu niet hun alledaagse kloffie aan, maar zwarte broeken met zwarte overjassen. Dit past beter bij de kaki trenchcoat die zanger Daniel draagt. Er wordt veel om hem heen gedanst waardoor het lijkt alsof het een groep is in plaats van een solo-zanger. Moeilijk in te schatten hoe dit in de huiskamers over gaat komen.

Servië had hard gewerkt om de act strakker neer te zetten. Zangeres Bojana heeft een kam door haar krullen gehaald en haar coup ziet er nu niet zo verwilderd uit. De backings hebben hun witte vlaggen ingeruild voor gekleurde exemplaren (geel, rood, roze en paars). En hun choreografie ziet er strakker uit. Voor ons niet helemaal duidelijk of ze een stukje van de refreintekst in gebarentaal uitbeelden of dat het gewoon een Vogue achtig dansje is.

Hongarije hoefde niets te wijzigen na hun eerste repetitie en dat hebben zij dan ook niet gedaan. Hoe saai het lied op CD ook mag zijn, ze hebben er visueel het maximale uitgehaald en vocaal is er niets op aan te merken. Daardoor zit een best een kans in dat ze zich gaan kwalificeren voor de finale. Wit-Rusland daarentegen overtuigd nog steeds niet en zal waarschijnlijk niet bij de beste tien van de avond eindigen. Ook hier zwarte en witte kleding (de trend dit jaar) Hij in zwart pak, zij in lange witte jurk. De projecties in het decor zijn ook bij de Wit-Russen erg mooi.

De Russische repetitie verliep vlekkeloos voor zangeres Polina. Er waren geen wijzigingen ten opzichte van de repetitie op maandag, en deze inzending staat als een huis.

De zanger van de Deense band Anti Social Media deed een “Trijntje”: Had hij maandag nog een net pak aan. Nu startte hij met een baseball jack en bij de tweede doorloop had hij deze weer vervangen voor een donkerblauw jack. Hij is er dus ook nog niet uit. Wij denken dat het, met welk jasje dan ook, niet voldoende punten bij elkaar gaat sprokkelen.

De Albanese Elhaida had de krultang uit haar koffer gehaald en stond met een mooie bos krullen op het podium, in dezelfde zwarte jurk met vleermuiscape. Ze zong het goed maar qua lied zal het net erop of eronder zijn.

Roemenië en Georgië waren beide weer overtuigend qua zang. In de kleding waren geen wijzigingen. Roemenië gaat sowieso de finale halen. Of Georgië dat ook lukt is nog niet zeker: Nina brengt het lied behoorlijk donker. En in haar Game-of-Thrones-achtige outfit kan dat wellicht iets te agressief overkomen.

Na afloop van deze lange repetitiedag was het tijd voor een feestje. Allereerst gingen we, samen met Sabina, Jeroen en Dennis naar de Montenegro Party waar gastheer Knez ons ontving met glazen champagne en hapjes. Natuurlijk kregen we ook nog de cd-single van hem. Omdat hij Barry en Jeroen herkende van Eurovision In Concert kwam hij ons als extra presentje een heuse Knez baseballcap brengen.

En of het nog niet genoeg was, gingen we daarna door het volgende feestje: The Nordic Party. De uitnodiging hiervoor kregen we door de goede contacten die Barry inmiddels heeft met de Noorse delegatie. The Nordic Party werd georganiseerd door de delegaties van Noorwegen, Zweden, Denemarken, Finland en IJsland. De deelnemers van deze landen traden natuurlijk ook op, en Barry vermaakte zich nog even met Debrah & Mørland. Rond middernacht gingen we weer terug naar ons appartement, want morgen is er wederom een lange repetitiedag!




ZATERDAG 16 MEI

De 17 landen van de tweede Halve Finale hadden vandaag hun tweede repetitie. Wij zaten in de Arena om te kijken wat de wijzigingen waren ten opzichte van hun eerste repetities.

Litouwen had een kleine kledingwijziging: zanger Vaidas heeft zijn giletje ingewisseld voor een licht blauw pak, met donkerblauwe bloese. Op de achtergrond zingen 2 jongens en 2 meisjes mee. Op het moment van de kus, gaven de backings elkaar een kus op de wang. Alleen hadden ze dit keer van plek gewisseld zodat het een jongens- en een meisjespaar waren. Grappig.

Ierland klonkt als een klok. Molly achter de piano droeg hetzelfde zwarte leren jasje met kanten mouwen. De LED-wand was ook niet gewijzigd, dus het blijft een boswandeling van drie minuten.

San Marino had geen wijzigingen doorgevoerd. Het is niets en zal ook niets meer worden. Hoogstwaarschijnlijk de eerste afvaller van deze semi.

Montenegro had ook geen wijzigingen aangebracht. Jammer, want wij vinden dat deze Balkan balade een mooie visuele aankleding verdient. We zien alleen wat kale bergen die van blauw naar rood veranderen en op de grond kabbelend water. In de brug draait Knez als een kurkentrekker rondjes.

Ook Malta was weer even doorbijten voor ons. Toch een hoop herrie waarbij de noten niet altijd zuiver gezongen worden door Amber. Ze had dezelfde zwarte jurk aan, die haar een jaar of 10 ouder maakt en ook de achtergrond was hetzelfde gebleven.

De Noren hadden weer een perfecte repetitie. Het staat gewoon als een huis. Dit lied hoort gewoon thuis in de top 3 van 2015. In het achtergrondkoor van Mørland & Debrah Scarlett zien we o.a. Håvard Gryting terug. De zanger heeft inmiddels zeven keer in het NRK achtergrondkoor gestaan. De laatste keer was in 2008 in Belgrado. Maar toen hij Barry zag riep hij gelijk: "Hé, jou ken ik nog!".... Tja... ;-)

Bij de Portugezen hadden de backings hun hoedjes afgezet. Dat was een verbetering. Bart vindt het een leuke bijdrage, omdat het een van de weinige popsongs is dit jaar. Maar de finale zal te hoog gegrepen zijn.

De Tsjechen weten hun lied wel heel goed te verkopen. Live is het overtuigend en Marta & Vaclav hebben er samen plezier in. Die chemie stralen ze ook uit. Zo weten ze een redelijk saaie ballade wel aan de mensen te verkopen.

Ook de Israeliers hebben, na hun eerste repetitie, hard getraind. Het dansje van de drie jongens ziet er veel strakker uit en hierdoor komt het een stuk minder amateuristisch over. Op het eind van het lied, als ook de twee backings zich bij zanger Nadav en zijn dansers hebben gevoegd, kijken ze omhoog en wordt er een polaroidfoto geschoten. Dit swingt vast de finale in.

In de Arena is een van de meest imponerende repetities die van Letland. Het lied, met de aparte instrumentale structuur, leent zich bij uitstek voor een optimaal gebruik van de visuele aspecten van het decor en licht. Daar komt bij dat zangeres Aminata haar eigen geschreven compositie vlekkeloos brengt. Misschien te moeilijk voor de televoter, maar de jury zou dit toch zeker moeten waarderen met een ticket voor de finale.

De eerste repetitie van Azerbeidzjan kwam overeen met die van afgelopen donderdag. Op de zang is niets aan te merken. Het drukke dansen om Elnur heen is bij dit lied niet nodig. Bij de derde keer dat Elnur het zong had hij echter een t-shirt aan met de tekst “Conchita is unstoppable”. Is dit een statement om in eigen land een discussie op gang te brengen?

Maria Olafs uit IJsland was dit keer weer op blote voeten, alleen had zij deze nu goud geverfd. Het mag niet baten want het klonk nog steeds niet goed. We zijn er bijna van overtuigd dat Maria na donderdag weer naar huis kan vliegen.

Zweden deed het weer perfect. Er waren een paar technische problemen om alles op tijd op het podium werkend te krijgen. In de Stadthalle was het even indrukwekkend. We zijn heel benieuwd of Italië en Australië (die morgen voor het eerst gaan repeteren) Mans nog van de overwinning kan afhouden.

Cyprus en Slovenië wisten allebei een goede twintig minuten neer te zetten. We verwachten ook beide landen terug te zien in de zaterdagavondshow. Dat verwachten we niet van Polen. Alhoewel ze vocaal best goed klonk en zij misschien wat sympathie stemmen krijgt vanwege het feit dat zij rolstoelgebonden is, het lied is te flets en laat weinig indruk achter.

Na deze repetitiedag gingen Bart en Dennis naar de EuroClub, om tot in diep in de nacht te feesten. Barry, Jeroen en Ralf hadden van de Macedonische delegatie een uitnodiging gekregen voor het Macedonische feest, dat georganiseerd was door de ambassade. Het was een deftig feest met wijn, hapjes en kaviaar. Ook de ambassadeur deed nog een woordje en zanger Daniel zong behalve zijn Eurovisie bijdrage ook nog een akoestische versie van Johnny Logan's "Hold me now" en enkele traditionele Macedonische liederen.




ZONDAG 17 MEI

Nu alle repetities van de Eerste en Tweede Halve Finales zijn afgerond, is het tijd voor de rechtstreeks geplaatste finalisten. Zij mogen vandaag eindelijk het podium in de Wiener Stadthalle betreden. Italië komt niet met de eerste de beste naar Wenen. Zij sturen het trio Il Volo, bestaande uit twee tenoren en een bariton. De jongemannen zingen sinds 2010 samen en hun eerste album is meer dan 1 miljoen keer over de toonbank gegaan. Ook hebben ze al mogen optreden samen met o.a. Eros Ramazzotti, Placido Domingo en zelfs Barbra Streisand. Afgelopen februari wonnen ze met “Grande Amore” het San Remofestival en zij mogen daardoor nu met het Eurovisie Songfestival meedoen. Die uitnodiging namen ze met beide handen aan. Het te lange lied moest wel ingekort worden tot een drie minuten versie. Pop en opera worden gecombineerd en daar moet je van houden. Denk als voorbeeld aan Il Divo. Het eerste repetitie verliep vlekkeloos. Qua background is gekozen voor grote beelden uit de oude Romeinse tijd. Volgens de bookmakers maken de Italianen kans op de overwinning!

Ook Oostenrijk stuurt een mannentrio: The Makemakes. Zij moeten proberen om de eerste plaats van Conchita Wurst van vorig jaar te prolongeren. Kort na de oprichting in 2012 hadden zij al een grote hit in eigen land. Ze hebben inmiddels in het voorprogramma gestaan van Bon Jovi en binnenkort doen ze dat ook voor OneRepublic. Het zou dan ook niet verbazen dat zij met een hedendaags poplied komen. Uit de eerste repetitie blijkt dat hun optreden heel sober in beeld wordt gebracht: het is alsof we kijken naar oude beelden van Toppop. De enige gimmick in het optreden is dat er op het einde vlammen op de vleugel verschijnen.

Spanje stuurt de duizendpoot Edurne. De in Madrid geboren zangeres is namelijk ook tv presentatrice, actrice en musical ster. Ze heeft al vijf albums op haar naam staan en nu kan ze aan dit lijstje een Eurovisie bijdrage toevoegen. Daar komt bij dat het een hele mooie vrouw is en mooi gekleed. Zij start haar lied in een rode creatie die halverwege door een danser uitgetrokken wordt om daaronder een mooie gouden jurk te onthullen. Hoeveel moeite er ook in de act is gestoken (met een danser zorgt zij nog voor een indrukwekkend stukje dans en zang tegelijkertijd), het lied blijft niet echt hangen.

In Duitsland werd dit jaar Songfestivalgeschiedenis geschreven toen de winnaar, Andreas Kummert (die de Duitse voorronde won met “Heart of stone”) voor een miljoenenpubliek aangaf dat hij toch niet naar Wenen wilde gaan en zijn zege doorgaf aan Ann Sophie, die tweede was geworden met “Black smoke”. Jammer, want Duitsland had hier goed mee kunnen scoren. Niet dat de inzending nu slecht is, integendeel. Ook Ann Sophie zingt een lekker swingend lied en ze weet het goed te verkopen in haar zwarte jumpsuit. Dit zou toch een mooie plaats voor Duitsland moeten opleveren.

Vervolgens was het Verenigd Koninkrijk aan de beurt. Alex Larke & Bianca Nicholas vormen samen het duo Electro Velvet. Alex is groepsleerkracht lagere school en daarnaast treedt hij op als Mick Jagger in een Rolling Stone tribute band. Bianca heeft deelgenomen aan The Voice in Engeland, maar kwam de auditieronde niet door. Hun up-tempo inzending “Still in love with you” wordt bestempeld als Electro Swing Pop. Vintage music up-to-date gemaakt met moderne baslijn en beats. Op papier klinkt het leuk, maar de act kon ons niet overtuigen. Er wordt getracht die vintage sfeer op het podium neer te zetten die ook in de videoclip voorkomt. Alleen in de clip zie je tientallen mensen dansen. Op het podium mogen echter maar zes mensen staan. Met felle kleuren, verlicht via blacklights, wordt getracht het geheel een moderne saus te geven... maar ons komt het allemaal knullig over. Bianca heeft een jurkje aan waarin lampjes verwerkt zitten. Op haar rug draagt ze een soort korset. Het is of voor de verlichting (maar dan ziet het er niet uit) of ze hebben nog een verrassing in petto die ze nu nog niet hebben prijs gegeven. Van de finalisten zal de UK waarschijnlijk het slechtste scoren.

Het is alweer zes jaar geleden dat Frankrijk een echt chanson naar het songfestival heeft gestuurd (Patricia Kaas werd achtste in Moskou), dus het werd wel weer eens tijd. Zangeres Lisa Angell heeft jarenlang gewerkt in pianobars aan de Franse Azuurkust, voordat zij bekend werd bij een groter publiek. Zij heeft drie albums op haar naam staan. De schrijver van haar lied heeft ook liedjes geschreven voor Céline Dion en Natasha St. Pier. Dus verwacht hier ook maar zo’n gedegen opgebouwd chanson. Dit lied wordt echt versterkt door de uitvoering op het podium. De tekst handelt over de Eerste Wereldoorlog: al is je stad door oorlog verwoest, houdt hoop. De stad zal herbouwd worden en mooier zijn als ooit tevoren. Dat wordt ook letterlijk op de LED-wand getoond. Verwoeste straten, opvliegende witte duiven en opbouw. Het mooiste gedeelte komt als er vier man met trommels op toneel verschijnen die op het achterscherm versterking krijgen door een heel regime aan trommelaars. Het geeft een soort 3D effect. In de persarena kreeg het lied veel applaus na de repetitieronde. Zou Frankrijk nu eindelijk weer eens een goed resultaat gaan behalen?

De grootste verrassing van dit 60ste Eurovisie Songfestival was natuurlijk het feit dat Australië eenmalig mag deelnemen. In het verre werelddeel is het festival al dertig jaar enorm populair en dit is van de EBU een bedankje voor de ontvangen steun. Zanger Guy Sebastian heeft de eer het continent te vertegenwoordigen. Hij doet dit met het zelfgeschreven, uptempo lied “Tonight again”. De bookmakers schatten de kansen hoog in (top 3). Mocht Guy winnen is al besloten dat Australië volgend jaar weer mag deelnemen. Echter zal de organisatie plaatsvinden in een ander Europees land. Het is een lied waar je vrolijk van wordt (en daar zijn er dit jaar niet zoveel van). Hij ziet er leuk gekleed uit (meest modern van alle deelnemers, met leuk blauw jasje aan en hoedje op). Vocaal klinkt hij, mede dankzij ijzersterke backings, perfect. Toch vragen wij ons af of het sterk genoeg is om Zweden de overwinning af te snoepen.

's Avonds was er de officiële opening bij het stadhuis met de inmiddels bekende rode loper. Vervolgens was er de opening van de EuroClub. Dit jaar mag de Ottakringer Brouwerij zich dé uitgaansplek van deze Eurovisie Week. In het verleden ging de Club altijd open op de dag dat de repetities begonnen. Dit jaar is besloten om "slechts" één week open te zijn. De Club bestaat uit meerdere zalen die via trappen en gangen met elkaar verbonden zijn. Zeker op zo'n eerste dag voel je je best wel als Alice (in Wonderland) die in een doolhof de weg kwijt is, want iemand snel vinden in dit gebouw lijkt bijna niet mogelijk. Het interieur is een combinatie van industrieel, projecties en kroonluchters. Erg mooi allemaal. Diverse delegaties kwamen na hun receptie in het stadhuis ook nog naar de EuroClub. Het werd een latertje. Bart en Dennis bleven vanavond in hun appartement, omdat hun mannen Fred en Hans vandaag arriveerden vanuit Nederland.




MAANDAG 18 MEI

Nu de "gewone" repetitiedagen voorbij zijn, krijgen wij het ook iets rustiger. Vanochtend stond een ontmoeting met Trijntje op het programma. Ze zou te gast zijn in het Radio 2 progrmmma "Aan De Slag" van Bart Arens dat deze week dagelijks wordt uitgezonden vanuit het hotel waar de Avrotros delegatie overnacht. De Nederlandse pers was uitgenodigd om erbij te zijn. Trijntje deed korte 1-op-1 interviews, en dus ook met ons. Daarnaast zong ze nog een akoestische versie van "Walk along" zoals ze dat ook tijdens de persconferentie had gedaan.

's Middags gingen we naar de allereerste generale repetitie, de zgn. Dressrehearsals. We werden verrast bij de opening van het programma: Conchita zong "Rise Like A Phoenix", en ze werd live begeleid door een groot orkest! De natte droom van menig songfestivalliefhebber... En ook al was het maar voor één lied, we zijn de ORF dankbaar voor dit presentje, want wat klinkt het toch zoveel mooier dan een geluidsband.

Trijntje had wederom voor een andere creatie gekozen. Een soort broekpak / jumpsuit. Zal dit dan de definitieve keuze zijn? Vocaal stond het weer als een huis, maar we hebben er eigenlijk nog steeds niet veel vertrouwen in. Hopelijk zitten we er helemaal naast en stemt Europa haar de top 10 in.

Vlak na Trijntjes optreden, ging Barry nog even live bij "Goeiemiddag Overijssel" van Marcel Spijkerman op Radio Oost

De avond was gereserveerd voor de party van Israel in de EuroClub. Elk jaar is het weer een groot feest en mede georganiseerd door de ambassade. Behalve GoldenBoy Nadav waren er o.a. optredens van de deelnemers uit Malta, Montenegro en Zwitserland. Het was enorm gezellig en daarom werd het weer een latertje....




DINSDAG 19 MEI

Vandaag was het dan zover. De eerste finale van het 60ste Eurovisie Songfestival.

Maar omdat er overdag niets op het Songfestivalprogramma stond, besloot Barry, om samen met Sabina, Jeroen en Ralf een bezoekje te brengen aan het Sisii paleis "Schönbrunn". Een tour door het paleis en een wandeling door de tuin vulden de ochtend en een deel van de middag.

Barry had aan het eind van de middag nog een interview met de Italiaanse deelnemers "Il Volo". De jongens vertelden hem o.a. dat ze bij het inschrijven voor het San Remo festival, wel degelijk al het Eurovisie Songfestival in hun achterhoofd hadden.

Om klokslag 21.00 uur begon dan eindelijk de Eerste Halve Finale van het 60ste Eurovisie Songfestival. Het programma begon spectaculair: De achterwand op het podium schoof open, en daar stond een groot orkest om Conchita live te begeleiden met "Rise like a phoenix". Een geweldig presentje van de Oostenrijkse omroep ORF ter gelegendheid van de 60ste editie van het Songfestival. Wederom werd duidelijk hoeveel mooier een echt orkest klinkt t.o.v. de geluidsbanden. Jammer dat het bij dit ene lied bleef. Het smaakte naar meer.

Van Moldavië tot Georgië volgden de liedjes elkaar in sneltreinvaart op. Trijntje gaf haar beste performance van de week.

De bekendmaking van de finalisten ging dit jaar veel sneller dan we gewend waren. Normaliter werd altijd de spanning opgebouwd door lang te wachten met het noemen van de landen. Dit keer werden de namen redelijk snel opgenoemd. En zoals we al verwacht hadden, zat Nederland daar niet bij. Na twee succcesvolle jaren, staat Nederland alweer niet in de finale.

Vrij snel na de uitzending stond Trijntje de Nederlandse pers te woord in een hoed van het perscentrum. Natuurlijk teleurgesteld, maar ook tevreden met haar optreden. Ook deed ze de oproep aan alle mogelijke kandidaten: "Voel je niet tegoed voor het songfestival. Dit moet je meegemaakt hebben!"




WOENSDAG 20 MEI

De uitschakeling van Nederland betekende dat vandaag de Nederlandse delegatie weer terugging naar Nederland. Voor ons was het een relaxdag. 's Middags was de eerste Dress Rehearsal voor de tweede Halve Finale. Opvallend was hierbij dat er weinig spectaculairs gebeurde. Geen verrassingen, geen orkest. Qua show duidelijk minder dan de uitzending van afgelopen dinsdag. We zijn er overigens steeds meer van overtuigd dat Zweden met de winst ervandoor zal gaan. Ook de performance van onze favorieten uit Noorwegen, Mørland & Debrah Scarlett, stond weer als een huis.

's Avonds zijn we naar de OGAE Party gegaan. Dat werd gehouden in het EuroFanCafé. Een hele gezellig avond met optredens van een aantal gouwe ouwe: Waterloo & Robinson (1976), Jacqueline Boyer (winnares 1960), Anne Marie David (winnares 1973) en onze eigen Getty Kaspers (winnares 1975). Voor we het wisten was het al weer 3.00 uur geweest...




DONDERDAG 21 MEI

Vandaag konden ons opmaken voor de tweede Halve Finale. Rond het middaguur was Barry al in het perscentrum voor de persconferentie van Conchita. Dit ter promotie van haar debuutalbum en haar boek. Bovendien was er voor de zangeres een grote verrassing. Van haar platenmaatschappij kreeg ze een platinum award uitgereikt, slechts een week na het verschijnen van het album.

Om 15.00uur begon de laatste Dressrehearsal van de Tweede Halve Finale, waarin geen veranderingen waren ten opzichte van de vorige repetities.

De avondshow verliep zonder problemen, en we hadden allemaal onze lijstjes gemaakt. Welke tien landen zouden de laatste finaleplaatsen in handen krijgen?Bart had acht van de tien goed. Hij verwachtte dat Ierland en Tsjechië de finale wel zouden halen, ten kosten van Polen en Litouwen. Barry had negen van de tien landen goed. Ook hij verwachtte Tsjechië i.p.v. Polen.

De Israelische delegatie werd trouwens ook lang in spanning gehouden. Het land stond in 2010 voor de laatste keer in de finale, en werd vandaag pas als laatste finalist genoemd. De vreugde bij de Golden Boy en zijn team was dan ook enorm.

Na afloop van het programma zijn we naar de EuroClub gegaan voor de Afterparty. Ook deze avond was het weer erg gezellig, en rond 4.30 uur gingen we uiteindelijk slapen.










 



2015_dagboek_klein


2015_dagboek_stadthalle
Wiener Stadthalle

2015_dagboek_etentje
Wiener Schnitzel

2015_dagboek_moldova_02
Eduard (Moldavië)

2015_dagboek_latvia_01
Eduard (Moldavië)

2015_dagboek_armenia_01
Genealogy (Armenië)

2015_dagboek_belgium_01
Loïc Nottet (België)

2015_dagboek_netherlands_01
Trijntje op weg naar het podium

2015_dagboek_netherlands_02
De eerste repetitie

2015_dagboek_serbia_01
Bojana (Servië)

2015_dagboek_hungary
Boggie (Hongarije)

2015_dagboek_belarus_01
Uzari & Maimuna (Wit-Rusland)

2015_dagboek_russia
Polina Gagarina (Rusland)

2015_dagboek_georgia_01
Nina Sublati (Georgië)

2015_dagboek_lithuania_01
Monika & Vaidas (Litouwen)

2015_dagboek_ireland_01
Molly (Ierland)

2015_dagboek_san_marino_01
Anita & Michele (San Marino)

2015_dagboek_montenegro
Knez (Montenegro)

2015_dagboek_norway_01
Morland & Debrah Scarlett (Noorwegen)

2015_dagboek_czech_republic_01
Marta & Vaclav (Tsjechië)

2015_dagboek_morland_debrah
Gezellig met de Noren

2015_dagboek_israel_01
Nadav Guedj (Israel)

2015_dagboek_latvia_02
Aminata (Letland)

2015_dagboek_azerbaijan_01
Elnur uit Azerbeidzjan

2015_dagboek_iceland
Maria Olafs (IJsland)

2015_dagboek_sweden_01
Måns Zelmerlöw (Zweden)

2015_dagboek_slovenia_01
Maraaya (Slovenië)

2015_dagboek_belgium_02
Loïc Nottet (België)

2015_dagboek_netherlands_04
Trijntje Oosterhuis

2015_dagboek_netherlands_03
Tweede persconferentie Trijntje

2015_dagboek_serbia_02
Bojana

2015_dagboek_switzerland_01
Zwitserland

2015_dagboek_sweden_02
Zweden

2015_dagboek_san_marino_02
San Marino

2015_dagboek_portugal
Zwitserland

2015_dagboek_malta_02
Malta

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_lithuania_02
Litouwen

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_latvia_03
Letland

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_israel_01
Israel

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_czech_republic_02
Tsjechië

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_iceland_02
IJsland

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_spain_01
Edurne (Spanje)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_germany_01
Ann Sophie (Duitsland)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_france_01
Lisa (Frankrijk)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_uk_01
Electro Velvet (Engeland)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_italy_01
Il Volo (Italië)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_zweden_01
Mans (Zweden)

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_party
Party Time!

2015_dagboek_wit


2015_dagboek_uk_01
Electro Velvet (Engeland)