Al sinds 2000 reizen Barry & Bart door heel Europa om voor RTV Oost en De Roze Golf verslag te doen van de repetitieweken in de Songfestivalstad. Daarnaast houden ze traditiegetrouw ook een dagboek bij van de gebeurtenissen tijdens het Eurovisie Circus. Van de Malle Malmö Molen in 2013 gaan we nu naar de Dolle Kopenhagen Dagen..



ZONDAG 27 APRIL

Show, Glitter & Glamour, Vuurwerk, Dansers en Acrobaten, een Zingende Tweeling uit 1 Ei en als klap op de vuurpijl de Vrouw met de Baard! Is het Circus weer in de stad? Nee dat niet,... of eigenlijk toch wel: namelijk het Eurovisie Circus, en we zijn alweer toe aan de 59ste Editie. Amper veertien kilometer verwijderd van waar de 2013-Tent heeft gestaan.

De Deense hoofdstad Kopenhagen heeft de eer om voor de derde keer in de geschiedenis het festival binnen zijn stadspoorten te mogen organiseren. In 1964 voor het eerst in het pittoreske amusementspark Tivoli. De 2001 editie kwam vanuit het Parken Stadion en verbrak het record van het aantal toeschouwers (35.000). Dit jaar is Kopenhagen de European Green Capital en dus moet het festival ook aan recycling doen. Er is gekozen om een oud industrieterrein te gebruiken en de tv uitzending zal vanuit een gigantisch grote betonnen scheepsloods worden uitgezonden.

Er leiden niet alleen meerdere wegen naar Rome, maar ook naar Kopenhagen. Zo hebben Barry & Friso de reis met de auto afgelegd en nam Bart het vliegtuig. Vrijwel gelijktijdig arriveerden we op de plaats van bestemming en om twee uur ’s middags zaten we gezamelijk in het warme Deense zonnetje op een terras.

Nadat we bij het hotel hadden ingecheckt wilden we de stadsbus pakken om onze accreditatie op te halen. Helaas bleek deze bus slechts één keer per uur te rijden, en daarom besloten we om maar met de auto te gaan. Toen we het industrieterrein hadden bereikt was het nog een hele klus om het accreditatiecentrum te vinden. De wegen niet geasfalteerd, onduidelijke bewijzering: het leek alsof we op het Albanese platteland terecht waren gekomen. Maar het is ons uiteindelijk gelukt en we hebben daarna nog even wat foto’s gemaakt van de grote tent waar de persruimte is gesitueerd. We sloten de dag af met een lekkere Deense biefstuk en lagen redelijk vroeg in bed.




MAANDAG 28 APRIL

We gaan beginnen! Om 8.30 uur werden we door een shuttlebus opgehaald die ons naar de B&W Hallerne zou brengen. Vandaag start de eerste repetitieronde en moeten tien landen het podium betreden.

De allereerste repetitietijd van het 59ste Eurovisie Songfestival is voor Armenië. Zanger Aram MP3 is in eigen land een bekende singer-songwriter, komiek en showman. Het lied “Not Alone” staat al wekenlang getipt als winnaar in de polls en bij de bookmakers. De afgelopen maand kwam Aram echter negatief in het nieuws vanwege uitspraken die hij gedaan zou hebben over de Oostenrijkse travestiet Conchita Wurst. Of het van invloed zal zijn op de keuze van de kijkers is nog afwachten. Feit is dat “Not Alone” een sterk nummer is. Het begint ingetogen en barst halverwege helemaal los. Bovendien wordt het ook nog eens heel mooi door het Deense produktieteam in beeld gebracht. De mogelijkheden van het decor worden gelijk zichtbaar, met lichtbundels, vloerprojectie en het metalen framewerk. Een erg indrukwekkend begin van deze eerste Halve Finale.

Vroeger werd de volgorde van optreden bepaald door loting. Sinds vorig jaar is deze regel gewijzigd en nu mag de organiserende omroep de startvolgorde kiezen. De Denen hebben dus besloten om de show te starten met de torenhoge favoriet van dit jaar en gaan vervolgens verder met Letland, het land dat helemaal onderaan in de populariteitpolls bungelt. Het contrast werd tijdens de repetitie helaas ook meteen duidelijk. De Letse groep Aarzemnieki brengt op zich een hartstikke vrolijk liedje maar het wordt in vergelijking met Armenië ongelooflijk knullig gebracht. Op CD klinkt het “Cake to bake” nog als een leuke meezinger maar er blijft live weinig van over. Een soort van christelijk hippiefeestje rond het kampvuur. Hopelijk gaat het bij de volgende repetitie beter. We denken niet dat Letland, dat al jaren slecht scoort, nu hoge ogen gaat gooien.

Estland doet het van de drie Baltische staten het beste en ook dit jaar zal daar geen verandering in komen. De 31-jarige Tanja zingt en dans of haar leven er van afhangt. Maar dat doet ze helemaal nog niet zo gek. Wij kunnen zingen en wij kunnen dansen, maar niet zo goed gecombineerd als zij dat doet. Tijdens de presentatie op het podium lijkt het alsof Tanja in haar balletschool is en bij de start van het lied ligt zij met haar mededanser op de (geprojecteerde) houten vloer.

Zweden komt met fanfavoriet Sanne Nielsen. In eigen land is ze één van de bekendste popartiesten. De zangeres is een doorzetter. Dit jaar deed ze voor de zevende keer mee aan het Melodifestivalen, de Zweedse nationale voorronde. En met “Undo” komt haar droom eindelijk uit: een ticket voor het Eurovisie Songfestival. Wij begrijpen niet helemaal waar die hype rond Sanne’s inzending vandaan komt. Zij is een leuke deerne, maar haar lied is degelijk en niet meer dan dat. Maar voor veel fans zal het achtergrond verhaal van Sanne beslist een rol gespeeld hebben, en krijgen Zweedse inzendingen altijd al extra punten gewoon omdat het Zweeds is... Uiteraard wordt alles goed in beeld gebracht zoals altijd het geval is met Zweden. Ook nu is er weer gekeken naar de uitvoering tijdens het Melodifestivalen en wordt het podium gevuld met veel lichtbundels rondom Sanne.

IJsland brengt wat kleur in het festival want het lijkt net of de Teletubbies het land vertegenwoordigen. Zes mannen in knal rode, roze, blauwe, gele, oranje en paarse trainingspakken zingen een vrolijk lied. De tekst zegt dat het werkelijk niet uitmaakt of je sto-sto-stottert want wat werkelijk telt is hoe je aan de binnenkant bent. De Deense regie kan heerlijk uitpakken op de LED schermen en dat kan er voor zorgen dat dit niemendalletje toch de finale invliegt.

Zangeres Hersi uit Albanie heeft zich opgegeven voor het verkeerde TV programma. Het lijkt net of ze plaats heeft genomen op de duikplank (5 hoog) en onder haar kolkt het geprojecteerde water. Had ze niet moeten meedoen met Sterren Springen? De eerste indruk van het lied is positief maar toch weet het niet echt drie minuten te boeien.

Rusland hoopt met de Tolmachevy Sisters een charme-offensief te starten. De eeneiige tweeling won in 2006 op 9-jarige leeftijd het Junior Eurovision Song Contest en mag nu op het volwassen festival aantreden met het midtempo lied “Shine”. Tja… wij krijgen sinds 2009 (De Toppers) altijd een nare bijsmaak als wij die titel al horen. En hoewel Anastasia & Maria goed bij stem zijn, ziet de act er té gemaakt uit. Staand met de ruggen tegen elkaar op een grote wip-wap (Nee meiden, dit is NIET het Junior Songfestival…) beginnen ze verbonden met hun paardestaarten. Eenmaal los, maken ze een paar langzame wipjes om vervolgens voor het apparaat te belanden, waarna een regen van vuurwerk op hun neerdaalt. Tot slot wordt de wip omgetoverd tot een schijnende zon. Klinkt dit misschien mierzoet? Dat is het ook. En je houdt ervan of niet. Ook onze meningen over deze Russische bijdage zijn erg verdeeld.

Nadat Rusland een zonnetje heeft laten schijnen, stookt Azerbeidzjan vervolgens een vuurtje. Zij sturen de 30-jarige zangeres Dilara Kazimova. Haar prachtige lied “Start a fire” is de favoriet van Barry en ook bij Bart staat het lied in zijn persoonlijke top 3. Zoals we van de Azerbeidzjanen mogen verwachten weten ze het lied ook nog eens heel goed te verkopen. Dit keer hangt een acrobate aan een trapeze diverse kunstjes uit te voeren. De achtergrondprojectie begint met grote Kathedraalramen en deze gaan later over op beelden van wolkenkrabbers. Ook de LED projectie op de vloer wordt ten volle benut. We verwachten (en hopen) dat dit heel hoog gaat eindigen.

Het circusthema wordt ook al doorgevoerd in het optreden van Oekraïne. Maria Yaremchuk heeft net de 21-jarige leeftijd bereikt en besloten haar meisjeskamer eens goed op te ruimen. Ze heeft d’r hamster gedumpt en het wiel uit zijn kooi meegenomen voor op het podium. Daar draait er een danser vrolijk in rond. Wat de meerwaarde er van is? Dat ontgaat ook ons totaal. Maar het uptempo lied klinkt wel aardig en het land zal dit jaar zeker de nodige sympathievotes gaan krijgen.

Onze zuiderburen mogen als laatste vandaag de loods betreden om hun eerste repetitie af te werken. De 32-jarige Waal, Axel Hirsoux, is verzot op zijn moeder en dat laat hij ons weten in een lofzang die zijn weerga niet kent. De LEDwand is gevuld met paarse bloemen en choreografe Isabelle Beernaert vult, al dansend, het beetje achtergrond wat er nog overblijft. Axel heeft een van de beste stemmen van deze festivaleditie maar wij vinden zijn lied toch net iets te zoetsappig. Barry denkt wel dat hij de finale gaat halen (vanwege vele stemmen uit Oost Europa). Bart twijfelt er nog over.

Na de laatste repetitie hebben we in de kantine van het perscentrum onze warme maaltijd genuttigd en namen we de shuttlebus van 19.30 uur terug naar het hotel. We konden douchen, omkleden en even relaxen en daarna gingen we op weg naar de VEGA-club waar dit jaar de "Euroclub" is gevestigd. De opening was extra feestelijk want maar liefst elf landen gaven acte de présence en een groot deel daarvan zong ook nog hun Eurovisie-lied.

Wat viel ons op? Dat Sergej Ćetković, de zanger van Montenegro, heel erg lang is (ruim 2 meter). Dat Jöran, de zanger van Letland, goed Nederlands kan spreken en érg sympathiek is. En dat Tanja, de zangeres uit Estland, met bril er heel anders uitziet dan op het podium.

We gaven Tanja nog een compliment voor haar vermogen het dansen en het zingen zo goed te kunnen combineren. Ze vertelde ons dat veel mensen denken dat de backingvocalisten het lied voornamelijk zingen, terwijl dit niet het geval is. “Misschien moet ik niet zo m’n best doen en af en toe even stil vallen” grapte ze. Tussen de optredens door draaide de DJ allemaal festivalklassiekers en het was grappig om te zien hoe de Russische tweeling danste en meezong op Joan Franka’s "You and me". Om half een hielden we het voor gezien en kwam een zeer geslaagde eerste dag ten einde.




DINSDAG 29 APRIL

De tweede repetitiedag in het zonnige Kopenhagen. Vandaag betreden elf landen het Eurovisie podium.

Dit jaar viert Moldavië een jubileum, want ze doen voor de tiende keer mee aan het festival. Slechts één keer bleven ze steken in de Semi-finale (2008) en de hoogst behaalde notering is de zesde plaats in 2005. De 33-jarige Cristina Scarlat heeft de zware druk op haar schouders om deze positieve lijn voor haar land te continueren. Het lied “Wild Soul” ligt behoorlijk zwaar op de hand. Het zou zo maar gezongen kunnen worden door een heks in een Disneyfilm. Het voordeel hiervan is dat het Deense productieteam natuurlijk flink kan uitpakken en het ziet er dan ook prachtig uit. Het decor heeft bijna 3D-effect. Rondom Christina dansen vier mannen. Hoe het uiteindelijke plaatje eruit gaat zien weten we nog niet, omdat er nog niet gerepeteerd in de definitieve kleding.

In het kleinste land van de competitie, San Marino (ongeveer 30.000 inwoners), zullen niet zo heel veel artiesten wonen maar het is ons toch iets teveel van het goede om drie jaar achter elkaar dezelfde zangeres te sturen. Valentina Monetta is op zich geen verkeerde zangeres en wij vonden dat zij vorig jaar de finale wel had moeten halen. Misschien ligt het meer aan de componist: de Duitse Ralph Siegel is inmiddels aan zijn drieëntwintigste festivalbijdrage toe en het lied “Maybe” is misschien niet zijn sterkste compositie. Ze hebben wel hun best gedaan om een originele setting te bedenken. Het lijkt geïnspireerd op het schilderij “De geboorte van Venus” van Botticelli. Maar dat zal waarschijnlijk niet voldoende zijn om het lied nog een keer te mogen zingen op de zaterdagavond.

Vijfentwintig jaar geleden had de Franse popgroep Kaoma een wereldhit met de “Lambada”. De Portugezen hebben het lied uit de mottenballen gehaald, goed afgestoft en gemixt in een Afrikaans Lion Kingsausje. Zangeres Suzy kijkt wulps in de camera en heeft haar meedansende achtergrondzangeressen hard nodig. Ze zal The Voice of Portugal niet winnen maar het oog wil ook wat en de gemiddelde heteroman zal best graag naar haar kijken.

En ja, daar was dan het ogenblik waar we deze dag reikhalzend naar uit hadden gekeken: De eerste repetitie van The Common Linnets voor Nederland. We wisten dat zij het professioneel zouden aanpakken en een flinke vinger in de pap wilden hebben over het totaalplaatje. Het resultaat mag er dan ook wezen! Allereerst het idee van de setting: Ilse & Waylon staan niet naast, maar tegenover elkaar. De camera zoemt in het begin langzaam van boven in terwijl op de vloer een weg is geprojecteerd. De wegmarkering schiet op het ritme van het lied voorbij, terwijl ze ieder op een weghelft staan. Vanaf het refrein draait de camera om ze heen en kunnen, zowel Ilse als Waylon, de camera perfect pakken en een intieme sfeer creëren dat voor dit lied zo nodig is. Geen shots van veraf, geen publiekshots. We weten niet eens hoe de LED wand erop de achtergrond überhaupt uit ziet. Na de liedjes van San Marino en Portugal blijkt toch wel dat ons land kwalitatief een hoogstaande inzending heeft afgeleverd. Wij zijn tevreden!

Montenegro doet dit jaar voor de zesde keer mee als onafhankelijk land. Tot nu toe zonder veel succes, want een finaleplaats wisten ze nog niet te halen. Het land zorgt er wel voor dat we, ondanks de afwezigheid van Kroatië, Servië en Bosnië & Herzegovina, tóch het echte Balkangeluid niet hoeven te missen. “Moj svijet” is de titel van de ballad en zanger Sergej Ćetković heeft een goede stem. Dat zou genoeg moeten zijn voor een finaleplaats. Maar we worden bij de uitvoering van het lied enorm afgeleid door een skeelerende dame die haar kunstjes wil vertonen. Ook Sergej zelf staat soms nog wat ongemakkelijk op het podium. Wat positief opvalt is het technische kunstje tijdens dit lied: Daar waar de dame “schaatst” lijkt de “ijs”-vloer op te lichten. Het productieteam heeft goed gekeken naar de Disney animatiefilm “Frozen”.

Hongarije zal op 6 mei de eerste finale afsluiten. We kunnen nu al zeggen dat zanger András Kállay-Saunders indruk gaat maken. Niet alleen door z’n mooie verschijning, maar vooral ook door het onderwerp van zijn lied “Running”. Kindermishandeling en huiselijk geweld zijn namelijk niet bepaald thema’s die mensen verwachten op het Songfestival. András wordt op het podium bijgestaan door een danser en een danseres die het verhaal op een bijzondere manier vertolken. Gaan we volgend jaar naar Boedapest?

Malta opent de tweede Semi-Finale. Na een aantal slechte jaren wist het land vorig jaar eindelijk weer de top 10 te halen met “Tomorrow” van Gianluca. Met het vrolijke “Coming home” probeert de country/folk/popband Firelight wederom hoog te scoren. De groep is gevormd rond zanger en componist Richard, die ook twee broers en een zus in de band heeft opgenomen. Het hele plaatje ziet er zomers uit. Wuivende gele korenvelden op de achtergrond waarin na enige tijd rode klaprozen ontpoppen. Mag van ons zo door naar de finale.

Israel faalde de laatste drie jaar in het halen van de finale, ondanks dat ze o.a. ex-winnares Dana International hadden ingezet. Daarom hebben ze het dit jaar over een andere boeg gegooid: een professionele jury heeft intern een kandidaat gekozen (uit zestien kandidaten). Dit werd Mei Finegold. Zij heeft vervolgens drie liedjes opgenomen. Hiervan werden videoclips geschoten en het publiek had vervolgens zeven dagen de tijd om te stemmen en hun voorkeur uit te spreken. In een speciale TV show werd de uiteindelijke keuze, "Same heart", gepresenteerd. Mei werd in 2009 derde in de Israëlische versie van Idols en heeft daarna veel ervaring opgedaan in musicals. Haar eerste repetitie, met twee danseressen, verliep vlekkeloos al kwam het wel wat hard over. Alsof het optreden geïnspireerd is op het succes van het SM-boek ’50 tinten grijs’. Ze maken wel volop gebruik van het toneel. Zo gaan ze op een gegeven moment erop liggen en tijdens het einde lopen ze over de catwalk. Finale? Ja!

Na de Israëlische storm volgt een Noorse stilte. Zanger Carl Espen ziet eruit als Boris Boef maar heeft de zangstem van Tinkerbel. Zijn lied “Silent Storm” is volgens de bookmakers een van de favorieten voor de hoofdprijs en ook wij zijn fan. Carl heeft nog niet zoveel TV ervaring. Zijn optreden in de Noorse voorronde was zelfs zijn debuut op de Noorse TV. Wellicht dat hij er daarom wat angstig uitziet en zijn spieren wat verkrampen. Hij staat namelijk als een zoutpilaar. Dit is wellicht ook de reden dat er vier violisten op het toneel zijn gedumpt om het plaatje iets aantrekkelijker te maken. Zeker door naar de finale en, wie weet, volgend jaar weer naar Oslo! Tijdens zijn eerste persconferentie gaf Carlo overigens aan dat Nederland en Finland zijn favorieten waren. Het Nederlandse lied was zó mooi, dat kon je niet uitleggen, dat moest je voelen.

Het zou onaardig zijn om de bijdrage van Georgië een onsamenhangend rommelig prutlied te noemen.

Georgië komt dit jaar met een onsamenhangend rommelig prutlied. Om het visueel nog iets aantrekkelijker te maken hangt de paukenspeler aan een parachute. Heeft de schrijver soms iets te lang aan de waterpijp geslurpt? Dat lijkt helemaal het geval tijdens de brug van het lied, omdat de camera dan wat heen en weer zwengelt en het een hallucinerend effect krijgt. ‘Three minutes to earth’: hopelijk komen ze onderweg geen aliens tegen want de eerste indruk van de mensheid zou dan rampzalig zijn!

Na twee jaar afwezigheid (het organiseren van het EK Voetbal 2012 had een flink deel van het omroepbudget opgeslokt) is Polen dit jaar weer van de partij. Ze laten ook meteen zien hoe trots ze zijn op hun eigen roots. Zangeres Cleo, afgestudeerd Sociale Wetenschappen aan de universiteit van Warschau, is gekleed in een traditioneel jurkje. Net als haar achtergrond zangeressen/danseressen. De tekst handelt over het feit dat ze blij zijn traditionele Slavische meisjes te zijn. Dit wordt nog eens ondersteund door twee andere Mädels. Eén van hen haalt uit de bak voor het podium een emmer water om haar was in de wastobbe te wassen (...hadden we al gemeld dat voor het podium een soort gracht vol met water ligt?) en de ander is de boter aan het karnen. De LED projectie brengt mooie rode folklore patronen en beelden uit de videoclip. Al met al een geslaagde Poolse terugkeer naar het Eurovisiepodium.

Met Polen kwam er een eind aan de repetities van vandaag, en om 20.30 uur namen we de shuttlebus weer richting ons hotel.




WOENSDAG 30 APRIL

Op dag 3 zullen de laatste tien landen van de tweede Semi-finale gaan repeteren. Oostenrijk mag het spits afbijten met, en dat mogen we toch wel stellen, de meest controversiële kandidaat van deze festivaleditie. De Oostenrijkse omroep (ORF) maakte vorig jaar bekend dat Conchita Wurst, een dragqueen creatie van de 26-jarige Thomas Neuwirth, het land zou gaan vertegenwoordigen in Denemarken. Als reactie op ORF's voorkeur voor een interne selectie boven een publieke verkiezing werd een Protest Facebookgroep opgericht, dat al snel 38.000 leden had. Echter werd op deze pagina steeds meer gebruikt om discriminerende berichten tegen Conchita te plaatsen. La Wurst reageerde dat zij altijd zou blijven vechten tegen deze homofobie. Maar niet alleen in eigen land deed haar nominatie stof opwaaien. Ook in Wit-Rusland en Rusland werden er petities opgesteld om het festival te boycotten. Deze hebben wel de nodige media-aandacht gekregen, maar gelukkig zonder verdere gevolgen.

Conchita leverde vandaag in elk geval een gedegen repetitie af. Een leuke vondst van de regie is om haar in het begin in het donker te filmen, zodat je alleen d’r silhouet ziet. Het past mooi bij de tekst en wellicht geeft het nog een klein schrikeffect (bij de enkele kijker die nog niet weten dat ze naar een vrouw met een baard aan het kijken zijn). Ze zal in ieder geval schitteren in een Diva jurk waarin twintig meter glitter en gouden kant is verwerkt en, hoe kan het ook anders gezien het land, is afgemaakt met duizenden Swarovski kristallen.

Vilija Matačiūnaitė uit Litouwen is de volgende in de rij. Ze schreeuwt letterlijk om aandacht met het uptempo electro-reggae lied “Attention”. Categorie: veel geblaat, weinig wol… De veelzijdige Vilija (zangeres, componist, actrice, tv-presentatrice) wordt op het podium bijgestaan door een aantrekkelijke danser. Dat dansen niet in haar vakkenpakket zat kunnen we tijdens de uitvoering ook wel zien, en de choreografie is dan ook niet zo dynamisch als de soortgelijke act uit Estland.

Finland zorgt voor de broodnodige variatie dit jaar en stuurt de groep Softengine bestaande uit Topi, Ossi, Eero, Henri & Tuomo. Hun lied “Something better” wordt getypeerd als indie-rock-pop en het doet ons wat op The Killers lijken. Leadzanger Topi gaat in het refrein behoorlijk de hoogte in. Benieuwd of dit hem, met de nodige zenuwen op de avond zelf, zonder al te veel valse noten gaat lukken.

Na de zeer succesvolle jaren negentig, met maar liefst vier overwinningen, heeft Ierland niet veel potten meer kunnen breken op het festival. De laatste tien jaar hebben ze zelfs maar twee keer de top 10 weten te behalen. Vandaar dat ze dit jaar weer eens teruggrijpen naar een lied dat vol met Ierse folk-elementen zit. Of het muzikaal nog niet genoeg is worden er ook nog eens twee dansers op het podium gedumpt die een lekker potje gaan riverdance’n. Qua podium ziet het er allemaal schitterend uit. Het zou zo het interieur van een peperduur Las Vegas hotel kunnen zijn. Toch heeft zangeres Can-Linn een wat goedkope uitstraling (vergelijkbaar met de Ierse zanger van vorig jaar). Alsof de RTE zijn kandidaten de laatste tijd bij "My Big Gypsy Wedding" vandaan haalt.

Wit-Rusland heeft geen indrukwekkende Songfestivalgeschiedenis. Het land deed in 2004 voor het eerst mee en heeft sindsdien slechts drie keer de finale gehaald: in 2007, 2010 en 2013. Zanger Teo (echte naam: Yuriy Vaschuk) heeft al bijzondere songfestival-ervaring: De door hem geschreven liedjes “All my life” en “Rythm of love” wonnen in 2012 en 2013 de Nationale Finales. Goed nieuws zou je zeggen. Maar in 2012 werd het lied gediskwalificeerd en vorig jaar werd het lied zomaar ingewisseld voor een ander (Ja… dat kan allemaal gewoon in het democratische Wit-Rusland). Dit jaar mag Teo dan uiteindelijk wél naar het festival, met het door hem gecomponeerde “Cheesecake”. Het is een vrolijk niemendalletje waarin hij zingt dat hij geen Patrick Swayze en zij geen Jennifer Grey is. Hoezo eigentijds? Ook de performance op het podium komt een beetje knullig over. Je ziet de vier dansers nog nét niet letterlijk de stappen tellen. Jammer, want met een leuke presentatie hadden ze onze aandacht drie minuten kunnen krijgen. Nu haken we al snel af.

Ook in Macedonië is geen Nationaal Songfestival gehouden en heeft de omroep intern een kandidaat gekozen. Tijana Dapčević kreeg de eer om haar land te mogen vertegenwoordigen. Zij is niet alleen in eigen land één van de populairste artiesten, maar ook in de gehele Balkanomgeving. Helaas voor haar doen veel landen uit deze regio dit jaar echter niet mee. En in haar Semi-finale enkel Slovenië. Tijana heeft al drie eerdere pogingen ondernomen om deel te nemen aan het festival. Iets dat haar zus, Tamara, al in 2008 mocht doen. Die was toen niet erg succesvol en bleef steken in de Semi-finale.
Het lied “To the sky” heeft een lekkere dancebeat. Tijana zingt het best goed maar om haar heen ziet het er allemaal (net als hiervoor bij de Wit-Russische inzending) een beetje knullig uit. Het lijkt er trouwens op of er met de danser een bepaalde interactie gaat komen. Wellicht iets met touwen of zo, maar dat is nu nog niet duidelijk. We komen er na de tweede repetitie op terug.

Zwitserland had dit jaar achttien liedjes om uit te kiezen. De 28-jarige Sebalter was de gelukkige en won de Nationale finale met zijn zelfgeschreven compositie “Hunter of Stars”. Het is een leuke man om te zien maar hij wil teveel in drie minuten proppen. Zo moet er, naast het zingen, een paar keer worden gefloten, op zijn viool worden gespeeld (lopend over de catwalk) en ook nog eens een paar keer op een trommel worden geslagen. Het is best een grappig niemendalletje maar we zijn nog niet overtuigd of hij het zaterdag nog een keer mag gaan zingen (en fluiten, en vioolspelen en trommelen...)

Wat is een Circus zonder trampoline? Dat zullen ze in Griekenland ook gedacht hebben. Want zij hebben deze Eurovisie primeur. Met “Rise Up” brengen de Grieken een danceproduktie met rapper. Het duo Freaky Fortune wordt hierbij ondersteund door de uit Engeland afkomstige RiskyKidd. Ieder jaar weten ze de finale met gemak te halen en dat zal dit jaar niet anders zijn. Alleen vragen we ons af: Waarom nu die trampoline? Behalve het “rise uppen” zie we het nut er niet van in, maar de mooie boys springen er vrolijk op los, samen met een turner.

Slovenië mag dit jaar voor de twintigste keer aantreden en zij sturen de 35-jarige Tinkara Kovač. Tinkara heeft haar dwarsfluit meegenomen. En een grote blauwe jurk waarin ze nogal brede heupen heeft. Zij heeft al drie keer eerder getracht voor Slovenië uitgezonden te worden en nu is het dus eindelijk gelukt. Inmiddels heeft zij al negen albums in haar carriere opgenomen en heeft op het podium gestaan met onder andere Jethro Tull & Robert Plant (Led Zeppelin). Het lied "Round & Round" wordt deels in de eigen taal gezongen en deels in het Engels. Helaas is er pas geleden een nieuwe versie gemaakt, met een onnodige en ietwat irritante uithaal (lees: schreeuw) op het einde. Jammer want het lied was veel leuker (rn staat op de officiële Eurovisie cd nog in de originele versie).

Qua décor is de tweede helft van de tweede Semi-Finale wat saaier. Na Wit-Rusland, Macedonië en Griekenland is ook dit lied weer grotendeels in het blauwe licht gedompeld.

Roemenië sluit vandaag de dag af, en tegelijk ook de eerste repetitieronde. Paula Seling & Ovi hebben al Songfestivalervaring. In Oslo 2010 wisten ze de derde plaats te behalen met “Playing with fire” en ze hopen dat dit jaar te overtreffen met “Miracle”. In een poging de stemmen van de kijkers te winnen hebben ook de Roemenen weer een act bedacht. Een hele unieke dit keer: Paula begint te zingen en lost daarna helemaal op in het niets! Ta-daaaa: we hebben hier de introduktie van het hologram op het Eurovisie podium! Maar hier houdt het niet op. Gedurende het lied wil Ovi ook nog een paar noten op een bijzondere, cirkelvormige piano spelen, en gaat daarvoor in het midden van die cirkel staan. Maar dat maakt de performance er niet beter op. Integendeel, het ziet er een beetje lachwekkend uit. Erg jammer, want dit gaat ze punten kosten, ondanks de indrukwekkende vocale uithalen van Paula.

Inmiddels was het alweer 21.15 uur toen we in het hotel aankwamen voor een snelle verfrissing. Daarna gingen we door naar de EuroClub. Maar in tegenstelling tot maandag was het daar nu rustig. Heeeeel erg rustig. In de danszaal waren hooguit twintig man aanwezig, net als in de karaokelounge van DramaQueen. Toch besloten we maar een drankje te nemen, en langzaam maar zeker werd het wel iets drukker. Ook de delegaties van Moldavië, Ierland en Letland kwamen even langs. De groep Aarzemnieki gaf een mini-concert, waarbij zanger Jöran zijn Nederlands weer kon laten horen in het Guus Meeuwis nummer "Het is een nacht". Het plezier en enthousiasme straalt er altijd vanaf bij deze Letten, en ze weten dat altijd over te brengen op het publiek. DQ trakteerde ons tenslotte op haar Eurovisiebijdrage uit 2007 ("Drama Queen") en andere Songfestivalklassiekers. Uiteindelijk werd het dus tóch nog gezellig en keerden we om 2.30 uur weer terug naar het hotel.




DONDERDAG 1 MEI

Vanwege de Dag van de Arbeid waren er vandaag geen repetities. En dat hebben we niet eerder meegemaakt in al die Songfestivaljaren: een rustdag. We konden dus lekker uitslapen en langzaam op gang komen. In de middag zijn we door het centrum gelopen om wat foto’s te maken. Bart zat net op de knie bij het standbeeld van Hans Christian Anderssen toen de Wit-Russische tv vroeg of ze hem daar een paar vragen mochten stellen.

Daarna zijn we door de grote winkelstraat gelopen die nu omgetoverd is tot The Eurovision Mile. Er hangen banners met daarop de titels van de bekende songfestivalwinnaars zoals “Waterloo”, “(Hard Rock) Hallelujah” en “Ein bisschen Frieden”.

Aan het eind van de middag zijn we naar het Eurofancafé gegaan om de geplande talkshows bij te wonen. De eerste was geheel gewijd aan de Oostenrijkse Conchita Wurst. Na afloop hebben we nog even met haar gesproken en zijn we natuurlijk met haar op de foto gegaan. Daarna waren er nog interviews met Hersi (Albanië), Tinkara (Slovenië) en Aram MP3 (Armenië). Aangezien het te heet en druk in het fancafé werd, zijn we nog even naar de Euroclub gegaan. Daar hebben we optredens gezien van Paula & Ovi (Roemenië), Sebalter (Zwitserland) en Suzy (Portugal). Toen vonden we het mooi geweest en zijn we weer naar het hotel teruggegaan. Want vandaag was dan heel relaxed, morgen volgt een extra lange en drukke dag.




VRIJDAG 2 MEI

Een lange repetitiedag staat vandaag op het programma. Alle zestien landen van de eerste Semi-Finale zullen hun tweede repetitie doorlopen (duur per land: 20 minuten) gevolgd door een persconferentie. We zijn nieuwsgierig welke wijzigingen door de artiesten zullen worden doorgevoerd en hoe ze er uit gaan zien, aangezien bij deze repetitie ook vaak de kleding wordt uitgetest. Ook mochten wij voor het eerst zelf de loods betreden. Wow, wat ziet het er allemaal mooi uit!

Armenië wist niet alleen op het scherm maar nu ook in de zaal te imponeren. Aram MP3 draagt een driekwart leren jas, zwarte broek met hoge laarzen.

Letland en Estland hadden niets aan hun act of kleding gewijzigd. IJsland had de felgekleurde trainingspakken ingeruild voor net zo felgekleurde nette pakken met witte strik. Op de persconferentie verschenen ze, hoe toepasselijk, in felgekleurde badjassen.

De Albanese Hersi draagt een lange goudkleurige barokachtige kanten jurk. De Russische tweeling is behoorlijk ouwelijk gekleed. Daarbij zijn ze behoorlijk wit geschminkt. Alsof ze een aantal jaren in een kelder opgesloten hebben gezeten. Waarschijnlijk zijn ze zo blij verlost te zijn dat ze voor de lol allebei een kleine trechter op hun hoofd hebben gezet.

Na de break kwam Dilara Kazimova uit Azerbeidzjan in een mooie lange rode jurk. In de zaal was het optreden nog indrukwekkender dan dat we afgelopen maandag hadden gezien. In het achtergronddecor was een kleine wijziging: je ziet nog wel de wolkenkrabbers maar die veranderen nu in kristallen & mineralen. Een kippelvelnummer.

Oekraïne zet, zoals we van het land inmiddels wel gewend zijn, een hele gelikte show neer. En ieder jaar komen ze met een fotomodel dat ook nog eens goed blijkt te kunnen zingen. We zagen ook dat de zangeres en haar danser in de afgelopen dagen erg hard hadden gewerkt om de act te perfectioneren.

Na zoveel visueel geweld valt het op dat België wel heel erg saai op de buis overkomt. Er is een paars bloemenmotiefje geprojecteerd en that’s it. Het verandert niet van kleur en beweegt niet.

Christina Scarlat uit Moldavië heeft inspiratie opgedaan in het oude Rome. Ze draagt een lange lichtblauwe japon waar, half overheen, een soort van goudkleurig harnas is bevestigd. Ze heeft zeker ergens spijt van (als haren op d’r hoofd) want ze trekt op het einde van het lied een hele streng krullen woest uit d’r kop.

San Marino’s Valentina draagt een lange witte jurk en kan haar armen geen vijf seconden stil houden. Het lied had evengoed in 1976 kunnen meedoen.

Na de tweede break kwam het feestlied van de avond: Portugal. Hier waren verder geen noemenswaardige wijzigingen doorgevoerd. Het contrast met het Nederlandse lied, dat er op volgt, kan eigenlijk niet groter zijn.

Zoals te verwachten was van deze twee rasartiesten, gaven Ilse & Waylon weer een perfecte repetitie weg. Ze droegen de kleding die ze straks op 6 mei ook gaan dragen. Ilse een korte, witte organza jurk, met geborduurde bloemen, die is ontworpen door Claes Iversen. Volgens het persbericht is het retro jaren 60 ‘Brigitte Bardot” look. Jan Boele heeft de outfit van Waylon ontworpen: Een custom made lerenbroek met aan de zijkant grote zilveren noppen. Een velours jasje en natuurlijk een mooie hoed die is versiert met een rand oude guldens. De reacties van de buitenlandse pers in de hal zijn uiterst positief. We moeten er voor oppassen dat wij ons er niet te veel in laten meeslepen... De persconferentie was gezellig, maar leverde niet echt nieuwe informatie op.

Montenegro was vervolgens aan de beurt. Hier geen wijzigingen in de uitvoering. Nog steeds het schaatsende meisje en een achtergrond die een mix lijkt van de films Frozen & Avantar. Ook de act van Hongarije is ongewijzigd. De uitvoering waarbij de dansers het verhaal van het lied vertolken, zal volgens ons indruk maken bij de kijkers.

Inmiddels was het 22.30 uur toen we weer terugkwamen in het hotel, en zat de langste repetitiedag van deze Eurovisie Week erop.




ZATERDAG 3 MEI

Vandaag mogen de landen van de tweede Semi-Finale de puntjes op de i zetten in hun tweede repetitie. Malta trapte de dag af en klonk solide. Ze hadden de kleding die ze op de avond gaan dragen nog niet aan. Israel kwam hierna en stond als een huis. Zangeres Mei heeft er heel wat uurtjes voorbereiding ingestoken en zette, met haar danseressen, een strakke act neer. Na zich drie jaar niet gekwalificeerd te hebben zal dat hoogstwaarschijnlijk nu wel gaan lukken.

De Noorse Carl Espen, favoriet van onze Ilse, wist ook te overtuigen. Nu in de hal zagen we pas de projectie op de achterwand: een golvende zee die, gedurende het optreden, steeds meer gaat kolken.

Na Noorwegen volgen er twee folklore liedjes. Het eerste, van Georgië, zal niet veel stemmen trekken. Het is dan ook een prima moment om de koffiekopjes op te ruimen en wat te drinken in te schenken. Kom wel op tijd terug, want het tweede, van Polen, is folklore heerlijk gemixt met een moderne sound. En ook nog eens gebracht met een vette knipoog.

Conchita uit Oostenrijk hebben we als laatste nog één keer kunnen zien optreden in het voor haar gecreëerde avondkleed, en toen moesten we het Eurovisie Eiland weer verlaten om terug te keren naar de stad. In ons hotel hebben we ons omgekleed en hebben we onze ‘Common Linnets-stropdas’ omgedaan die Barry speciaal voor deze trip had laten maken. Dat was niet voor niets geweest: Ilse & Waylon reageerde heel enthousiast en pakten hun telefoons om wat groepsfoto's te maken. Ilse vertelde dat ze het leuk vond dat ze ons bij de beide persconferenties vooraan had zien zitten, stak haar duim op en zei: “Ik dacht meteen: Da's goed volk” ;-)

Ze namen uitgebreid de tijd voor onze vragen en alles kun je later terug lezen op deze site.

Na dit fijne gesprek zijn we naar het EuroFancafé gegaan waar we een twee uur durende talkshow hebben bijgewoond met Ralph Siegel. Deze Mister Eurovision heeft 23 Eurovisie inzendingen op zijn naam staan (en daarnaast nog eens 49 liedjes voor Nationale voorrondes) en dat voor acht landen geschreven. Ralph Siegel reageerde hierop dat dat aantal de liedjes betreft die onder eigen naam geschreven zijn, maar dat er nog wel een aantal waren geschreven onder pseudoniem. In totaal heeft hij in zijn carrière meer dan 2.000 liedjes gecomponeerd.

De fans hadden kunnen stemmen en er was een alltime favorite top 6 samengesteld. Bij de bekendmaking van de nummer 1 nam de herr Siegel plaats achter de vleugel en speelde het intro van “Ein bisschen Frieden”. Als grote verrassing kwam zangeres Nicole vanuit backstage en zong haar winnende lied. Daarna verscheen ook Valentina Monetta (met haar vier backings) om Ralph’s bijdrage van dit jaar te zingen. Als laatste volgde een spontane versie van Volare.

Hierna zijn we naar de Euroclub gegaan waar het inmiddels flink drukker was geworden. Er was een gezellig weerzien met vele bekenden uit heel Europa. De avond werd leuk aangekleed met optredens van onder andere Noorwegen, Moldavie, Macedonie, Ierland en Finland. De organisatie was slim en ze hadden aparte Fotostudio ingericht. Dus na een optreden konden de aanwezigen met hun favoriet voor de eeuwigheid vastgelegd worden.




ZONDAG 4 MEI

De laatste zes liedjes van dit jaar waarvan we de repetities nog niet gezien hadden (The Big Five & Gastland Denemarken) waren vandaag aan de beurt en Duitsland mocht starten. De Duitse voorronde werd verrassend gewonnen door een trio, Elaiza, dat onbekend was in de Duitse muziekindustrie (en zij versloegen de populaire band Unheilig). Drie jongen meiden, waarvan er één accordeon speelt en ander de contrabas. Ze hebben een eigenzinnig geluid. “Is it right” begint wel aardig, maar na twee minuten begint er toch wel erg veel herhaling in het lied op te treden. Het gaat zeuren, komt niet op stoom en gaat dan ontzettend tegenstaan. Qua podiumact was het ook nog niet overtuigend. De leadzangeres Ela weet vakkundig vaak de camera te missen. Wij hadden liever Unheilig hier in Kopenhagen gezien.

Engeland stuurt Molly. Zij is niet bejaard (telt 27 lentes) en dat is heel wat voor een recente Britse inzending. Zij heeft zelf meegeschreven aan haar liedje en daarom klinkt het misschien een beetje als een Songfestivalhit gezien door een Engelse bril. Het is niet slecht, zeker niet, maar van deze jonge singersongwriter, met lekkere hese stem, hadden wij wellicht iets moderners verwacht. Aan de start en het einde van het lied staat Molly in één of andere spirituele houding. Het Deense produktieteam heeft bij de graphics op de LED achterwand weer inspiratie geput uit een Disney-film, nu Tangled. Aan het eind van het lied zien we namelijk de verlichte wenslampionnen langzaam de lucht in drijven. “Children of the Universe” gaat vast hoog eindigen. Wie weet gaan we de zestigste festival editie volgend jaar in Londen vieren.

Terugkijkend naar de songfestivalhistorie hebben er in het verleden al een aantal tweelingen op het podium gestaan, o.a. voor Duitsland (1959), Luxemburg (1980), Slowakije (2011) en Ierland (2011 & 2012) maar dit jaar hebben we er maar liefst twee. Om het verwarrend te maken: Rusland stuurt dit jaar een echte tweeling. Frankrijk stuurt een trio dat zichzelf Twin Twin noemt, maar ze zijn geen tweeling of überhaupt broers, Snapt u het nog? Laat ook maar. Dat denken wij ook bij hun lied “Moustache”. Het is al een keer aangeklaagd als plagiaat (melodie lijkt op Papaoutai van de Belg Stromae). Ze willen zelf plezier en energie brengen. Vanwege dat laatste hadden cameramannen moeite het geren op het podium bij te houden. Is er dan niets positiefs te melden? Eh, jawel, het is lekker kleurrijk en de zanger heeft een leuk kapsel maar graag volgend jaar weer eens een keer een mooi chanson uit Frankrijk.

Dit jaar, zonder echte uitschieters, zou het zomaar weer eens een keer kunnen gebeuren dat het gastland de overwinning voor de tweede maal op rij binnenhaalt. De 21-jarige Basim klinkt als, en ziet er een beetje uit als, Bruno Mars. Niks mis mee. Bruno staat bekend om zijn leuke popdeuntjes die je zo mee zingt. “Cliche love song” is ook zo’n oorwurm. Het is vrolijk, je ‘skooby dooby doowapt’ het refrein zo mee en het gaat vervolgens niet meer uit je hoofd. Daar komt bij dat Basim het ontzettend leuk brengt. Zitten we volgend jaar weer in deze scheepsloods?

Helaas hebben we de laatste twee landen, Spanje en Italië, niet kunnen zien repeteren omdat we weer naar het centrum van Kopenhagen gingen om de Nederlandse persborrel, georganiseerd door AvroTros, bij te wonen. Deze vond plaats in het pretpark Tivoli, dat midden in de stad ligt. Het cafe, Mamma Mokka, was ook nog eens gevestigd in de Koncertsal van waaruit het Eurovisie in 1964 is uitgezonden. We hebben met onze media collega’s een glas champagne geheven op een voorspoedig Nederlands optreden (en bijbehorende gunstige uitslag). Barry kreeg ook nog de mogelijkheid om de historische songfestivalzaal even van binnen te bekijken. Het was erg mooie, en relatief kleine zaal, waar destijds Gigliola Cinquetti met het prachtige 'Non ho l'eta" won.

Na de persborrel gingen we op weg naar het volgende event, want om klokslag 17.30 uur begon de OpeningsCeremonie van het festival. Alle deelnemers liepen over de Rode Loper op het Stadhuisplein om in Københavns Rådhus ontvangen te worden door de burgemeester van Kopenhagen. De pers was welkom om langs de rode loper te fotograferen en te filmen. De ontvangstreceptie in het stadhuis was alleen voor de deelnemers en hun delegaties. Wij kozen ervoor om in de EuroClub via een live-verbinding op een groot scherm te kijken. We werden verwend met diverse snacks. Iets voor 20.00 uur verlieten de Nederlanders de zaal om even een rustig plekje in het gebouw te zoeken zodat we toch even de twee minuten stilte in acht konden nemen. Na de receptie begon in de Club het Openingsfeest. Veel deelnemers kwamen na hun receptie ook nog naar feest en enkelen beklommen het podium om hun Songfestivalbijdrage ten gehore te brengen. Heel gezellig allemaal, maar natuurlijk niets vergeleken met de grootse feesten die wij in het verleden hebben meegemaakt. Denk Istanbul 2004, Kiev 2005 of Moskou 2009, waar we locaties zoals paleizen hadden en de catering super was.




MAANDAG 5 MEI

We hoefden we niet vroeg op te staan om de bus naar de hal te pakken. We gingen te voet naar het hotel van waar deze week het radioprogramma Gouden Uren live wordt uitgezonden. Daar zouden Axel (België), Sanne (Zweden) en Ilse & Waylon te gast zijn. We hebben even met de Belgische kandidaat en zijn surrogaat moeder (de dansende madame op de achtergrond) gesproken en The Common Linnets zongen akoestisch, naast hun bijdrage, nog een mooi lied van hun nieuwe album: "Still loving after you". Ilse vroeg gekscherend aan Barry waar zijn stropdas was gebleven. Bart en Michiel (van RTL4) zaten in twee grote rode stoelen die, na het optreden, spontaan omdraaiden (zoals in The Voice).

In de middag zijn we naar de eerste Generale Repetitie van Semi-finale 1 gegaan. De winnares van vorig jaar, Emmelie De Forrest, mag met een kinderkoor de show openen. Ze zingt het refrein van haar winnende lied en gelukkig verdwijnen de kinderen dan weer snel van het toneel. Er zit een lekkere vaart in de show. In de filmpjes die voorafgaand aan de optredens worden vertoond (de zgn. Postcards), zie je de artiest (gefilmd in het eigen land) die op de één of andere manier de eigen vlag samenstellen en daar een foto van maken. Zo zien we de Belgische Axel zijn driekleur breien en gaan Ilse & Waylon met gekleurde tulpen in de weer. Zoals te verwachten is van twee topartiesten (Ilse heeft bijvoorbeeld al achttien platina platen thuis aan de wand hangen) verliep de repetitie vlekkeloos.

In de avond stonden er twee feestjes op het programma. Allereerst dat van Italië. Nou ja, feestje... Een feest zonder gratis drank of een hapje. Maar we werden wel getrakteerd op een dynamisch mini-concert van zangeres Emma Marrone. Zij is een beetje een kruising van Anouk en Anna Oxa en ze wist het aanwezige publiek op te zwepen met haar stevige muziek.

Hierna was in de grote zaal van de Euroclub het feestje van Israel ter gelegenheid van hun Onafhankelijkheidsdag. Hier was heerlijk eten in overvloed en er waren optredens van o.a. Malta, Georgië en Macedonië. Het optreden van de Israelische diva zelf, Mei Finegold, viel wat tegen. Ze begon goed met haar eigen lied, "Same heart", maar daarna volgden nog drie slappe covers van A-ha, Eurythmics en Nancy Sinatra. Inmiddels was het 2.00 uur toen we richting hotel gingen...




DINSDAG 6 MEI

De Big Five & Denemarken mochten vanmorgen aan hun tweede repetitie beginnen. Duitsland, Engeland en Frankrijk hadden geen noemenswaardige wijzingen doorgevoerd.

Italië zagen wij nu voor het eerst. Emma, gekleed in kort wit jurkje met gouden en zilveren versieringen, witte cape en gecompleteerd met een gouden lauwerkrans probeert oude Romeinse tijden van Europese overheersing te doen herleven. Ze weet overigens wel wat winnen is, want in 2003 won zij Popstars, in 2010 televietalentenjacht Amici en in 2012 het wereldberoemde San Remo Festival. Dit heeft haar een grote fanschare opgeleverd want haar drie albums zijn maar liefst tien keer platinum geworden. Bij haar concert gisteren hebben we gezien wat voor een podiumbeest ze is. Bij het festival heeft ze natuurlijk maar drie minuten om dit te tonen. Wellicht dat ze er daarom voor gekozen heeft om, tijdens de brug van haar lied, over de catwalk te gaan kruipen.

Spanje had goud in handen tijdens hun nationale finale (zie Youtube “Mas” door Brequette), maar het Spaanse publiek koos helaas anders. Ruth Lorenzo mag haar (deels medegeschreven) lied "Dancing in the rain" zingen. Nou ja, zingen is iets te complimenteus. De eerste veertig seconden beginnen nog wel sprookjesachtig, maar daarna wil Ruth vooral laten horen dat ze haar stembanden tot ongelovige proporties kan strekken. Het levert helaas geen mooie uithalen op. Het klinkt meer als een op hol geslagen auto-alarm. Ook de jurk die de señorita draagt heeft iets aparts. Alsof ze hem, in eerste instantie, niet mooi genoeg vond en ze met wat zwarte plakband er zelf details op heeft aangebracht. De setting is zoals we hadden verwacht: Ruth zingt terwijl ze in een geprojecteerde regenbui staat.

Gastland Denemarken behoort dit jaar weer tot de favorieten. Zanger Basim zingt het aanstekelijke "Cliché love song", en zoals verwacht wordt dit optreden voorzien van een prachtig goudkleurig decor. Het Sjubi-dubi-dub blijft ook lang na afloop nog in je hoofd hangen. Tijdens de Deense nationale finale kwam bij het laatste refrein een joekel van een Deense vlag vanaf het plafond naar beneden rollen. Voor de Eurovisie Finale hebben ze besloten de Deense vlag te vervangen door een afbeelding van Basim zelf... Tja... en daar zaten we dus niet op te wachten...

Na deze allerlaatste individuele repetities zijn Bart & Friso teruggegaan naar het hotel. Barry bleef nog in het perscentrum voor enkele werkzaamheden. Ook was hij nog even rechtstreeks in de uitzending bij "Goeiemiddag Overijssel" van Marcel Spijkerman bij RTV Oost voor een laatste update vanuit Kopenhagen. Ook Getty, de totnutoe laatste Nederlandse winnaar van het festival, was in de studio in Hengelo aanwezig.

Intussen vond in de hal de derde en laatste generale repetitie plaats. En ook die verliep voor Ilse & Waylon erg goed.

Bart & Friso waren rond 18.00 uur weer terug in het perscentrum, en hebben we in de kantine onze warme maaltijd genuttigd. En toen was het om 21.00 uur zover: De eerste halve finale. Dit jaar hebben we voor zitplaatsen gekozen, in plaats van de staanplaatsen voor het podium, waardoor we een mooi overzicht over het geheel hadden. Voor we het wisten waren we toe aan liedje 14: Nederland. Ilse & Waylon werden met veel gejuich ontvangen, en na een geweldige uitvoering van "Calm after the storm" kregen we ook vanuit Nederland sms-jes en Whatsappjes waarin zonder uitzondering iedereen uitermate enthousiast was.

De spanning was te snijden toen de namen van de finalisten werden genoemd: Montenegro, Hongarije, Rusland, Armenië, Azerbeidzjan. En toen volgde San Marino. Daar waren we erg verbaasd over. Dat hadden we niet zien aankomen. De keuze voor San Marino betekende dus dat iemand die wij verwacht hadden om door te gaan, nu tóch moest afvallen. Maar wie?

Oekraïne en Zweden volgden.... Nog slechts twee landen zouden worden genoemd... En ja.... "THE NETHERLANDS" klonk als negende naam, en de gekte brak weer uit in de zaal! En bij ons! IJsland maakte uiteindelijk de lijst van tien finalisten compleet.

Bij de persconferentie met de tien winnaars zaten wij op de tweede rij recht tegenover Ilse & Waylon. Omdat Waylon graag onze Common Linnets-stopdas wilde hebben, besloot Barry om z'n das af te staan. Waylon wilde zelfs achter de persconferentietafel vandaan komen om de das op te halen. Daarom gooide Barry de das maar naar 'm toe, en Waylon deed de das gelijk om, wat tot een bulderlach leidde bij Ilse. Daarna legde Waylon de das over z'n naambordje heen. Na afloop van de persconferentie waren we nog in de gelegenheid om het duo te feliciteren.

In de EuroClub was er daarna nog de officiële Afterparty. Ook Hersi (Albanië) en Jöran (Letland) waren ondanks hun uitschakeling tóch nog gekomen. Barry en Friso hielden het om 3.00 uur voor gezien, terwijl Bart het nog tot 5.00 uur volhield, toen de zon al weer opkwam in Kopenhagen.




WOENSDAG 7 MEI

Ondanks de korte nacht waren we om 11.00 uur fris en fruitig aanwezig in het hotel van waaruit het Radio 2 programma De Gouden Uren deze week wordt uitgezonden. Van de AVROTROS hadden we vannacht een uitnodiging gekregen om het behalen van de finale nog even in het klein te vieren. Er was een speciale taart gemaakt in de kleuren rood-wit-blauw. Allereerst kregen Ilse & Waylon van DJ Daniël Dekker het eerste exemplaar van hun nieuwe ccd uitgereikt. Ook de LP versie werd overhandigd. En dan blijkt maar weer dat zo'n LP hoes toch veel mooier is dan zo'n klein cd-doosje.

Vervolgens sneden Ilse & Waylon de taart aan als een pasgetrouwd stel, en kregen we allemaal een stukje.

Opvallend trouwens hoe men in Nederland nu reageert. Werd de Nederlandse inzending eerst nog volop bekritiseerd, nu hoor je alleen positieve geluiden. Raar volk toch... Zou bijvoorbeeld Marga Bult nu nog steeds vinden dat het lied ballen mist? Europa denkt er tijdens de Eerste Halve Finale in ieder geval heel anders over. Ook bij de bookmakers is Nederland veel populairder geworden. “Calm after the storm” staat nu op een derde plaats!

'sMiddags zijn we naar de B&W Hallerne gegaan voor de eerste generale repetitie van Tweede Halve Finale. Het programma wordt geopend met een terugblik op de uitzending van dinsdag. Daarna volgden de liedjes elkaar in rap tempo op, zonder opvallende wijzigingen. Alleen voor het begin van het lied Roemenië werd het programma even stilgelegd, maar we weten eigenlijk niet waarom dat gebeurde.

In de pauze zien we een zangeres uit Australië: Jessica Mauboy. Het festival is down-under ook populair en wordt daar ook ieder jaar uitgezonden. En daarom mocht het land dit jaar de pauze-act in de Tweede Halve Finale verzorgen. Barry was al op de hoogte gebracht door z'n Australische familie dat de zangeres daar al zeer bekend en succesvol is.

Ook vanmiddag leverde Barry weer een bijdrage aan "Goeiemiddag Overijssel" op Radio Oost, en na de generale repetitie zijn we teruggekeerd naar ons hotel.

Na een aantal avonden van "snel-een-hap-naar-binnen-werken" besloten we vanavond eerst maar eens om rustig te gaan eten, en onze keuze viel op een sushi-restaurant vlak naast het hotel. Daarna gingen heerlijk relaxen en redelijk op tijd naar bed. De komende avonden zal het weer erg laat worden...




DONDERDAG 8 MEI

Vandaag hadden we een vrije dag, want er zou alleen nog maar een derde generale repetitie zijn van de Tweede Semi-finale.

We besloten daarom de stad in te gaan. In het stadhuis lag in een vitrine de Eurovisie-Sleutel. Deze traditie is in 2007 in het leven geroepen. Het is een soort van groot uitgevallen bedelarmband, waar de Host-City een aandenken aanhangt. Na Helsinki, Belgrado, Moskou, Oslo, Dusseldorf, Baku en Malmë mag nu dus Kopenhagen er iets aan gaan hangen en begin volgend jaar overdragen aan... Londen, Jerevan, Wenen of zou het dan tóch Amsterdam kunnen zijn? Na het behalen van de finale merken we dat er een hele positieve vibe rond het Nederlandse lied is ontstaan. Stonden we bij de bookmakers twee weken geleden nog op plaats 25, na de eerste repetitie waren we de grootste stijger naar plaats 17 en na het behalen van de finale zijn we opgeklommen tot de top 3. Dat is sinds Edsilia (1998) niet meer voorgekomen.

In de Itunes hitlijsten staat Nederland in 21 landen genoteerd en via internationale websites horen we dat landen als Frankrijk en Spanje tijdens de uitzending hebben aangegeven dat Nederland dit jaar het beste lied en uitvoering heeft. Ook vanuit Nederland bereiken ons Songfestivalvirus nieuwtjes: zo zouden de cafés op het Rembrandtplein een groot scherm willen neerzetten voor de finale van zaterdag en gaat radiostation SkyRadio een paar uur voor het festival alleen nog maar songfestivalliedjes draaien. Wat super om mee te maken dat het festival weer geliefd is in ons land.

In de middag namen we weer op tijd de bus richting B&W Hallerne. Het Eurovisie Eiland is wat moeilijk bereikbaar, vooral als in relatief korte tijd ruim 10.000 bezoekers moeten binnenstromen.

We hadden een uitnodiging ontvangen van de AvroTros om in een studio vlak bij de loods te komen kijken en luisteren naar een paar liedjes die The Common Linnets zouden gaan zingen van hun nieuwe cd. Dit optreden was speciaal voor de internationale pers maar wij waren van harte welkom. We kregen vier liedjes te horen waarvan het lied dat Ilse heeft geschreven naar aanleiding van het overlijden van haar vader erg veel indruk maakte op de aanwezigen. Dat zal een prachtige cd gaan worden.

De Tweede Semi-finale kon niet mooier beginnen. In grote tekst verscheen ‘Two Days Ago’ en vervolgens zag je een stralende Ilse hand in hand met Waylon van het podium komen! Daarna nog wat flitsen van de eerste Semi maar de toon was weer gezet. De liedjes vlogen voorbij. Er was even iets raars: de telefoonlijnen voor de televote waren gesloten en vervolgens kregen we nog een keer de recap van alle liedjes te zien. Gerucht ging door de zaal dat Wit-Rusland het lied van Conchita Wurst niet uitgezonden zou hebben en dat diskwalificatie zou volgen. Later bleek dit een hoax van de Telegraaf te zijn geweest. Uit de enveloppe kwam eigenlijk maar een verrassing: Slovenië en dit ten kostte van Israel.

Na afloop hebben we nog wat gedronken in de EuroClub waar in de Karaoke Lounge niet alleen door fans, maar ook de uitgeschakelde kandidaten, liedjes uit de festivalgeschiedenis werden gezongen.




VRIJDAG 9 MEI

Ook vandaag een relatief rustige dag. De eerste generale repetities van de finale stonden op het programma. De show wordt geopend met het voorstellen van alle deelnemers. Één voor één komen de artiesten het podium op, waarbij op het LEDscherm de vlag de het betreffende land verschijnt.

Ook in de finale volgen de zesentwintig liedjes elkaar in rap tempo op, en wederom wisten Ilse & Waylon indruk te maken, net als Conchita, Sanna en Molly. Het Deense produktieteam heeft weer een aantal leuke filmpjes gemaakt die een paar keer tijdens de finale langskomen. Zelfs de Herrey's en Johnny Logan spelen nog een klein rolletje mee. De eerste generale verliep nog niet helemaal soepel. Zo kwamen de slingers bij Duitsland niet echt gedoseerd naar beneden, maar gewoon alles in één keer, waardoor de dames van Elaiza helemaal bedolven werden onder het roze prut.

Barry leverde vandaag wederom een bijdrage aan "Goeiemiddag Overijssel" met een vooruitblik op de finale en de kansen voor Nederland.

's Avonds zijn we met een groep van de Nederlandse pers naar een restaurant gegaan, voor een gezamelijke maaltijd. Inmiddels is dit een traditie geworden ter afsluiting van de Eurovisie Weken. Iedereen moest natuurlijk ook een voorspelling doen over de winnaar van morgen, waarbij Oostenrijk een aantal keren genoemd werd. Michiel (RTL) was trouwens de enige die Nederland op de eerste plaats had gezet.

Tot slot gingen we vanavond nog naar het EuroCafé, waar het wederom gezellig druk was. Erg laat werd het niet, want morgen moeten we natuurlijk een beetje fris en fruitig zijn...




ZATERDAG 10 MEI

Wat kan er in een week tijd veel veranderen. Bijna niemand dacht dat Nederland een rol van betekenis zou spelen tijdens het 59ste Eurovisie Songfestival. Wat hebben veel BN-ers een commentaar gehad over de bijdrage van Ilse & Waylon. Maar na die magische performance in de eerste Halve Finale werd Nederland door de bookmakers ineens genoemd als top 5 kandidaat...

Na Anouk wisten nu ook The Common Linnets het voor elkaar te krijgen: Een heel land in de ban van het Songfestival! Natuurlijk waren wij ook dolenthousiast, maar we wisten ook dat bookies er wel eens naast kunnen zitten, en dat de puntentelling dus spannend zou worden.

Ruim op tijd waren we in de zaal aanwezig en om klokslag 21.00 uur klonk het "Te Deum" door de luidsprekers voor de start van de Grand Final. Gedurende de puntentelling werd duidelijk dat "Calm after the storm" enorm populair was bij Europese jury's. Voor het eerst sinds 1998 kregen "we" weer veel en vaak punten. En dat Conchita veel punten uit West-Europa zou binnenhalen lag in de lijn der verwachting. Maar zelfs Oost-Europa had punten over voor de zangeres met baard. Al kwam dat in sommige landen niet door de vakjury's, maar door het televotende publiek.

Maar liefst acht keer kreeg Nederland de bekende Douze Points. Met 238 punten eindigden Ilse & Waylon uiteindelijk op een fantastische tweede plaats. Het beste resultaat sinds de laatste Nederlandse overwinning in 1975. Conchita Wurst wist met 290 punten een tweede Oostenrijkse overwinning te behalen. De grote favoriet van de afgelopen weken, Aram MP3, moest genoegen nemen met een vierde plaats, achter de Zweedse Sanne.

Na de show was het tijd voor de drukbezochte persconferentie van Conchita Wurst, en we sloten het Deense Songfestivalavontuur af met de Afterparty in de EuroClub waar we afscheid namen van onze Eurovisie vrienden.

Twee weken Songfestival zitten er nu op. De Dolle Kopenhagen Dagen zijn voorbij. Tot volgend jaar in Oostenrijk!




 



button_dagboek_2014_2_klein
  

2014_dagboek_barry_bart
  We zijn er klaar voor! Join Us!

2014_dagboek_B&WHalle
  Van scheepswerf tot Eurovisie-hal

2014_dagboek_armenia_02
  Aram MP3 (Armenië)

2014_dagboek_latvia_01
  Taartbakken met Aarzemnieki (Letland)

2014_dagboek_estonia_01
  Tanja (Estland)

2014_dagboek_sweden_01
  Sanne Nielsen & Christer Björkmann (Zweden)

2014_dagboek_albania_01
  Hersi (Albanië)

2014_dagboek_azerbaidjan_01
  Dilara Kazamova (Azerbeidzjan)

2014_dagboek_ukraine_01
  Mariya Yaremchuk (Oekraïne)

2014_dagboek_hungary_01
  András Kállay-Saunders (Hongarije)
  bij opening EuroClub


2014_dagboek_azerbaijan_02
  Barry & Dilara

2014_dagboek_party
  Een toast op de komende weken!

2014_dagboek_moldova_01
  Cristina Scarlat (Moldavië)

2014_dagboek_sanmarino_01
  Valentina Monetta (San Marino)

2014_dagboek_portugal_01
  Suzy (Portugal)

2014_dagboek_netherlands_01
  Ilse & Waylon

2014_dagboek_montenegro_01
  Sergej Ćetković (Montenegro)

2014_dagboek_hungary_02
  András Kállay-Saunders (Hongarije)

2014_dagboek_malta_01
  Firelight (Malta)

2014_dagboek_israel_01
  Mei in April

2014_dagboek_norway_01
  Carl met componist Josefin (Noorwegen)

2014_dagboek_georgia_01
  The Shin & Mariko (Georgië)

2014_dagboek_austria_01
  Conchita Wurst (Oostenrijk)

2014_dagboek_lithuania_01
  Vilija (Litouwen)

2014_dagboek_finland_01
  Softengine (Finland)

2014_dagboek_ireland_01
  Can-Linn ft. Kasey Smith (Ierland)

2014_dagboek_belarus_01
  Teo (Wit-Rusland)

2014_dagboek_macedonie_01
  Tijana (Macedonië)

2014_dagboek_switzerland_01
  Sebalter (Zwitserland)

2014_dagboek_greece_01
  Freaky Fortune ft. RiskyKidd (Griekenland)

2014_dagboek_romania_01
  Paula & Ovi hopen op een wonder

2014_dagboek_dramaqueen
  DramaQueen in de EuroClub

2014_dagboek_austria_02
  Conchita Wurst

2014_dagboek_armenia_03
  Aram MP3

2014_dagboek6
  Dilara Kazimova (Azerbeidzjan)

2014_dagboek1
  Mariya Yaremchuk (Oekraïne)

2014_dagboek2
  De Russische Tweeling

2014_dagboek3
  Suzy (Portugal)

2014_dagboek4
  The Common Linnets

2014_dagboek5
  András (Hongarije)

norway_03
  Carl Espen (Noorwegen)

austria_03
  Conchita Wurst (Oostenrijk)

bart_ilse_waylon_barry
  Bart, Ilse, Waylon & Barry

2014_dagboek_ralph_rick
  Talkshow met Ralph Siegel

2014_dagboek_nicole
  Nicole, de winnares van 1982

2014_dagboek_persborrel
  Persborrel

2014_dagboek_1964_zaal
  De historische Songfestivalzaal van 1964

2014_dagboek_openingsparty
  Basim (Denemarken) op OpeningsParty

2014_dagboek_spanje
  Ruth (Spanje) op OpeningsParty

2014_dagboek_tim
  Tim Schou (Denemarken 2011)
  is de host in de EuroClub


2014_dagboek_ilse_waylon_gouden_uren
  Waylon & Ilse bij De Gouden Uren

2014_dagboek_bart_sanna
  Bart & Sanna

2014_dagboek_axel_barry
  Axel & Barry

2014_dagboek_ilse_waylon
  Geslaagde eerste Generale Repetitie

germany_03
  Elaiza (Duitsland)

france_03
  Twin Twin (Frankrijk)

italy_03
  Emma (Italië)

united_kingdom_03
  Molly (Verenigd Koninkrijk)

ilse_waylon_vlag
  Finale!

2014_dagboek_taart
  Tijd voor taart!

2014_dagboek_taart2
  Als een volleerd bruidspaar...

2014_dagboek_jessica
  Jessica Mauboy uit Australië

2014_dagboek_cd_common
  The Common Linnets

2014_dagboek_cd_ilse
  Ilse DeLange

2014_dagboek_cd_waylon
  Waylon

2014_dagboek_semi2_conchita
  Conchita maakte indruk

2014_dagboek_semi2_mei
  Onverwacht uitgeschakeld: Mei uit Israel

2014_dagboek_germany
  Slingers voor Elaiza

2014_dagboek_restaurant
  Gezellig met z'n allen