Al sinds 2000 reist Barry door heel Europa om voor RTV Oost en De Roze Golf verslag te doen van de repetitieweken in de Songfestivalstad. Door de overwinning van Ell & Nikki, vorig jaar in Düsseldorf, voert de reis naar de meest verre bestemming tot nu toe: Azerbeidzjan!



ZATERDAG 12 MEI

Het land van vuur: Azerbeidzjan, gelegen aan de Kaspische Zee, ruim 9 miljoen inwoners, en dit jaar het decor voor het Eurovisie Songfestival. Het Eurovisie-circus slaat z’n tent op in de hoofdstad Baku. Of beter gezegd: zet z’n stadion neer, want de Crystal Hall is speciaal gebouwd voor het festival! Kosten noch moeite zijn gespaard om de wereld de mooie kant van Azerbeidzjan te laten zien. De komende tweeënhalve week leven we hier weer in een grote, wonderlijke sprookjes-zeepbel die op zondag 26 mei om middernacht wordt doorgeprikt. In Centraal Europa althans. Hier in Baku zitten we drie tijdzones verder. Maar de komende dagen wordt die “bubble” alleen maar groter en groter.

En daar werken pers en fans maar al te graag aan mee. Dit jaar wordt het voor mij anders dan andere jaren. Want voor het eerst zit ik namelijk alleen in de songfestivalstad. Bart Ensie, met wie ik de afgelopen jaren de verslagen verzorgde, besloot dit jaar niet mee te gaan. Maar onze traditionele “HOT or NOT?” hoeven jullie niet te missen. Wat mij betreft mag het beginnen….




ZONDAG 13 MEI

In tegenstelling tot eerdere editites van het Songfestival, beginnen de eerste repetities hier in Baku pas om 11.00uur. Dat gaf me wel de gelegenheid om rustig naar de Crystal Hall te gaan. Ik logeer in het mooie QafQaz Park Hotel. Het personeel is echt supervriendelijk en hulpvaardig. Nadeel is wel dat het hotel even buiten het centrum ligt en zo’n 5 km bij de hal vandaan. Maar een taxi was zo geregeld door de dame bij de receptie. En voordat ik het wist scheurde ik met volle vaart door de straten van Baku. Want tempo maken wilde de chauffeur wel. En dat is niet altijd even makkelijk in een stad waar het vaak chaos op de weg is.

Na enkele winkelstraten doken plotseling de prachtige Flame Towers op: Drie torens van bijna 200 meter, in de vorm van een vlam, die hoog boven de stad uitsteken. En vlak daarna kwam het volgende hoogtepunt in beeld. Letterlijk. Op het Dövlət Bayrağı Meydanı, oftewel het Nationale Vlag Plein, staat een vlaggenmast van maar liefst 162 meter, waar een vlag aan wappert van wel 70 bij 35 meter! Een jaar geleden was het nog de grootste vlaggenmast ter wereld met een vermelding in het Guinness Book of Records. Inmiddels is het record met 3 meter verbeterd door de Dushanbe Vlaggenmast in Tajikistan. En met de vlag in zicht kwam ook het hoofddoel van m’n reis in beeld: de Crystal Hall. De taxi mocht niet verder dan het plein met de vlag, en het laatste stuk van de trip moest dan ook te voet. Overal rond de festivallocatie wordt er nog hard gewerkt om de puntjes op de “i” te zetten. Op het terrein worden nog tegels gelegd en zandvakken worden bedekt met graszoden. Over ruim een week moet alles spik en span zijn en mag de hele wereld genieten van mooi Azerbeidzjan.

Het eerste wat vandaag moest gebeuren was het ophalen van de accreditatie. En de Azeri waren goed voorbereid, want alle accreditatie-kaarten lagen al klaar. En daarna kon ik dan het perscentrum betreden. De beveiliging is nu al behoorlijk streng, met detectiepoortjes en scanners. Ik was gelijktijdig aangekomen met Jeroen en Ralf van Songfestivalweblog, en omdat we vroeg bij het perscentrum waren, was het nog erg rustig en konden we makkelijk een werkplek vinden. Daarnaast is dit centrum ook voorzien van lounge banken voor als je het eens wat rustiger aan wilt doen… Vandaag mochten de eerste negen landen uit de eerste halve finale repeteren. Alles volgens een strak schema. Echter was er geen rekening gehouden met een wielerwedstrijd in Baku. Op diverse plekken in de stad waren vanwege de wedstrijd wegblokkades neergezet, met als gevolg dat een groot deel van de technici de festivalhal niet konden bereiken. En zonder technici geen show, dus begon het strakke schema bijna een uur later.

Montenegro mocht als eerste het podium betreden. Voor mij het slechtste nummer van het festival, en de live performance van de 48-jarige muzikale komiek Rambo Amadeus, inclusief een Ezel van Troje, bracht daar geen verandering in. Ook De man schijnt een populair fenomeen te zijn in de voormalige Joegoslavische landen. “Euro Neuro” is een parodie, maar ik betwijfel of Europa het zal begrijpen.Vervolgens was het de beurt voor IJsland. En hier wordt ik warm van. Prachtig en stijlvol in beeld gebracht met ijslandschappen in het decor. Gréta & Jónsi zingen “Never forget” vol overgave en bezorgden me een kippenvelmoment. Aan het eind van het lied komt er een rode gloed in het decor en eindigen ze met bescheiden vuurwerk. Dit gaat beslist hoog scoren!

Griekenland grijpt met “Aphrodisiac” terug naar… tja.. naar wat eigenlijk? Het lied lijkt op zoveel andere huppelliedjes uit het verleden. Zelfs als je naar de choreografie kijkt, trek je al snel vergelijkingen met o.a. Helena Paparizou, de winnares van 2005. En natuurlijk ontbreken de sirtakidanspasjes ook niet. Zangeres Eleftheria zwaait graag met haar mooie lange manen, maar vocaal kwam ze niet echt sterk over.

Waarom Letland hun inzending “Beautiful song” noemt is mij een raadsel. Het lied is niet spannend en de uitvoering ook niet. Het lijkt of je naar de uitvoering van een slechte toneelgroep zit te kijken. Een kleurrijk decor kan de kwaliteit van het lied niet verbloemen. En je kan me niet wijsmaken dat de zangeres zelf wél gelooft dat ze een beautiful song heeft...

De Albanese zangeres Rona zet misschien wel de sterkste performance op zit 57ste Eurovisie Songfestival neer. Toen ik het lied “Suus” een tijd geleden voor de eerste keer op cd hoorde, dacht ik: wat een hoop geschreeuw…. De ene na de andere lange uithaal. Maar toen haar op 21 april zag optreden in Amsterdam en hoorde dat ze al die klanken ook live perfect kon vertolken ging ik helemaal overstag. De ene na de andere lange uithaal.“Suus” (vertaling: “Persoonlijk”) is geen toegankelijk lied, dus zal ze het niet moeten hebben van de televoting. Maar met de kracht én kwetsbaarheid die Rona op het podium laat zien en horen, verdiend ze diep respect. Prachtig in beeld gebracht (zwarte achtergrond met rode en witte spotlights) mag dit lied van mij zo door naar de finale. Voor mij was dit hét moment van de dag!

Wie van zomerhits als de “Lambada” en de “Macerena” houdt, en in de afgelopen maanden ook luidkeels Michel Telo’s “Ai se eu te pego (Nossa!)” heeft meegezongen, zal ook genieten bij de Roemeense inzending “Zaleliah”. Toch vond ik de performance wat tegenvallen. Minder swingend dan je in eerste instantie zou verwachten bij zo’n lied. Stap voor stap werden de danspasjes geteld. De hartjes in de wandprojectie doen je met dit lied weer denken aan je zomerliefje.

Sinplus uit Zwitserland hebben met “Unbreakable” een goede popsong in huis. In een voornamelijk witte en groene belichting gaf de band een prima uitvoering van hun lied. Of het genoeg zal zijn om door te stromen naar de finale is echter nog maar de vraag. Al gun ik het ze van harte. Als achtste van de dag was België aan de beurt. Het lied “Would you” is een vrij middelmatige uptempo ballad. En de zangeres Iris is vocaal niet altijd even sterk. Haar manier van zingen, met overslaande stem, is niet mijn smaak. In het decor zweven luchtbellen, en ik hoop voor m’n Vlaamse vrienden dat die luchtbellen niet voortijdig doorgeprikt worden.

Het laatste land van deze lange eerste dag was Finland. Dit keer wordt er gezongen in het Zweeds, één van de officiële landstalen. Pernilla dacht waarschijnlijk: Zweeds lied, dus ook maar een Zweedse windmachine gebruiken. Maar het geheel komt nogal saai over, en ik verwacht ook geen finaleplaats voor de Finnen. Nadat de Finnen ook nog hun persconferentie hadden gedaan, was het inmiddels 21.15 uur geweest.

Ik besloot samen met Jeroen en Ralf van Songfestivalweblog nog wat te gaan eten in het Oude Centrum. Buiten was het al donker, en we zagen hoe mooi deze stad verlicht wordt. Het was eerst weer een stuk sjouwen van de Crystal Hall naar de openbare weg, en daar lukte het ons al snel om een taxi te krijgen. We waren net onderweg toen bleek dat we een file in zouden rijden, dus besloot de chauffeur om maar achteruit terug te rijden zodat hij een andere weg kon nemen…. In het Oude Centrum hebben we met z’n drieën op een terras nog genoten van een lekkere maaltijd. Het was nog opvallend (gezellig) druk in de straten. Na afloop gingen Jeroen en Ralf nog naar de opening van de EuroClub. Ik besloot met een taxi naar m’n hotel te gaan, en ook dat was weer een avontuur, want de chauffeur kon zelfs met z’n tom-tom de weg niet vinden. Hij besloot toen maar z’n brilletje op te zetten, en een collega chauffeur om hulp te vragen. Na enkele aanwijzingen kwamen we in de buurt van het nieuwe museum waar m’n hotel tegenover ligt. Dus ik herkende de omgeving en gaf de oude man nieuwe aanwijzingen. En ja hoor, in z’n achteruit reed de taxi de eenrichtingsstraat in om mij voor de hoteldeur af te zetten. Ik keek er al niet meer van op...




MAANDAG 14 MEI

Vandaag weer op tijd opstaan voor de tweede repetitiedag. Via de receptie weer een taxi laten komen, en aangezien het geen paarse taxi was (en dus niet uitgerust met een meter) moest van te voren de prijs afgesproken worden. Aangezien ik gisterochtend 7 Manat moest betalen (in een meterloze taxi) was ik benieuwd wat deze chauffeur zou vragen. Met stalen gezicht riep hij: 20 Manat! Dus liet ik de hotelportier deze chauffeur wegsturen en liet ik een nieuwe taxi komen. De volgende chauffeur wilde het wel voor 8 Manat doen, en aangezien ik nu wel een beetje in tijdnood begon te komen, stapte ik toch maar in.

Israel opende de tweede repetitiedag met het lied “Time”. En vocaal klonk dat verrassend goed. Op het podium gebeurt er echter niet zoveel. De band Izabo doet gewoon z’n ding. Wel leuk dat de backing vocals, die een grote rol in het refrein hebben, op één van de uitlopers van het podium, en dus vóór de band staan. Het decor laat diverse klokken zien. Al met al een zeer sterk begin van de dag. Wat een afknapper om daarna gelijk San Marino te moeten aanschouwen. “The Social Network Song (Oh oh uh oh oh)” is een gedrocht. De 37-jarige Valentina probeert een jonge tiener uit te beelden met haar gepimpte laptop. In het decor veel profielfoto’s en “Oh, Oh”-kreten om zo dit lied visueel te ondersteunen. Ook het knullige dansje dat ze samen met haar groepje doet, maakt het geheel niet beter. Jammer dat componist Ralph Siegel niet met wat beters is gekomen.

Cyprus komt met zangeres Ivi en vier danseressen/backingvocals. Een groot deel van het lied staat ze op een verhoging met de danseressen om haar heen. En wat is dat toch met griekse zangeressen en dat gezwaai met hun haren?... De choreografie ziet er nogal geforceerd uit en blijkbaar hebben de dames nog niet vaak genoeg geoefend. Van mij mag dit “La la Love” blijven steken in de halve finale. Met kapiteinspet op zingt de Deense Soluna “Should have know better”. Het is geen slecht nummer, maar het kabbelt voort. Om op te vallen, mag de backing zangeres op een fauteuil plaatsnemen, en is er een xylofoon op een keukenstoel geplaatst. Vocaal gezien is het een prima repetitie.

De meeste aandacht ging in de afgelopen maanden naar de deelnemers van Rusland. De zingende omaatjes wisten tijdens de nationale finale superster Dima Bilan te verslaan. Wat zal hij gebaald hebben. “Party for everybody” is een meezinger, en de aaibaarheidsfactor bij de oude vrouwtjes is enorm hoog. Maar het is en blijft een act, en het zou voor het festival niet goed zijn als dit gaat winnen. Tijdens de eerste repetitie kregen de dames nog uitgebreide beweeginstructies van hun coach. Want alles wordt goed geregisseerd, al betwijfel ik of de oma’s alle instructies wel kunnen onthouden. Op het podium staat een rokende oven waar aan het eind van het lied waarschijnlijk lekkernijen komen. Nu ging er alleen een lege zilveren schaal rond, en tijdens de semi-finale zal die wel rijkelijk gevuld zijn. Op de wanden worden discoballen geprojecteerd om zo helemaal in de feeststemming te blijven. Televotend Europa zal er in iedergeval wel voor zorgen dat ze hoog gaan eindigen. Hopelijk zorgt de vakjury voor een beetje tegengas.

Net als Zwitserland komt Hongarije dit jaar met een echte popsong. In een oranje/blauw decor wordt “Sound of our heart” zonder poespas gebracht, en er valt eigenlijk niets aan te merken op deze inzending. Vette pech dat ze na de oma’s komen. Want veel stemmen zullen ze nu niet krijgen. De zevende repetitie van vandaag kwam uit Oostenrijk. Duo Trackshittaz heeft de act in vergelijking met hun nationale finale flink aangepast. Geen pakken met lichtgevende strepen, maar een heuse paaldans-act. Of dit in combinatie met de rap een verbetering is zal moeten blijken. Ik heb hier helemaal niets mee. Voor mij een plaspauze.

Feest en vrolijkheid troef bij de inzending van Moldavië. Samen met vijf danseressen/zangeressen huppelt Pasha met zichtbaar veel plezier over het hele podium inclusief de catwalk. Zang is helemaal in orde, en ik verwacht dat de kijkers dit ook naar de finale zullen stemmen. De dag in de Crystal Hall werd afgesloten met de ADHD-tweeling Jedward uit Ierland. Vorig jaar nog achtste op het festival in Düsseldorf, proberen de jongens het opnieuw. Veel blauw en water op de led-schermen en een echte fontein op het podium. Natuurlijk worden ze ondersteund door een sterk achtergrondkoor. De eerste doorloop verliep nog niet helemaal soepel, maar daarna ging het steeds beter. “Waterline” zal zeker naar de finale gaan. De persconferentie die volgde was net als in Düsseldorf heerlijk chaotisch. Met popcorn-jasjes en een lading popcorn bezorgden ze de schoonmaakploeg in iedergeval extra werk. De jongens zijn enorm enthousiast en praten aan één stuk door. Zo vertelden ze over hun succesvol verlopen jaar, en over de keuze om “Waterline” in te sturen voor het festival. Het lied klinkt meer mainstream dan hun vorige lied “Lipstick”, en dat is met een reden. Dit jaar willen ze een groter publiek aanspreken en zo een nóg betere score behalen. Ook aanwezig was hun coach Linda Martin. Zij deed al twee keer succesvol mee aan het festival. In 1984 werd ze tweede met het lied “Terminal 3″en in 1992 won ze in Malmö met het door Johnny Logan geschreven “Why me?”.

Omdat het schema vandaag wederom was uitgelopen stonden we pas om 21.30 uur weer buiten. Met een bus gingen we naar het oude centrum om nog snel bij de McDonald’s een overheerlijk Big Mac Menu te nuttigen. En vervolgens met een taxi naar het hotel. En warempel, deze chauffeur reed in één keer goed! En dat voor 4,60 Manat...




DINSDAG 15 MEI

Met een voornamelijk donkerblauwe achtergrond en omringd door z’n muzikanten en achtergrondzangers opende Željko Joksimovic uit Servie de derde repetitiedag. De eerste acht deelnemers van de tweede halve finale moeten vandaag aantreden in de Crystal Hall. Als de climax van het lied “Nije ljubav stvar” nadert wordt het decor met rode effecten opgelicht. De performance is zoals we van Željko gewend zijn: erg goed! De zanger is geen onbekende op het festival. In 2004 werd hij tweede, in 2006 schreef hij het lied voor Bosnië & Herzegovina en werd derde, en in 2008 schreef hij het lied voor Servië (zesde plaats) tijdens het festival dat hij zelf mocht presenteren. De kans op wederom een hoge notering is zeer groot. Vervolgens mocht Kaliopi uit Macedonië haar lied “Crno i Belo” zingen. Wat een stem heeft ze! Het lied bouwt langzaam op naar een echt rocknummer, en Kaliopi laat zien dat ze in alle opzichten een vakvrouw is. Vraag is nog wel of het een groot publiek aanspreekt.

En toen was het eindelijk zover: Joan Franka mocht voor de eerste keer repeteren. Eén van de grote vragen uit de afgelopen maanden werd direct beantwoordt: Ja, het is een tooi geworden. En zelfs een maatje groter dan tijdens het Nationaal Songfestival! Joan wordt op het podium bijgestaan door vier muzikanten en één achtergrondzangeres. De mannen staan gedurende het lied op één van de catwalks en voegen zich tijdens het laatste refrein bij Joan. Het achtergronddecor begint met vuur en later volgen diverse figuren (hoofdkleur rood) en wapperende blauwe linten. Het geheel ziet er prima uit. Ook op het podium staan schalen met vuur die we nog van de nationale finale kennen. Al met al een performance die zeker een finaleplaats waard is! De kleur van de jurk is nog niet bekend, maar ik gok op turquoise, aangezien Joan schoenen in die kleur droeg, en ook op de hoofdtooi turquoise stenen zijn aangebracht. Maar eens afwachten of ik daar gelijk in krijg...

De drie landen die daarna volgden heb ik helaas grotendeels moeten missen. Dit in verband met de persconferentie van Joan en het interviewmoment dat ik daarna het haar had. Malta, Wit-Rusland en Portugal zal ik later deze week gaan bekijken.

Tijdens haar persconferentie legde Joan nogmaals uit waarom veren zo belangrijk voor haar zijn: Het is voor haar een symbool van vrijheid, en daarom draagt ze altijd wel een veer. Na afloop kon de pers nog 1-op-1 interviews doen, en ook ik had dus m’n momentje met Joan. Ze vertelde o.a. hoe tevreden ze was met haar repetitie en stelde haar nieuwe team voor. Ook kwam het Joan-icoontje ter sprake. Gemaakt door een Engelse fan, die nu al een paar jaar van elke deelnemer een icoontje maakt. Joan vond het icoontje zó leuk dat ze aan de maker gevraagd had of ze het officieel mocht gebruiken, en vandaar dat het Nederlandse promotiemateriaal voorzien is van het icoontje. Er zijn ook stickertjes van gemaakt en het is leuk om te zien dat steeds meer mensen in het perscentrum met zo’n sticker op hun accreditatiekaart rondlopen. Natuurlijk hebben Joan en ik ook zo’n sticker op onze kaart en poseerden daarmee voor de fotograaf.

Oekraïne maakt er dit jaar weer een spektakel van. Zangeres Gaitana verschijnt met vier LED-schermen op het podium, en haar dansers dansen synchroon met de figuren op het scherm. Veel felle kleuren, met Gaitana in het wit als stralend middelpunt. Zal waarschijnlijk de finale wel halen. Tijdens de persconferentie gaf Gaitana overigens nog een reactie op de uitlatingen van een Oekraïns parlementslid die vond dat Gaitana vanwege haar huidskleur geen goede vertegenwoordiging voor het land zou zijn. Ze vertelde dat het haar in eerste instantie erg raakte, maar dat het maar de opmerking van één individu was. En die zul je altijd wel blijven houden. Met liefde kom je veel verder, en ze nodigt iedereen dan ook uit om haar gast te zijn: “Be my guest”. De laatste repetitie van de dag was voor Bulgarije. Sofi Marinova zingt “Love Unlimited”, maar helaas is de uitvoering erg saai. Ze staat helemaal alleen op het podium en juist bij zo’n dancenummer verwacht je toch meer. Een gemiste kans.

En zo was het weer 21.00 uur toen ik het perscentrum verliet. Met de taxi ben ik terug naar het hotel gegaan, om even vlug te verfrissen, en toen weer de taxi in de richting van de EuroClub. Dit jaar is het Baku Sports Palace de lokatie waar de officiële Eurovisie uitgaansclub is gevestigd. En omdat het hier allemaal wel wat mag kosten is er op het dak van het gebouw een nieuwe signing geplaatst: EUROCLUB. De lokale bewoners zullen zich nu wel afvragen wat er met hun sportpaleis is gebeurd. Binnen in de club is het groot, en omdat we nu pas aan het begin van de Eurovisie week zitten, en er nog niet zo heel veel mensen zijn, was de club erg leeg. Er liep overdreven veel personeel rond, dat waarschijnlijk op honderden gasten zat te wachten. Dan zullen ze toch nog een paar dagen geduld moeten hebben. Er waren wel opvallend veel deelnemers aanwezig: Iris (België), Kurt (Malta), Eleftheria (Griekenland), Ivi (Cyprus) en Soluna (Denemarken) genoten van een drankje en zochten de dansvloer op. DJ Louis zorgde voor de Eurovisie muziek, en om 1.00 uur ging ik terug naar het hotel. Het was weer mooi geweest voor vandaag.




WOENSDAG 16 MEI

Het wordt een lange dag vandaag: Maar liefst tien landen zullen het podium in de Crystal Hall betreden. Allereerst is Slovenië aan de beurt. In een witte jurk met opgenaaide bloemen (Oef... het klinkt erger dan het is...) geeft zangeres Eva Boto een sterke performance van het lied “Verjamen”. Gecomponeerd door de man die ook verantwoordelijk was voor “Molitva”, het lied waarmee Servië in 2007 het songfestival won. En dat is ook te horen. Vijf zangeressen staan naast Eva en zijn gekleed in witte jurken met slepen die mooi wapperen door de windmachines. De mooie achtergrond maakt het plaatje compleet: Veel blauwe spotlights in het begin met op de projectiewand een wapperend blauw doek dat uiteindelijk verdwijnt, waardoor er goudkleurige ballen op een zwarte achtergrond zichtbaar worden. Dit in combinatie met rode, oranje en witte spotlights geeft een stijlvol beeld.

Voor Kroatië treedt Nina Badric op in een zwarte jurk (voor kort, achter lang). Samen met drie zangeressen, twee dansers en een groot wit laken zullen ze proberen Europa te overtuigen om te stemmen op “Nebo”. Op zich een goed nummer, maar zo vlak na Slovenië doet Kroatië het toch minder.

De torenhoge favoriet bij fans en polls is Zweden. Loreen won in Zweden met overmacht het Melodifestivalen. En al vind ik “Euphoria” waarschijnlijk wel het meest overgewaardeerde lied van het festival, ik moet toegeven dat de performance ook hier in Baku er strak uitziet inclusief een prachtige belichting. Toch blijf ik erbij dat ik dit geen winnaar vind, maar een lekker lied voor op de dansvloer. Tja, smaken verschillen.

Georgië heeft het tot nu toe goed gedaan op het festival. Vier deelnames, vier zangeressen, vier finales. En bovendien in die finale een twaalfde, elfde en twee keer een negende plaats. Resultaten waar wij alleen maar van kunnen dromen. Zanger Anri Jokhadze is de eerste man die Georgië vertegenwoordigd. En ik denk niet dat hij de succesvolle lijn kan voortzetten. Omringd door vier zangeressen en één danseres probeert hij van “I’m a joker” nog iets goeds te maken, tevergeefs. Een traditionele Georgische drum, een piano, een met glitters gepimpte megafoon, rook, vuurwerk en voor de dames een soort looprek waar ze op staan. Zeg nu eerlijk: Wie houdt dit drie minuten vol?

Turkije haalde vorig jaar tot ieders verbazing de finale niet. Can Bonomo zal z’n uiterste best doen om te zorgen dat het nu wel gaat gebeuren. Zijn “Lover come back” bestaat uit vrolijke turkse klanken. De zeer bewegelijke Can wordt bijgestaan door vijf dansers en de achtergrondprojectie bestaat uit o.a. hartjes, ankers, golven en een scheepsroer. En zo zijn lied en decor goed op elkaar afgestemd. Grote kans op finaleplaats.

En toen was het tijd voor één van m’n favorieten: Estland. Ott Lepland weet zonder poespas een indrukwekkende performance te geven. Het lied “Kuula” is dan misschien wel een ouderwetse ballad, met een typische songfestivalopbouw, Ott weet het publiek hier wel te overtuigen. Ook mooi in beeld gebracht met lichtbundels. Een kippenvelmoment voor mij. En hopelijk straks ook voor de televisiekijkers, want ik hoop echt dat dit naar de finale gaat!

En na het zwijmelen met Ott werd de rust wreed verstoord door Slowakije. Max Jason Mai schreeuwt het uit in “Don’t close your eyes” en zal beslist wat kijkers wegjagen om een drankje in te schenken. Het beste resultaat van dit land is tot nu toe een 18e plaats in 1996. Dat wordt met deze schreeuwrock echt niet verbeterd. Wat een bak lawaai is dit... pffff... Tijdens de persconferentie werd een videoclip vertoond waarin Max vijf liedjes van dit festival een metalrock make-over had gegeven, waaronder “Party for everybody” (Rusland). Erg grappig om te horen.

Noorwegen was de volgende in de rij. Zanger Tooji, geboren in Iran, staat op het podium met vier dansers (twee man, twee vrouw) die ook de backing vocals verzorgen. Het uptempo lied “Stay” klinkt lekker in het gehoor, en met de strakke choreografie ziet het geheel er prima uit. Als extra wordt het optreden nog gepimpt met vuurwerk.

Daarna was het weer tijd voor wat rust. Maya Sar uit Bosnië & Herzegovina begint haar lied “Korake ti znam” achter de pianovleugel. Het wordt mooi in beeld gebracht en omdat Maya aan het eind van het programma zit kon dat nog wel eens gunstig zijn voor haar. Wat mij betreft behoort dit lied, samen met dat van Estland en Spanje tot de pareltjes van dit festival. Als laatste vandaag was Litouwen aan de beurt. Het lijkt of “Love is blind” van zanger Donny Montell opgebouwd is uit twee verschillende liedjes. Eerst een mierzoete ballad en vervolgens een disco-stamper. Donny staat alleen op het podium en op de achterwand worden de silhouetten van dansende mensen geprojecteerd. Om de tekst van z’n lied te verduidelijken begint Donny zijn optreden met een blinddoek. En dat hadden we volgens mij nog niet gehad op het Eurovisie Songfestival.




DONDERDAG 17 MEI

Vandaag begint de tweede repetitieronde. Alle landen hebben nu slechts een half uur om het lied te repeteren. Vanwege die kortere duur kunnen vandaag dertien landen aantreden. Montenegro mocht weer beginnen, en Rambo kwam dit keer met een zwarte cape met capuchon het podium op. Niet dat het lied daardoor een verbeterd is, ...nee, het blijft bagger. Ook IJsland had z’n festivalkleding aangetrokken, en tjonge, wat ziet het geheel er goed uit. In stijlvol zwart werd er een goede repetitie neergezet. Jónsi & Greta kunnen de halve finale vol vertrouwen tegemoet zien. Tijdens de persconferentie zong Jónsi zijn lied “Heaven” waarmee hij in 2004 deelnam. En samen met Greta en de backingvocals werd de persconferentie afgesloten met het prachtige “Nina”, de IJslandse bijdrage uit 1991, wat ook nog eens één van mijn alltime-favorites is.

Eleftheria uit Griekenland droeg nog niet de festivalkleding, dus zij houden de spanning er nog een beetje in. De uitvoering is vrolijk, maar de choreografie is (nog) niet zo strak als bij eerdere hoogscorende Grieken, zoals Helena Paparizou (2005) en Sakis Rouvas (2009). Rona uit Albanië maakte wederom veel indruk, en hoe ontoegankelijk het lied ook is, het behoort wel tot de beste performances tijdens dit festival. Ze verdient een finaleplaats, maar heeft daar waarschijnlijk veel hulp van de vakjury voor nodig...

De heren van Roemenië zullen tijdens de halve finale in het wit optreden. Zangeres Elena draagt een korte rode rok met zwart topje en een enorme zwarte kraag. Iemand in de hal merkte al op dat die kraag op afgezakte Mickey Mouse oortjes leek. De presentatie ziet er strak uit, alleen valt het me op dat Elena vocaal niet altijd even sterk is. Nu verbaast het me niet meer dat ze tijdens Eurovision In Concert wilde playbacken. Tijdens de persconferentie werd de zangeres door de rest van de delegatie verrast met een taart ter gelegenheid van haar verjaardag.

De broers Ivan en Gabriel uit Zwitserland verdienen ook een plaats in de finale. De uitvoering van “Unbreakable” is net als tijdens de eerste repetitie zeer energiek. De band heeft er duidelijk plezier in. Een goed popnummer! Belgische Iris doet het vandaag beter dan tijdens de eerste repetitie. Op de achtergrondprojectie zien we bomen en zweven er vele roze parels over. Hoofdkleuren in de belichting zijn roze en blauw. Maar ik ben benieuwd of dit de finale wel gaat halen.

Omdat er vanavond een Georgisch feest zal zijn, heb ik besloten om de Crystal Hall vandaag wat eerder te verlaten, want ik ben toe aan een feestje!

De Georgische delegatie, met zanger Anri voorop, ontving de gasten in de Euroclub. We werden weer verwend met Georgische lekkernijen en Georgische wijn. Er waren diverse optredens en ook enkele deelnemers lieten hun songfestivallied horen, zoals Litesound uit Wit-Rusland en Kurt uit Malta. Sabina Babayeva (Azerbeidzjan) zong met Anri een duet en de optredens werden natuurlijk afgesloten met de Georgische inzending “I’m a joker”. Georgië pakte dit jaar niet zo massaal uit als in de afgelopen jaren (met het feest in de Opera van Oslo als ab-so-luut hoogtepunt), maar het was wel weer een erg gezellige avond.




VRIJDAG 18 MEI

Vandaag stond natuurlijk in het teken van de tweede repetitie van Nederland. Maar eerst mochten de Russische oma’s hun lied weer zingen. Zoals gezegd is het een feest om te zien en zou je ze allemaal wel willen knuffelen. Na afloop van hun persconferentie werden schalen met hartige hapjes uitgedeeld, die de oma’s zelf gebakken zouden hebben. Dat geloven we natuurlijk niet, maar ze smaakten wel heerlijk.

In totaal moesten wederom dertien landen repeteren en daarbij vielen een aantal dingen op: Moldavië had gesleuteld aan de act. Een deel van de choreografie is aangepast (paardje rijden op één van de dames zit er niet meer bij) maar het blijft hoe dan ook een lekker lied. Het Oostenrijkse duo Tracksittaz en hun paaldanseressen hebben verlichting in hun kleding, maar tijdens de repetitie bleek dat het podium en achterwand niet donker genoeg waren, waardoor de verlichting soms helemaal niet opviel.

De jongens van Jedward hadden tijdens deze repetitie andere jasjes aan. Wit met vlaggetjes van deelnemende landen erop. En met de fontein erbij is dit een plaatje wat de mensen gaan onthouden. De persconferentie die volgde was ook weer erg onderhoudend. Nadat John en Edward eerder deze week met een popcorn-outfit kwamen, hadden ze nu een kauwgomballen-automaat-jasje aan. En in plaats van rustig achter de desk te zitten, stonden ze erboven op om vervolgens de zaal in te lopen en daar de vragen van journalisten en fans te beantwoorden. Sipke-Jan van Out-TV kreeg John (of was het nu Edward?) zelfs zover om een oranje-tooi te dragen. De landen die daarna volgden wisten hun bijdrage allemaal met overtuiging te brengen. Het wordt daarom steeds moeilijker om de finalisten aan te wijzen.

Hét moment voor Nederland was vandaag natuurlijk de repetitie van Joan Franka. Om 12.00 uur Nederlandse tijd werd eerst via een filmpje op internet de jurk onthuld die Joan volgende week donderdag gaat dragen. Nadat bij de eerste repetitie bekend was geworden dat de tooi gedragen zou worden, was dit de volgende vraag waar iedereen graag een antwoord op had. Maar Joan en de TROS hielden de mond stijf dicht. Er werd dus druk gespeculeerd. Nadat ik Joan afgelopen dinsdag had geïnterviewd, en ik nog een beetje aan het napraten was met haar, haar achtergrondzangeres Erica en TROS Head Of Press Dayna, zei ik te weten dat het een turquoise jurk zou worden. En waarom? Vanwege de kleur van de schoenen en de steentjes op haar tooi. De blik van de dames zei genoeg. "Dat je dáár op let!" riep één van hen. En inderdaad: de prachtige jurk bleek turquoise te zijn. Maar ehh... ben ik dan de enige homo die daar op let??

De repetitie zelf verliep heel goed. De camerabeelden geven nu meer close-ups van Joan, en ook de mannen komen enthousiaster over en overtuigen meer. Behalve vuurschalen op het podium komt er nu ook eentje op de catwalk bij de muzikanten. Ook internationaal werd er positiever gereageerd op deze repetitie. De persconferentie was aan de korte kant, omdat er weinig vragen gesteld werden. Joan gaf wel aan dat ze eigenlijk elke dag wel wat muziek schrijft. Het is een soort dagboek voor haar. Na afloop sprak ik Joan nog even, en ze vroeg me hoe ik de repetitie vond. Ik kon eerlijk antwoorden dat ik heel enthousiast was en daar was ze ook blij mee. Natuurlijk kwam de jurk weer ter sprake en het feit dat ik als enige de juiste kleur had geraden.

De dag sloot ik af met de gecombineerde party van Zwitserland & San Marino. Maar een echt feest wilde het maar niet worden. Er waren wel wat lekkere hapjes maar echte sfeer wilde er niet inkomen. De broers van Sinplus gaven een kort optreden, en eindigden met “Unbreakable”, wat gelijk het leukste lied was wat ze zongen. Vervolgens kwam Ralph Siegel op het podium. Mr. Eurovision heeft het lied van San Marino gecomponeerd. Hij gaf een korte toespraak en hij maakte de winnaars bekend van de internet videowedstrijd. Daarin konden deelnemers een videoclip bij “The Social Network Song” maken. En dus moesten we verplicht een aantal keren luisteren naar dit lied, want de clips werden natuurlijk ook vertoond. Tot slot trad Valentina Monetta zelf op met een Italiaans lied. En daarna kakte het “feest” weer in. Voor mij reden om weer naar m’n hotel te gaan. Op weg naar m’n bedje.




ZATERDAG 19 MEI

Slovenië opende vandaag de repetities. Ik vind dit lied “Verjamem” steeds sterker worden. De uitvoering van Eva en haar zangeressen ziet er strak uit. Bij Kroatië heb ik precies het omgekeerde gevoel. Toen ik de liedjes voor de allereerste keer hoorde, vond ik “Nebo” een grote kanshebber voor de finale. Nu twijfel ik daar enorm aan. Het lied is niet slecht, maar gewoon niet sterk genoeg, ook niet qua uitvoering.

Zweden krijgt het altijd voor elkaar om het lied perfect in beeld te brengen. Geen overzichtsshots met de camera, maar alleen close-ups. Dat maakt het een bijzondere kijkervaring. En zorgden de Zweden vorig jaar nog voor veel glasscherven op het podium, dit jaar zijn het de sneeuwvlokken.

Verkleedt als monnik begint Anri uit Georgië zijn optreden. Daaronder zwart en glitters, net als de dames om hem heen (behalve die ene danseres in het rood). Ik weet nog steeds niet wat ik met dit nummer moet. Anri heeft een goede stem, maar dit lied is zo’n allergaartje en de act is zo druk, dat ik twijfel of dit een finalekans heeft. Nu Can Bonomo (Turkije) en zijn mannen ook de festivalkleding aanhebben, wordt een deel van hun choreografie ook duidelijker. De mannen dragen een cape en op een geven moment beelden ze daarmee een zeilboot uit, waar Can dan tussenin staat. Turkije was voor vandaag het laatste land uit de tweede halve finale. Morgen mag de rest aantreden, want nu was het tijd voor de al geplaatste finalisten: De Big Five (Duitsland, Frankrijk, Italië, Engeland, Spanje) en het gastland Azerbeidzjan.

Duitsland stuurt Roman Lob naar Baku. De 21-jarige zanger werd gekozen na een reeks tv-talentshows. Hetzelfde concept dat in 2010 zo succesvol bleek voor Lena. Het lied “Standing still” is o.a. geschreven door Jamie Cullum, en wordt mooi rustig in beeld gebracht. Vocaal lijkt Roman nu zelfs beter dan in de nationale finale. Misschien geen Lena, maar verdiend wel een goede notering.

Frankrijk volgde daarna en Angunn was ook goed bij stem. De act ziet er tijdens deze eerste doorloop nogal rommelig uit. Drie gespierde dansers en twee backingvocals completeren het Franse zestal. Drie blokken staan op het podium waarop de mooie mannen hun kunstje laten zien. En één van hen springt zelfs over Angunn heen. Maar al die acrobatiek zal Frankrijk niet helpen om de zesde overwinning binnen te halen.

De verwachtingen voor Italië zijn hooggespannen. Vorig kwamen ze terug op het Eurovisie Songfestival na dertien jaar afwezigheid, en behaalden toen een verrassende tweede plaats. Dit jaar zit een eerste plaats er zeker in, want “L’amore e femmina” klink geweldig. Maar om te winnen moet nog wel wat veranderen op het podium. Vocaal gezien was Nina Zilli erg goed. Maar de presentatie van het nummer viel tegen. Misschien dat ze nog moest wennen of dat ze zich concentreerde op de zang. Het was nu in iedergeval geen winnende performance. Omdat vanavond de openingsparty op de agenda stond, heb ik de laatste repetities van vandaag overgeslagen: Azerbeidzjan, Spanje en het Verenigd Koninkrijk.

Nu zijn we in de aflopen jaren wel wat gewend met openingsparty’s, en het feest van vanavond miste de allure die je op zo’n avond verwachten mag. De avond opende met de rode loper. Alle delegaties waren met hun bus naar de Euroclub gekomen. De bussen stonden geparkeerd aan de achterzijde, en één voor één kwamen ze naar de voorkant waar de deelnemers de rode loper konden betreden. Er waren weer aardig wat pers en fans aanwezig om leuke plaatjes te schieten en voor korte interviews. Halverwege de rode loper werden de deelnemers verwelkomt door Ell & Nikki, de winnaars van vorig jaar. Net als voorgaande jaren liep het allemaal niet lekker door, waardoor sommige delegaties dit keer twee uur in de bus moesten wachten. Grappig was ook dat bier en wijn gratis verkrijgbaar waren, maar dat voor een alcoholvrij colaatje je 3 manat (= 3 euro) moest neertellen. Anders dan andere jaren traden nu ook een aantal deelnemers zelf op om hun lied ten gehore te brengen. Het leek nu meer op een “Big 4 Party”, dat enkele jaren geleden altijd in de EuroClub werd gehouden. Waar zijn de tijden van Istanbul, Kiev en Moskou met hun luxe feesten gebleven?




ZONDAG 20 MEI

Estland opende vandaag de rij met de laatste losse repetities. Zoals ik al eerder schreef weet Ott in alle eenvoud zeer veel indruk te maken. Inmiddels is dit mijn persoonlijke nummer 1 geworden. Nu hopen dat de televoters hem ook een plaats in de finale gunnen. Wat een contrast met het lied van Max Jason Mai uit Slowakije. Om met dit geschreeuw je dag te beginnen is erg pijnlijk voor je oren. De ochtend werd vervolgens afgesloten met Noorwegen, Bosnië & Herzegovina en Litouwen. Allen in de festivalkleding, en qua optreden geen opvallende aanpassingen.

Na de pauzebreak moesten de rechtstreeks geplaatste finalisten een dag na hun eerste repetitie wederom het podium op. Superster Engelbert Humperdinck (goed voor zo’n 150 miljoen verkochte albums) mocht beginnen. Het lied “Love will set you free” wordt sober in beeld gebracht met witte lichtbundels. Engelbert wordt op het podium bijgestaan door een gitarist en een danspaar. Halverwege het lied komt er meer kleur, om zo naar een climax toe te werken. De superster uit de jaren zestig krijgt het echter moeilijk op weg naar die climax. Want de lange uithalen en hogere noten weet Engelbert er maar met moeite uit te persen. Hij begint goed, maar blijft daarna niet zuiver… Als dat maar goed gaat in de finale

Over de vocale kwaliteiten van Angunn hoeft niet getwijfeld te worden. “You and me” wordt net als gisteren prima gezongen. Alleen blijft de gehele act rommelig overkomen. In een blauw-paarse jurk deed Nina uit Italië het vandaag al een stuk beter dan gisteren. Echter is er weer een minpuntje: Tijdens het lied schreeuwt ze naar het het publiek om mee te klappen. En omdat ze dat bij elke doorloop deed, ben ik bang dat ze dat ook tijdens de finale gaat doen. En dat gaat haar dan beslist punten kosten.

Daarna was het tijd voor Azerbeidzjan. Voor mij de eerste keer dan ik Sabina zag repeteren, omdat ik gisteren op tijd weg moest vanwege de openingsparty. In een prachtige witte jurk staat de zangeres op het podium. Maar de kijker zal weinig wit zien, want de Azerbeidzjanen hebben weer iets geniaals bedacht: gedurende het lied “When the Music dies” worden er allerlei kleuren geprojecteerd op de jurk, en die kleuren vloeien over in de achtergrondwand. Heel bijzonder. Het lied zelf is een goed geproduceerde ballad, en het gastland zal ook dit jaar weer hoog scoren. Minpuntje is wel dat in vergelijking met de studio-opname nu ook een zanger op het podium plaatsneemt op een soort kubus en oosterse klanken produceert wat eigenlijk enorm afleidt... jammer...

Spanje stuurt Pastora Soler met “Quédate conmigo”, en dit is kwaliteit met een grote K! Wat een strot heeft deze dame, die tijdens Eurovision In Concert in Amsterdam al bewees dat ze dit nummer perfect live kan zingen. De lange uithalen komen waarschijnlijk helemaal uit haar tenen, en ze oogst hier in Baku veel bewondering. Voer voor jury’s, maar het is de vraag of de televoters op zoveel drama zitten te wachten. De laatste Spaanse top 10 notering stamt inmiddels alweer uit 2004, en sindsdien heeft het land zelfs vijf keer een twintigste plaats of lager gehaald. Met dit lied verdienen ze weer een toppositie.

De Duitse repetitie heb ik vandaag overgeslagen, omdat ik me in het hotel moest omkleden voor een speciaal diner. Mister Eurovision, Ralph Siegel, heeft dit jaar drie jubileums. Ten eerste is het nu dertig jaar geleden dat zijn lied “Ein bisschen Frieden” het festival won. Ten tweede is het nu al veertig jaar dat hij bezig is met het festival. En ten derde heeft hij dit jaar zijn twintigste Eurovisie inzending. Ik had een persoonlijke uitnodiging voor dat diner gekregen en dat vond ik een hele eer. De rechterhand van Siegel in Eurovisie-tijden, Markus Luem, ken ik al ruim tien jaar. En omdat hij weet dat ik een grote Siegel-fan ben, vond hij ook dat ik erbij moest zijn. Ralph heeft in de afgelopen decennia vele mooie nummers geschreven. Met name de groep Dschinghis Khan, waarvan de nummers geschreven en geproduceerd werden door hem, was één van m’n grote favorieten. En ook voor het songfestival heeft hij vele klassiekers geschreven. In het luxe Monolit Plaza Hotel werden we met champagne ontvangen. In een prachtige zaal met mooi gedekte ronde tafels konden de honderd aanwezige gasten genieten van een vier-gangen-diner. Tussen de gangen door was er ook gezorgd voor muzikale intermezzo’s van Azerbeidzjaanse bodem. Ralph kwam bij iedereen langs voor een praatje en op de tv-schermen in de zaal werden clips vertoond van zijn Eurovisie-liedjes. Natuurlijk was ook Valentina Monetta aanwezig, die dit jaar voor San Marino een Siegel-lied mag zingen. Het is alleen heel spijtig voor haar dat dit nu net één van de mindere Siegel-liedjes is. Omdat het een avondvullend programma was, moest ik helaas daardoor het Nederlandse feest missen. Heel jammer, maar ik had deze speciale avond met dit Songfestival-icoon nooit willen missen.




MAANDAG 21 MEI

Vanaf vandaag wordt het voor de aanwezige pers wat rustiger in Baku. Na acht lange repetitiedagen volgen vanaf nu alleen nog maar de generale repetities en de live-shows. In verband met het grote tijdsverschil (3 uur) tussen Azerbeidzjan en Centraal Europa zijn de begintijden van de zgn. dressrehearsals aangepast. De eerste repetitie begint om 18.00 uur en de tweede repetitie (erg belangrijk omdat de vakjury hier de beoordeling gaat maken) om middernacht. Dat betekent dat wij overdag niet op het perscentrum aanwezig hoeven te zijn.

Vandaag had de Nederlandse delegatie uitgekozen voor een foto-moment om 14.30 uur met Joan bij de Maiden Tower, één van de bepalende momumenten in Baku. De temperatuur was inmiddels al opgelopen tot zo’n 30 graden en de zon brandde volop. Het foto-moment werd gevolgd door een Azerbeidzjaanse High Tea bij restaurant Karavansara, waarvoor de Nederlandse pers was uitgenodigd. Het was een gezellig en smakelijk samen zijn, en iedereen kreeg van Joan nog een penneveer met haar naam erop. Natuurlijk ook hier weer de nodige fotoshoots.

Na afloop ben ik het oude centrum van Baku ingelopen. Voor het eerst had ik de mogelijkheid om iets meer van de stad te zien. En in de stralende zon was het heerlijk wandelen. Vervolgens ging ik ook nog even naar Eurovillage. Een plein waar sponsors van het festival hun tenten hebben opgeslagen, en waar veel deelnemers gedurende deze week hun lied kunnen zingen. Tijdens mijn bezoekje aan de village trad Nina Badric uit Kroatië op.

Ik ben daarna naar het hotel teruggegaan, want m’n mannetje zou vanavond eindelijk ook in Baku arriveren! Met een vertraging van een uur kwam Friso om 21.15 uur in het hotel aan. Eerder op de dag waren onze Belgische vrienden Koen & Koen al aangekomen en met z’n vieren hebben we in het hotelrestaurant een hapje gegeten.




DINSDAG 22 MEI

Vandaag was het zover: de eerste halve finale. Omdat die pas om middernacht zou beginnen, hadden we de hele dag nog voor onszelf. Met onze Belgische vrienden Koen & Koen zijn we het centrum van Baku ingegaan. Beetje wandelen, shoppen en foto’s maken. Ook hebben we de trappen van de Maiden Tower beklommen, en vanaf het dak hadden we een mooi uitzicht over de stad. Baku staat ook bekend als Stad van Wind. Nu was daar de afgelopen week niets van te merken, maar na vandaag weten we precies wat men daarmee bedoelt. En boven op dat dak ging het dan ook flink te keer. Aan het eind van de middag zijn we teruggegaan naar het hotel om nog even te relaxen op de kamer. Deze avond moesten we ook nog onze tickets voor de shows ophalen die we via OGAE besteld hadden. Afhaalpunt was de bij de Grote Vlag. We besloten om ruim op tijd richting Crystal Hall te vertrekken, omdat we de chaos op de wegen natuurlijk wel moesten incalculeren voor de reistijd. De chaos bij het Vlaggenplein bleek zowaar nog groter dan op de weg, omdat de taxi’s aan de andere kant van de weg moesten stoppen, en oversteken hier altijd een spannend avontuur is...

De beruchte Baku-wind had inmiddels stormkracht aangenomen, en je kon gewoon tegen de wind in leunen. Vanwege veiligheidsredenen was de rechte (en kortere) weg richting hal afgesloten en moest al het publiek via een omweg naar de locatie lopen. De beveiliging was goed geregeld en je moest zelfs op twee plaatsen door een scanner. Eenmaal in de hal bleek dat de organisatie qua catering erg slecht was. Waren er in voorgaande jaren volop stands met eten, snacks en drinken, hier moest je het met een paar kleine kioskjes doen die niet goed bevoorraad waren. Rijen mensen en lege bakken. Ze waren totaal niet voorbereid op deze massa hongerige en dorstige mensen. Onvoorstelbaar...

En om middernacht klonk dan eindelijk de Eurovisie-tune. De eerste halve finale van het 57ste Eurovisie Songfestival ging beginnen. De show zag er goed uit. De presentatoren ook. Maar waarom proberen zij altijd zo grappig te zijn? Het komt zo geforceerd, en dus niet grappig, over. De show verliep zonder incidenten en de uitslag leverde niet veel verrassingen op. Natuurlijk gingen Rusland, Roemenië en Ierland door. En wat waren we blij dat ook Rona uit Albanië zo goed gewaardeerd werd. De enige echte verrassing voor mij was dat Zwitserland niet door mocht gaan.

Na afloop van de show, kwam het volgende probleem bovendrijven: Hoe krijgen we al die mensen weer naar huis? Bussen en taxi’s: het was onoverzichtelijk zooitje op straat, en natuurlijk te weinig voertuigen om te massa te kunnen verwerken (Met de auto naar de Crystal Hall komen was geen optie, dus iedereen moest met openbaar vervoer komen). Uiteindelijk was het Friso en mij ook gelukt om in een bus te springen die ons naar Eurovillage bracht. Daar aangekomen duurde het gelukkig niet meer erg lang voordat we een taxi naar het hotel vonden. En omdat we nu best wel weer trek hadden gekregen besloten we in het hotelrestaurant toch nog een club sandwich te nuttigen. Het was inmiddels 4.00 uur ‘snachts.




WOENSDAG 23 MEI

Barry's Baku Minuut: Het Perscentrum (slide-show)






DONDERDAG 24 MEI

De grote dag voor Nederland: de tweede halve finale! Weet Joan het Nederandse Songfestival-tij te keren? De laatste keer dat ons land de finale behaalde was in 2004. In dat jaar werd er voor het eerst met een voorronde gewerkt. Het duo Re-Union zong toen het lied “Without you”. De artiesten die daarna volgden bleven allen steken in de halve finale: Glennis Grace, Treble, Edsilia Rombley, Hind, De Toppers, Sieneke en de 3JS.

De eerste generale repetitie van Joan verliep echter niet goed. Ze was niet goed bij stem. De tweede generale repetitie ging gelukkig beter. Deze repetitie was erg belangrijk, want de vakjury had naar aanleiding van dit optreden de punten al verdeeld.

Omdat de live-show pas om middernacht zou beginnen, besloten Friso en ik om een stadstour door Baku te maken. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel er in korte tijd gebouwd is en gebouwd wordt. De tour met de bus duurde ruim drieëneenhalf uur en bij de tweede opstapplaats werden we vergezeld door Jeroen, Remco, Ralf en Johan van Songfestivalweblog. Na de tour hebben we gezamenlijk nog op één van de terrassen aan de Boulevard nog genoten van het mooie, hete, weer. In het hotel hebben Friso en ik toen nog een paar baantjes gezwommen in het verfrissende zwembad, en toen was het tijd om ons klaar te maken voor hét grote moment.

Tegen 22.00 uur arriveerden we bij de Crystal Hall. De organisatie had al iets geleerd van de chaos van afgelopen dinsdag. Toch liep het bij de catering niet helemaal soepel. Er was voldoende voorraad dit keer, maar men had besloten dat er geen flesjes meer meegenomen mochten worden in de zaal. Dus werd bij een bestelling elk flesje overgeschonken in een net iets te kleine beker. Je kunt je dus wel voorstellen dat hierdoor weer enorme rijen ontstonden. De sfeer in de Crystal Hall was geweldig. Nog nooit waren de locaties in de afgelopen jaren zo vol tijdens de halve finales. Na alle verhalen die je hoort over dit land vraag je je dan ook af of de Azerbeidzjaanse mensen echt vrijwillig op de stoelen zitten, of dat ze móeten komen om de stoelen te vullen. Feit is wel dat iedereen die je hier spreekt trots is dat het festival in Baku gehouden wordt. Het festival is voor Azerbeidzjan net zo belangrijk als de Olympische Spelen dat zijn voor Engeland.

Natuurlijk had iedereen hier voor aanvang van het programma wel z’n favorietenlijstje: Wie gaat er door naar de finale? Ikzelf was overtuigd van de volgende negen landen: Bosnië & Herzegovina, Estland, Servië, Macedonië, Noorwegen, Oekraïne, Slovenië, Turkije en Zweden. En voor m’n tiende land twijfelde ik tussen Malta en Nederland. Eén van de twee zou het volgens mij worden. De show verliep weer erg snel. Bij het optreden van Joan was het publiek dolenthousiast. En wij ook! Het zag er goed uit en het klonk ook redelijk goed. Toch? Maar ja... toen kwamen de smsjes uit Nederland binnen: “Vals en onzuiver” waren de meest gelezen uitspraken. Dat kregen wij in de zaal dus helemaal niet mee. Hier horen wij de muziek harder, en horen we de omgeving-geluiden volop. En op televisie wordt alles natuurlijk uitgefilterd en nemen de microfoons alles haarfijn op. Na die berichten wisten wij al dat het Songfestival-avontuur voor Joan afgelopen zou zijn. Deze tweede halve finale was té sterk om zulke fouten door de vingers te zien. Erg jammer, maar helaas. De keuze tussen Malta en Nederland was voor mij nu dus snel gemaakt. Toen na bijna twee uur de namen van de finalisten uit de enveloppen kwamen, was het eerste land, Litouwen, daarom de enige verrassing voor mij. Het land kwalificeerde zich dus in plaats van Slovenië. En zo vestigde Nederland dus (opnieuw) een record: We hebben ons voor het achtste jaar op rij niet weten te kwalificeren voor de finale.

In de Euroclub vond vervolgens een Afterparty plaats. De catering was voortreffelijk en de Azerbeidzjaanse hapjes kwamen af en aan uit de keuken. Er was zelfs een beetje Eurovisie muziek te horen. Iets wat verrassend was, omdat de Azerbeidzjaanse organisatie kwaad was dat er vorige week door de club DJ een “verkeerd” lied gedraaid werd. De DJ draaide namelijk het lied “Apricot Stone” een Eurovisie bijdrage uit Armenië. En als er hier iets verboden is, dan is het wel muziek draaien van de aartsvijand… Vele buitenlandse vrienden kwamen naar me toe om te zeggen hoe jammer ze het vonden dat Joan niet naar de finale ging. Het onzuivere vocale deel hadden ook zij in de zaal niet meegekregen. Het was erg gezellig in de club, maar de vermoeidheid begon te komen en rond 5.00 uur besloot ik maar weer een taxi richting hotel te nemen.




VRIJDAG 25 MEI

Vandaag begon met uitslapen, en verder had ik maar één ding op het programma staan: een laatste interview met Joan. Rond het middaguur ging ik naar het Nederlandse delegatie hotel, van waaruit Daniël Dekker zijn radioprogramma "De Gouden Uren" deze week presenteerde. Ik was door de TROS uitgenodigd om aanwezig te zijn, zodat ik ook nog de mogelijkheid had om even met Joan te praten en terug te kijken op de halve finale. Na de uitzending gingen we naar een rustige ruimte in het hotel waar ik nog wat opnames voor De Roze Golf kon maken. Vervolgens was het tijd om afscheid te nemen, en kon ik Joan bedanken voor de prettige samenwerking in de afgelopen twee weken.

's Avonds besloten Friso en ik samen onze Belgische vrienden Koen & Koen te eten in het spiksplinternieuwe, eerder deze week geopende, Turks restaurant pal naast ons hotel. Natuurlijk werden ook de kanshebbers van morgen doorgenomen. Al met al zijn we helemaal klaar voor de grote finale.




ZATERDAG 26 MEI

Ook vandaag gingen we ruim op tijd naar de Crystal Hall, die nu zwaarder beveiligd leek dan eerder deze week. De controles waren extreem. De toegangskaarten voor de finale waren voor het eerst allemaal op naam. Dus bij elke post moest je zowel je ticket als je paspoort tonen, zodat men de namen kon vergelijken. Op zich een goede zaak, maar binnen de hekken op 30 meter afstand drie keer controleren leek me wat extreem.

En om middernacht (21.00 uur Nederlandse tijd) was het dan eindelijk zover: de Eurovisie tune klonk luid door de hal en de finale van het 57ste Eurovisie Songfestival ging van start. En het mag gezegd worden: De Azeri’s hadden er een mooie show van gemaakt. Friso en ik hadden uitstekende plaatsen (rij 6 aan de voorkant van het podium) en genoten volop van de zesentwintig liedjes. De vraag was natuurlijk of Zweden de favorietenrol kon waarmaken. Het antwoord werd al snel gegeven: JA! Loreen nam al heel gauw de toppositie in, en stond die niet meer af. Met een monsterscore van maar liefst 372 punten liet ze de oma’s uit Rusland met 259 punten ver achter zich. En daarmee haalde Zweden hun vijfde Eurovisie-zege binnen.

Gastland Azerbeidzjan deed het ook dit jaar weer uitstekend. “When the music dies” van Sabina Babayeva werd vierde en zette daarmee de succesvolle reeks van Azerbeidzjan voort. Sinds het land meedoet aan het songfestival heeft het nu een achtste, een vijfde, een vierde, een derde en een eerste plaats behaald. Tegenvallend waren de resultaten voor Engelbert Humperdinck (Verenigd Koninkrijk – 25ste plaats), Angunn (Frankrijk – 22ste plaats) en Jedward (Ierland – 19de plaats).

Na de live-show liet de persconferentie even op zich wachten. Het was al bijna 04.30 uur ‘smorgens toen de Zweedse delegatie plaatsnam aan de grote tafel in de Conference Room. Loreen bedankte iedereen voor de stemmen, en gaf aan dat het niet alleen haar overwinning was, maar de overwinning van het hele team. Volgend jaar gaan we dus naar Zweden. Kans is groot dat het Stockholm gaat worden, maar officieel moet daar nog een besluit over genomen worden.

Ondertussen werd ook bekendgemaakt dat Joan Franka afgelopen donderdag op de vijftiende plaats was geëindigd in de tweede halve finale. België moest het zelfs met een zeventiende plaats doen op dinsdag.

Het was bijna 6.00 uur toen ik eindelijk weer op m’n hotelkamer was. Voor een jaar nam ik weer afscheid van al die Europese vrienden die ik jaarlijks in dit circus tegenkom. De wonderlijke sprookjes-zeepbel was weer doorgeprikt. De winnaar viert feest, de verliezers likken hun wonden. En morgen keer ik weer terug in de échte wereld!




 



button_dagboek_2012_klein
  

2012_dagboek12mei
  Aan het werk in een bijna lege persruimte

2012_dagboek12mei2
  Avondverlichting voor de Crystal Hall

2012_dagboek12mei3
  Qafqaz Park Hotel

2012_dagboek13mei4
  Het perscentrum ligt direct naast de Crystal Hall

2012_dagboek13mei5
  

2012_dagboek13mei
  Gréta & Jónsi (IJsland)

2012_dagboek13mei2
  Rona (Albanië)

2012_dagboek13mei3
  Sinplus (Zwitserland)

2012_dagboek13mei7
  Iris (België)

2012_dagboek13mei8
  Pernilla (Finland)

2012_dagboek14mei
  Valentina Monetta (San Marino)

2012_dagboek14mei2
  Buranovskiye Babushki, de oma's uit Rusland

2012_dagboek14mei5
  Een hoog knuffelgehalte

2012_dagboek14mei6
  Compact Disco (Hongarije)

2012_dagboek14mei4
  Woki mit deim popo met Trackshittaz

2012_dagboek14mei7
  Pasha (Moldavië)

2012_dagboek14mei3
  JedWard (Ierland)

2012_dagboek15mei
  Ook veren voor de Nederlandse presskit

2012_dagboek15mei2
  Joan met nóg grotere tooi!

2012_dagboek15mei3
  It’s Joan And Me

2012_dagboek15mei4
  David Elder & Elaine Dove met speciale Joan shirts

2012_dagboek15mei5
  Gaitana (Oekraïne)

2012_dagboek16mei
  Eva Boto (Slovenië)

2012_dagboek16mei2
  Nina Badric (Kroatië)

2012_dagboek16mei3
  Dé favoriet: Loreen (Zweden)

2012_dagboek16mei4
  Zwijmelen met Ott (Estland)

2012_dagboek16mei5
  Tooji (Noorwegen)

2012_dagboek16mei6
  Danny met de blinddoek (Litouwen)

2012_dagboek17mei
  Bizar optreden Montenegro

2012_dagboek17mei2
  Happy Birthday Elena!

2012_dagboek17mei3
  Kurt Calleja (Malta)

2012_dagboek17mei4
  I’m a Joker

2012_dagboek18mei
  Pasha en z'n dames

2012_dagboek18mei2
  Jedward met oranje tooi voor Joan

2012_dagboek18mei3
  Turquoise Joan

2012_dagboek18mei4
  Joan tijdens haar persconferentie

2012_dagboek18mei5
  Valentina Monetta (oh oh oh oh)

2012_dagboek19mei
  Loreen (Zweden)

2012_dagboek19mei2
  Anggun (Frankrijk)

2012_dagboek19mei3
  Party met Roman Lob (Duitsland)

2012_dagboek19mei4
  Party met Greta & Jónsi (IJsland)

2012_dagboek19mei5
  Party met Nina (Italië)

2012_dagboek19mei6
  Rona zingt "Suus" tijdens Welcome Party

2012_dagboek20mei
  Ott Lepland (Estland)

2012_dagboek20mei2
  Persconferentie Engelbert Humperdinck

2012_dagboek20mei3
  Prachtige lichteffecten op de witte jurk

2012_dagboek20mei4
  Mr. Eurovision: Ralph Siegel

2012_dagboek20mei5
  Viergangen-diner in Monolit Plaza Hotel

2012_dagboek21mei
  Joan Franka

2012_dagboek21mei2
  Het leek wel even de Fata Morgana in de Efteling
  toen deze mannen voorbijkwamen


2012_dagboek21mei3
  Azerbeidzjaanse High Tea

2012_dagboek22mei
  Genieten in Baku

2012_dagboek22mei3
  De Maiden Tower

2012_dagboek22mei4
  Uitzicht over Baku

2012_dagboek22mei2
  Geen finale voor Iris

2012_dagboek23mei
  

2012_dagboek23mei2
  

2012_dagboek24mei2
  We hoopten op succes...

2012_dagboek24mei3
  Stadstour door Baku

2012_dagboek24mei4
  Let the show begin!

2012_dagboek24mei
  Oud-winnaars Lena en Eldar & Nikki

2012_dagboek24mei5
  En m’n vriendin Mieke wilde dolgraag een foto
  van Jan Smit. Is deze goed genoeg? ;-))


2012_dagboek25mei
  Nog even napraten met Joan en haar team

2012_dagboek25mei2
  Heerlijk dineren in nieuw restaurant

2012_dagboek26mei
  Beautiful Baku

2012_dagboek26mei2
  Nog even poseren voor het podium

2012_dagboek26mei3
  Winnares Loreen met Christer Björkmann (hoofd
  Zweedse delegatie en in 1992 zelf deelnemer
  aan het festival)


2012_dagboek26mei4
  Afscheid van Azerbeidzjan