We houden van tradities en daarom zullen Barry & Bart ook dit jaar weer dagelijks, voor "De Roze Golf" (RTV OOST), verslag doen van hun belevenissen tijdens de voorbereidingen van het Eurovisie Songfestival. Naast dit dagboek op internet, zijn we natuurlijk ook te horen op de radio. Iedere zondag uitgebreid in de Roze Golf om 18.30 uur, en dagelijks een update in "Goeiemiddag Overijssel" rond 15.30 uur.



ZATERDAG 30 APRIL

Düsseldorf als Songfestivalstad 2011. Het blijft voor mij eigenlijk wel een beetje vreemd: Niet 'smorgensvroeg richting Schiphol, met wachttijden waar je u tegen zegt. Geen vlucht van minimaal een uur, en vervolgens in de festivalstad met de taxi naar je hotel. En niet daarna op zoek naar de festivallocatie.

Nee, dit jaar stapten Friso en ik in de auto en reden we in 55 minuten van ons huis naar de Esprit Arena in Düsseldorf! En dat is eigenlijk wel heel erg prettig.

Om half tien arriveerden we bij het perscentrum en daar lagen onze accreditaties al klaar. Het centrum zelf is enorm. Er is genoeg plaats voor de ruim 2000 journalisten die in de komende weken verslag zullen doen van de grootste muzikale tv show ter wereld. Alles ziet er groots en strak uit. Het Duitse team heeft goed werk verricht. Natuurlijk ook dit jaar weer veel sponsors die op één of andere manier in de hal aanwezig zijn. Eén van die officiële partners is Cash & Carry METRO. Zij zorgen in iedergeval dat we geen vitaminentekort krijgen: In het perscentrum staan enkele winkelwagens volgevuld met heerlijke appels.

Het jaarlijkse circus is ook altijd weer een soort reünie voor ons. Elk jaar ontmoeten we onze Eurovisie-vrienden uit heel Europa. En ook nu kwamen we de eerste die-hards al tegen. Ook Bart arriveerde vandaag, zodat het RTV Oost / Roze Golf team morgen officieel kan beginnen.

Vanuit de Arena vertrokken we naar de binnenstad van Düsseldorf om in te checken in ons hotel. We hebben geluk gehad met de ligging van het hotel. Op slechts 50 meter afstand bevindt zich de U-tram die ons de komende twee weken naar de festivallocatie kan brengen. In de middag hebben we nog wat gewandeld door het centrum en omdat de weergoden ons op deze Koninginnedag ook erg goed gezind waren eindigden we de middag op een zonnig terras. Maar morgen gaat het circus dus écht beginnen: we zijn er klaar voor!




ZONDAG 1 MEI

Vandaag is het dan zover: Dag 1 van de repetities voor het Eurovisie spektakel waar 43 liedjes zullen strijden om de opvolger te worden van de Duitse Lena.

Er ging een lange weg aan vooraf: Negenduizend zeshonderdtweeëndertig liedjes zijn er geschreven om het Europese volk in mei drie avonden te vermaken. Minimaal! Want sommige landen hebben geen gegevens vrijgegeven over de hoeveelheid liedjes die zijn ingezonden. Kleine landen als Malta (191) en Denemarken (663) hebben creatieve inwoners. Noorwegen, het land dat vorig jaar gastheer mocht zijn, kreeg maar liefst 700 deuntjes binnen om het festival zo snel mogelijk weer terug te krijgen. Eén land is echter Keizer in Europa: Dat is natuurlijk Zweden. Het land bracht ons niet alleen ABBA, maar heeft (volgens vele Eurovisie fans) een Hemelse Nationale Voorrondenreeks. Iedereen die maar een beetje nootvast is, probeert daar in de MelodiFestivalen te komen. Een verbazingwekkend aantal van 3.832 liedjes werden ingezonden (waarbij wel gezegd moet worden dat hier ook buitenlandse componisten tussen zaten… anders had één op de drie Zweden een lied gefabriceerd). Van die bijna tienduizend liedjes schopten 598 liedjes het tot een Nationale finale. Een aantal landen hadden meerdere avonden gevuld om hun nationale trots uit te kiezen. Maar Azerbeidzjan spande toch wel de kroon: zeven weken lang, zeven avonden per week een show tussen 18.00 en 20.00 uur. 77 kandidaten passeerden de revue om uiteindelijk twee van de drie overgebleven artiesten samen te voegen tot een gelegenheidsduo.

De taalverloedering slaat ook bij het Festival ieder jaar harder toe. We bedoelen dan natuurlijk het feit dat steeds meer landen blijkbaar denken dat de kans om te winnen aanzienlijk groter wordt als je in het Engels zingt. Maar ja, hoe meer Engelse liedjes, des te kleiner die kans statistisch gezien weer wordt… En de charme van het Festival, zoals het vroeger was, gaat er toch wel een beetje door weg. Vorig jaar waren veertien van de negenendertig inzendingen in "eigen, andere taal", één in een mix van twee talen en vierentwintig volledig in het Engels. Dit jaar keren we terug naar het landenrecord van 2008: drieenveertig landen, waarvan nog maar acht in de "eigen" taal, zes in een mix en maar liefst negenentwintig volledig in het Engels.

Het weer zit vandaag in ieder geval erg mee: Een stralend blauwe lucht en een lekker zonnetje. Echt een dag om tien uren binnen te zitten. Maar dit keer is dat dus geen straf. Het podium en decor zijn indrukwekkend. Een gigantische LED-wall geeft de skyline van Düsseldorf schitterend weer met een groot kloppend hart erboven. “Feel your heartbeat” is het thema van dit jaar. Bij ieder land verschijnen de mooiste graphics over de muur en zo krijgt ieder lied zijn eigen sfeer.

De hoogtepunten van de dag:

Dag Top 3 Bart:
1. Servië (kleurrijkste podium)
2. Noorwegen (vrolijk & catchy)
3. Zwitserland

Dag Top 3 Barry:
1. Servië
2. Noorwegen
3. Finland

Tien landen en ruim elf uur verder was de eerste dag om. Toch vliegt zo’n dag voorbij en is het niet te vergelijken met een "gewone" werkdag. De avond besloten we in de Euroclub. Deze werd vanavond officieel geopend met de bekende Eurovisie DJ Ohrmeister. De club is dit jaar gevestigd in Quatier Bohème, een sfeervol Grand Café-achtige locatie.




MAANDAG 2 MEI

Dag 2 zou een stuk minder interessant worden dan Dag 1, want van de negen landen die zouden gaan repeteren, zijn er eigenlijk maar twee of drie echt de moeite waard. Was gisteren bij Finland de boodschap ("Wees-goed-voor-het-milieu") zeer nadrukkelijk aanwezig, vanmorgen kwam Malta met zo'n, tikje opdringerige, boodschap: Alle mensen zijn gelijk, ook de homo's onder ons. De regenboogkleuren rollen voorbij, de driehoeken vliegen in beeld en de zanger, met rose t-shirt en zonnenbril, zingt veelvuldig "I am, who I am". Het wordt wellicht iets teveel aangedikt.

San Marino en IJsland brengen hun lied keurig, niets op aan te merken. Tijdens de persconferentie van IJsland werd nog uitvoerig stilgestaan bij de dood van zanger Sigurjon Brink, die eigenlijk het lied "Coming home" zou zingen. Kroatië en Portugal slaan de plank dit jaar volledig mis. Kroatië komt met een act die al zo vaak gezien is, dat het verbazingwekkend is dat ze er zelf nog in geloven (zangeres Daria verkleedt zich maar liefst drie keer) en Portugal komt met een soort "komische" act, die alleen de Portugezen zelf zullen begrijpen, dus waarom vallen ze daar de rest van Europa dan mee lastig? De doodgeverfde fan favoriet, Hongarije, deed het verrassend goed, maar het waren vooral de Azerbeidzjanen die een act neerzetten die in alle opzichten stond als een huis.N

Na afloop van de repetities konden we weer een Dag Top 3 samenstellen met onze favorieten van vandaag:

Bart:
1.Hongarije
2.Azerbeidzjan
3.IJsland.

Barry:
1.Azerbeidzjan
2.IJsland
3.San Marino.

Het was inmiddels 20.00uur toen we de ESPRIT Arena verlieten. Veel zin om deze avond naar de EuroClub te gaan hadden we niet. We besloten rustig een hapje te gaan eten in een Sushi-Bar bij ons in de straat en op tijd naar bed te gaan. Er volgen nog genoeg korte nachten...




DINSDAG 3 MEI

De derde repetitiedag zou een paar interessante liedjes brengen en natuurlijk de eerste repetitie van onze 3JS. De eerste twee liedjes van de dag (Bosnie & Herzegovina en Oostenrijk) hadden de lat meteen hoog gelegd. Beide acts staan als een huis, zeer professioneel gezongen en de Duitsers verwennen de landen met hele mooie achtergrondprojecties. Toen was het de beurt aan onze Nationale trots. Zoals te verwachten was bracht het trio hun "Never alone" vocaal prima. Met drie goede backings was het live net zo goed als de cd-versie. Helaas heeft Nederland blijkbaar onder aan de lijst gebungeld bij het verdelen van de mooie achtergronddecors. Het podium wordt voornamelijk geel belicht en that’s it. Alsof het een willekeurig optreden in het land is. Erg jammer, want tegenwoordig is het beeld net zo belangrijk als het lied zelf. De gehele Nederlandse pers was hierin teleurgesteld en in de 1-op-1 interviews hebben meerderen dit aan de mannen verteld. Ook wij van RTV Oost/De Roze Golf hebben wat foto’s laten zien van het podium van andere landen en hebben voorzichtig aangegeven dat de Nederlandse ploeg bij de Duitse organisatie dit punt zou moeten aankaarten. We wachten het maar af, alhoewel we er zelf geen vertrouwen in hebben dat het goed gaat komen, helaas.

Van België is het heel knap dat er geen muziek op band staat en alles live wordt gezongen, maar de groep brengt het zo onprofessioneel. Het lijkt op een bonte avond van de plaatselijke studentenvereniging. Slowakije hebben we gemist vanwege ons interview met de 3JS. De dames zagen we wel op de persconferentie. We vermoeden dat de neusvleugels echt zijn en de rest nep.

Gedurende de dag gaat het er nog alleen maar hopelozer uitzien voor Nederland, want Oekraïne, Moldavië en Zweden krijgen allemaal supermooie plaatjes van de Duitse regie. De grootste verrassing zat echter aan het eind van deze derde repetitiedag. Wij vonden de ballade van Cyprus thuis op cd al mooi (misschien iets te moeilijk voor mensen die het voor de eerste keer horen), maar de wat de Cyprioten op het podium brengen is echt prachtig! Kijk, zo kan het dus ook! De achtergrondprojecties vullen het optreden perfect aan. Dit stijgt behoorlijk in onze persoonlijke favorietenlijst van dit jaar.

Dag Top 3 Bart:
1. Cyprus
2. Zweden
3. Nederland (puur op lied)

Dag Top 3 Barry:
1. Cyprus
2. Zweden
3. Nederland

’s Avonds gingen we naar de club, De Jazz Schmiede, waar Anna uit Zwitserland een optreden zouden verzorgen. Vijf liedjes bracht ze samen met haar boys en ongeveer een half uur later stonden we alweer buiten. De U-bahn rit die daarop volgde duurde langer dan het optreden (oke, we gingen waarschijnlijk dan ook verkeerde richting uit). We besloten de avond af te sluiten in de Euroclub, waar Louis vanavond de DJ was. Het was gezellig druk en ook de artiesten uit Finland, Noorwegen en Malta waren veel op de dansvloer te vinden.




WOENSDAG 4 MEI

Repetitiedag 4 stond vandaag op het programma. Opvallend was natuurlijk de terugkeer van Dana International op het Eurovisie podium. De dame voelt zichzelf inmiddels een hele diva, en droeg dus ook een grote zonnebril tijdens haar eerste oefening. Haar diva-gedrag hield daar echter nog niet op. Als enige deelnemer wilde ze geen persconferentie geven na de repetitie. Vorige week hadden we bij de Israelische omroep al een interview aangevraagd, maar kregen kort en bondig te horen dat Dana alleen na de repetitie van 7 mei aanwezig zal zijn voor de persconferentie, en verder geen interviews geeft.

Maja Keuc uit Slovenië, die we drie weken geleden in Amsterdam al hadden gesproken, kwam met één van de sterkste repetities vandaag. De jongedame heeft een krachtige stem, en wordt bovendien ondersteund door een even krachtig achtergrondkoor. Daarnaast maakt een prachtige belichting het plaatje compleet. Omdat Slovenië direct na Israel moet optreden, vallen de vocale verschillen tussen Dana en Maja dusdanig op, dat Daantje finaal van het podium wordt geblazen.

We zagen deze week al eerder dat de uitvoering van een lied de waardering ervan kan beïnvloeden. Vaak wordt een goed lied door een slechte uitvoering verknald. Vandaag zagen we het omgekeerde: twee mindere liedjes die door een strakke uitvoering opgewaardeerd werden. Allereerst Wit-Rusland. Na alle commotie rond hun lied "Born in Belarussia", dat té politiek getint was (en verheerlijking USSR-tijd), werd het nummer teruggetrokken en vervangen door "I love Belarus". Zangeres Anastasia weet met haar strakke uitvoering echter toch drie minuten te boeien. We waren dan ook positief verrast. En dan Ierland: zij sturen de meest kleurrijke deelnemers dit jaar. Jedward, de 19-jarige tweeling met hun opvallende haardracht en kleding, geven een opvallende uitvoering van het lied "Lipstick". De Arena kleurt rood met wit, en al vind je het lied niks, ook deze drie minuten wil je helemaal zien. Ook de persconferentie die volgde was helemaal Jedward. De jongens geven ADHD een nieuwe betekenis. Bij hun is het al gauw Dubbel-ADHD... Een waterval van woorden waar ze elkaars zinnen aanvullen, overnemen en weer terugpakken. Snap je 'm nog?? Zoiets als Kwik, Kwek, Kwak, Lizzy, Juultje & Babette, maar dan met z'n tweeën... Een vraag kort en bondig beantwoorden was er dus niet bij. De zaal zat goed vol, ondanks het feit dat dit, voor vandaag, het laatste persmoment in de Arena was.

Dag Top 3 Barry:
1. Slovenië
2. Denemarken
3. Ierland

Dag Top 3 Bart:
1. Slovenië
2. Denemarken
3. Estland

Inmiddels was het bijna 20.00 uur, dus zochten we een rustig plekje op buiten de Arena, omdat we op deze vierde mei ook twee minuten stilte wilden i.v.m. de Nationale Dodenherdenking.

We sloten de avond af bij een Chinees restaurant naast ons hotel. Daar kwamen we Getter, de zangeres van Estland, nog tegen. Bart ging na het eten nog effe stappen in de EuroClub.




DONDERDAG 5 MEI

Nu alle landen uit de halve finales hun eerste repetitie hebben gehad, begon vandaag de tweede ronde. Alle repetities in deze ronde zijn wat korter, waardoor er voor vandaag dertien landen gepland waren. Polen mocht weer openen, en zangeres Magdalena droeg dit keer de haar festival-outfit. Een wit turnpakje beplakt met veel zilveren balletjes, zo kunnen we 'm waarschijnlijk het beste omschrijven. Ook de outfits van haar backingsingers zijn nogal apart... Het lijkt wel of er een Pampers-luier onder hun pakje verborgen zit. Het verbaast ons dat niemand binnen de Poolse delegatie dat ziet. Waarschijnlijk geen homo's in dat team...

De rest van de dag waren er niet veel opvallende veranderingen ten opzichte van de eerste repetities. Alex uit Rusland had weer een gelikte show, Aurela uit Albanië had nu haar festivaljurkje aan, Nina (Servië) en Stella (Noorwegen) spetterden weer op het podium, en bij Turkije is de aanwezigheid van de dame in de ijzeren bol is nog steeds overbodig. Na de repetitie van Kroatië was het alweer 19.00uur en verlieten we de Arena.

Dag Top 3 Barry:
1. Servië
2. Rusland
3. San Marino

Dag Top 3 Bart:
1. Noorwegen
2. Servië
3. Zwitserland

In het hotel gingen we ons snel omkleden zodat we direct door konden gaan naar ons eerste echte feest dit jaar: het delegatiefeest van Georgië. Daar kregen we (zoals ieder jaar) onze portie Georgische muziek en cultuur. Naast de groep Eldrine traden ook twee oud-deelnemers van Georgië op: Sopho (2007) en Sofia (2010). Er waren vanavond veel delegaties aanwezig, zoals Noorwegen, Finland, Turkije, Wit-Rusland, Oekraïne, Griekenland, Slowakije, Albanië én natuurlijk Glen Vella uit Malta. Hij is de Jan De Bouvrie ("Hallo, daar zijn we weer!") van dit festival. Na afloop van de Georgische party, waar weer volop gratis drank aanwezig was, werd de zaal weer omgetoverd in een EuroDisco waar DJ Louis tot 2.30 uur z'n plaatjes mocht draaien.




VRIJDAG 6 MEI

En vandaag weer dertien landen die voor de tweede keer mochten komen opdraven, waaronder Nederland. De deelnemers uit IJsland hebben hun uitvoering seconde voor seconde ingestudeerd. Dus we zagen de 'spontane kus' weer een paar keer op precies hetzelfde moment voorbijkomen. Toch denken wij wel dat dit vrolijke lied zowel van de vakjury als van de televoters punten gaat krijgen (vooral als men het verhaal achter deze bijdrage hoort).

Kati uit Hongarije, vorig keer nog in haar korte blauwe jurkje, had nu haar Adidas-joggingpak aangetrokken. Vocaal deed ze het prima en tijdens de persconferentie kreeg ze een prijs uitgereikt van de Duitse songfestivalvereniging, waar ze de meeste stemmen had gekregen van alle 43 liedjes.

Portugal, Litouwen, Azerbeidzjan en Griekenland hadden verder niets aan hun act gewijzigd. Bij Bosnië & Herzegovina komt nu op het einde van het lied de draaimolen op de LEDwall veel beter in beeld. Toch blijft de groep overdreven de instrumenten bespelen. Jammer, want dat heeft het lied helemaal niet nodig. De kleine dame uit Oostenrijk maakt nog steeds indruk met haar gouden strot. Toch blijft het lied, hoe goed ook uitgevoerd, wel dertien in een dozijn.

Bij Nederland was er wel een groot verschil te zien vergeleken met de eerste repetitie. Zanger Jan Dulles vertelde tijdens de persconferentie dat zij de eerste repetitie puur vocaal hadden benut en zich nog niet druk hadden gemaakt over belichting en cameravoering. Daar hebben ze deze tweede repetitie voor gebruikt. Jonge Jaap droeg een witte blouse met gilletje, oude Jaap een zwart pak. De backings waren ook in zwart/wit gestoken en zagen en mooi uit. Alleen Jan Dulles had een wit colbert aan (met een patroon) op een crèmekleurige broek. Zijn pak viel wat minder goed in de smaak. Qua belichting zag het er al wel een stuk beter uit. De felle gele overheersende kleur is verdwenen. Nu is het meer wit, paars en blauw en dit past beter bij het lied. Ook bewegen Jan en de backings meer over het podium wat het allemaal van dynamischer maakt. Al met al hadden we er een beter gevoel over.

De tweeling uit Slowakije hebben we nu ook voor het eerst zien optreden en we kunnen wel stellen dat zij de slechte resultaten dat het land op het festival heeft behaald, dit jaar niet gaan verbeteren. En met respect keken we weer naar de zand-artiest van Oekraïne die precies binnen drie minuten haar kunstwerk moet voltooien. Iedere keer weer een race tegen de klok.

's Avonds was er een Nederlands feest. De Tros en 3JS hadden groots uitgepakt. De gasten werden ontvangen op het schip The Royal Crown. Drank, hapjes en muziek waren er in overvloed. Kees Tol praatte de avond aan elkaar, en behalve de 3JS zongen vele andere deelnemers hun Eurovisie bijdrage. Om klokslag 23.00 uur werden we verrast door een spectaculair vuurwerk. Nooit eerder maakte een Nederlands feest zo’n indruk. Iedereen noemde dit nu dan al ook hét Eurovisiefeest van het jaar!




ZATERDAG 7 MEI

Vandaag was de dag dat we de "Big Five" voor het eerst op het podium zouden zien. Deze vijf landen zijn rechtstreeks geplaatst in de finale, vanwege de grote financiële bijdrage die ze leveren. Dit jaar hebben ze allemaal hun best gedaan om goed voor de dag te komen.

Maar allereerst de tweede repetitie van ex-winnares Dana International. Ze droeg nu één van de 8 jurken die ze in bruikleen heeft van Jean-Paul Gaultier. Het was een soort kruising tussen zo’n groen gevlochten mandje (waar vroeger paaseitjes in zaten) en een ananas. Ze zong het even beroerd als de eerste keer. Haar persconferentie bracht wel af en toe een glimlach op ons gezicht. Toen er gevraagd werd of zij haar achtergrondzangeressen wilde voorstellen vertelde ze dat het dierbare vriendinnen waren, maar dat ze hun namen niet wist. Ook werd de vraag gesteld of ze niet bang was om te vallen op de catwalk (In 1999 viel ze op het toneel, toen ze de bokaal moest overhandigen aan winnares Charlotte Nilsson). Nee, daar was ze niet bang voor: Zij wilde tenslotte oorspronkelijk model worden en zowel Lady GaGa als Beyonce vielen wel eens, dus ze was in goed gezelschap.

Frankrijk imponeerde met de jonge tenor Amaury Vassili. De achtergrondprojectie wordt mooi opgebouwd. Hij begint in een sterrenhemel, waarop donkere wolken volgen (inclusief bliksem) die langzaam plaatsmaken voor de opkomende zon. Tijdens de persconferentie vertelde hij dat Marie Myriam (laatste winnares Frankrijk 1977) haar “lucky charm” als mascotte had meegegeven.

Bij de jazzy inzending van Italië worden stukjes van zijn videoclip op de achtergrond getoond (pianospelende handen). Raphael zit achter de vleugel en om hem heen staan vijf muzikanten. Gedurende het hele lied houdt hij zijn ogen gesloten. Wellicht slim om op de avond zelf wel wat contact met de kijker proberen te krijgen.

Engeland lijkt de sterkste kaarten in de hand te houden. Blue overtuigde in hun eerste repetitie. Vier kleinere LED schermen staan achter de jongens en daarop verschijnen close-ups en beelden waarin ze dansen. Donkerblauwe glimmende pakken dragen ze, allen in een andere variatie. Wat ons betreft een grote kanshebber.

Duitse Lena wordt, zoals te verwachten was, heel erg mooi in beeld gebracht. Haar "Taken by a stanger", toch een iet wat saai lied, krijgt daardoor wel een boost. Lena zingt een stuk beter dan vorig jaar en komt ook zelfverzekerder over. Top 10 gaat haar waarschijnlijk wel weer lukken, maar een tweede overwinning lijkt te hoog gegrepen.

Als laatste heeft Spanje gerepeteerd. Het wordt vrolijk gebracht maar het doet erg denken aan de Spaanse inzending van 2009, dat 24e en dus op één-na-laatste werd. We vermoeden dat dit ook ergens in de middenmoot gaat eindigen.

's Avonds was de Welcome Party van de burgemeester van Düsseldorf. Twee-en-veertig deelnemers liepen over de ruim 130 meter lange rode loper de Tonhalle binnen. Het "Rode Loper"-event is in 2009 ingevoerd en sindsdien een groot succes. De deelnemers voelen zich even wereldsterren met zoveel aandacht van pers en publiek. Eén land ontbrak echter: België. De Waalse RTBF heeft geen geld voor een verblijf in een hotel, dus moeten de deelnemers na elke repetitie met de auto naar huis... Zelfs de Rode Loper moesten ze nu aan zich voorbij laten gaan... Triest...




ZONDAG 8 MEI

Vandaag was het de achtste en laatste "lange werkdag" van deze week (Je bent deze dagen toch zo'n tien à elf uur aan de slag). Slovenië startte de dag met de tweede repetitie en ook de Big Five mochten voor een tweede keer opdraven. Zij hielden vandaag geen persconferentie. De landen deden hun optreden en er waren eigenlijk geen opvallende wijzigingen. De hyperactieve Ierse tweeling Jeward vertelde dat zij ook fanatieke hardlopers waren en volgend jaar wel mee wilde doen met de Olympische Spelen in Londen. Gezien hun aparte haardracht zouden ze wellicht net iets eerder over de finish gaan dan andere renners.

Verder hoorden we dat de Poolse zangeres Magdalena weer goed haar fans op het internet volgt: had ze eerst haar taalkeuze gewijzigd, nu gaat het gerucht dat de berichten over haar mode-flater (het badpak waarin het lijkt alsof ze een pamper draagt) haar hebben doen besluiten een nieuwe jurk te laten overkomen.

Zowel Frankrijk als Engeland gaven een ijzersterke repetitie en wij hebben het vermoeden dat deze landen wellicht om de overwinning gaan vechten.

’s Avonds waren we uitgenodigd voor het feest van San Marino. Om 19.00 uur werden we verwacht en stond er een buffet klaar met eten uit het kleine landje. De DJ draaide veel oude Eurovisie classics en na twee uur gaf zangeres Senit een klein mini-concert. Ook hier een paar oude Eurovisie deuntjes zoals "Take me to your heaven", "Waterloo" en "Volare". Haar eigen bijdrage “Stand by” bracht ze ook twee keer enthousiast. Eén keer zelfs meertalig, waaronder in het Duits. Al met al een geslaagd feestje dat tot 23.00 uur duurde. Toen veranderde de ruimte weer in de normale Euroclub. Wij hielden het toen echter al voor gezien.




MAANDAG 9 MEI

Eindelijk konden we een keertje uitslapen. Na acht dagen vroeg op en lange dagen gemaakt te hebben, was het heerlijk om wat langer te kunnen blijven liggen. Nu alle gewone repetities waren geweest, begonnen vandaag de zgn. Dressrehearsals, de generale repetities. Elke show wordt drie keer in z’n geheel geoefend. Met uitzondering natuurlijk van de uitslag. Een mooie gelegenheid om alle liedjes een keer achter elkaar te zien en te horen. We besloten om de middagrepetitie van 15.00 tot 17.00 uur te bezoeken. Met onze accreditie hadden we vrij toegang. De avondrepetitie (die de juries ook bekijken om punten te geven) hebben we aan ons voorbij laten gaan. Anders zie je de hele show te vaak achter elkaar, en zul je bij het uiteindelijke live evenement denken: "Alwéér??"

Er waren geen grote verrassingen tijdens de eerste doorloop. We zagen we nu eindelijk wel wat er met de Turkse dame in de ijzeren bal gebeurd: Aan het eind van het lied gaat de kooi open en kan de vrouw (inmiddels veranderd in een mooie vogel) de kooi verlaten. Maar zoals eerder gezegd: het blijft allemaal overbodig. Het lied heeft dit niet nodig. De drie presentatoren laten je overigens weer verlangen naar de tijden dat er slechts één presentator was. Met flauwe humor proberen de nieuwslezeres (Judith Rakers), de zanger/presentator (Stefan Raab), en de comedienne/actrice (Anke Engelke) grappig te zijn. Zucht...

De filmpjes die voorafgaand aan een lied te zien zijn, de zgn. postcards, zijn leuk. Steeds een bekend Duits gebied (stad of landschap) met daarin mensen uit het land waarvan het liedje komt en die in hun eigen taal "Feel your hearbeat" zeggen/schrijven.

We wagen ons voorzichtig aan een voorspelling van landen die doorgaan (in alfabetische volgorde):

Barry:
Azerbeidzjan, Finland, Georgië, Griekenland, IJsland, Noorwegen, Rusland, Servië, Turkije en Zwitserland.

Bart:
Armenië, Azerbeidzjan, Griekenland, IJsland, Noorwegen, Rusland, Turkije, Finland, Georgië, Hongarije, Servië, Zwitserland.

Met onze Belgische vrienden Koen & Koen, die vandaag in Düsseldorf zijn aangekomen, zijn we gaan eten bij een Thais restaurant. Meer dan een aperitif en een hoofdmaaltijd zat er dit keer niet in, want we wilden op tijd bij het feest van Israel zijn. En waren weer veel bezoekers. Meer dan 1000 man stonden in de rij om naar binnen te kunnen. In de grote discotheek/nachtclub "NachtResidenz" traden de deelnemers van diverse landen op zoals Wit-Rusland, Slovenië, Oostenrijk, Macedonië en Slowakije. Ook Amaury uit Frankrijk was aanwezig, net als de 3JS, maar zij traden niet op.

Natuurlijk liet ook Dana International zich bewonderen en toejuichen, en trakteerde ze ons op haar nasale stemgeluid. Naast “Ding Dong” zong ze natuurlijk ook “Diva”, en zo achterelkaar gezongen, werd wel heel goed duidelijk dat het lied van dit jaar een stuk zwakker is. Om 00.30 uur besloten we het feest te verlaten en gingen we weer terug naar ons hotel.




DINSDAG 10 MEI

Vandaag hadden we een afspraak met één van de favorieten van dit festival: Blue! De mannen zijn enorm populair (ze verkochten tussen 2001 en 2005 miljoenen albums in heel Europa) en de media-aandacht voor de Engelsen is dan ook gigantisch. Omdat we al die drukte al verwacht hadden, en we toch een gesprek met ze wilden, hadden we enkele weken geleden al een aanvraag ingediend bij de BBC. En met succes dus.

Om 12.45 uur hadden we afgesproken in het luxe Maritim Hotel op de luchthaven van Düsseldorf. Daar aangekomen waren Duncan, Lee, Simon & Anthony in de bar van het hotel al met een jamsessie bezig, samen met de Oostenrijkse Nadine en haar backingsingers. De Oostenrijkse pianist speelde er op los, en de vocalisten lieten horen dat ze echte toppers zijn. De Head Of Press van de BBC, Stuart, kwam zich een paar keer verontschuldigen vanwege het feit dat de jamsessie wat langer duurde, en dat ons gesprek iets later zou plaatsvinden. Alsof wij het een straf vonden om te luisteren naar de fantastische zangkunsten.

De heren zijn niet alleen mooi, populair, en goed bij stem, maar ze bleken ook nog eens erg sympathiek! (Jawel, het kan wel allemaal tegelijk) Het gesprek verliep vlot en gezellig. Natuurlijk voelden ze ook de druk die de deelname als succesvolle groep aan het festival met zich meebrengt. Maar ze waren nuchter genoeg om ook te stellen dat het niet vanzelfsprekend is dat ze gaan winnen. Het moet vooral een feest gaan worden, hun tiende verjaardag. En ook de start van een nieuw begin. Speciaal voor hun optreden in de finale is het lied “I can” iets gewijzigd, om de impact van het lied aan het begin te vergroten. Een eenmalige uitvoering dus. De stage-act (de led-schermen op het podium met beelden van de jongens) is ook geheel door de band en hun team bedacht, zonder tussenkomst van het Duitse produktieteam. We spraken verder over hun plannen na het festival, en hun wenslijstje qua samenwerking met andere artiesten. De tijd vloog voorbij, en voor we ‘t wisten zaten Bart en ik alweer in de trein terug naar het centrum. De missie was geslaagd.

's Avonds was de eerste halve finale. De Arena was voor een halve finale redelijk goed gevuld, en er waren geen opvallende wijzigingen ten opzichte van de repetities. We zaten weer vlak bij het podium. Nu aan de zijkant, waar de deelnemers langs liepen na hun optreden. Natuurlijk gaven we ze daarom extra applaus en je zag ze allemaal stralen. De uitslag gaf enkele opvallende verrassingen: Zowel Armenië als Turkije werden uitgeschakeld. Deze landen konden in de afgelopen jaren altijd rekenen op hun gemeenschappen in Nederland, België en Duitsland. Maar doordat Nederland en België dit jaar niet in dezelfde halve finale zaten, en ook Duitsland pas a.s. donderdag mag meestemmen, moesten Turkije en Armenië die vele punten dit keer dus missen. Al met al waren we tevreden met de uitslag, hoewel we het de Albanese Aurela ook graag gegund hadden.




WOENSDAG 11 MEI

Vanmorgen werd onderling nog veel gesproken over de uitslag van de eerste Semi-Finale: het blijft toch één van de meest fascinerende aspecten van het festival, dat de uitslag gewoon niet te voorspellen is. Zekerheden als ‘Turkije zit altijd in de finale’ bleek geen zekerheid te zijn. Maar ook landen die vooraf getipt werden met hoge finaleplaatsen, zoals dit jaar Noorwegen ("Haba haba"), bleven steken in de Semi en onverwachte liedjes gingen wel door, zoals Litouwen. De verwachting nu is dat de vele Turken in Europa zaterdag het lied van Azerbeidzjan gaan steunen. Het duo Ell & Nikki had heel slim bij de persconferentie gemeld dat ze nu ook voor broederland Turkije zullen optreden. Het lied "Running scared" had al winkansen en die zijn nu zeker toegenomen.

’s Middags was de generale repetitie. Barry ging in de persruimte kijken (zo kon hij ondertussen het interview met Blue bewerken) en Bart ging het spektakel in de zaal aanschouwen. Grappig is dat je dan toch weer anders tegen de show aankijkt. In de zaal viel Nederland tegen en Denemarken mee en op tv was het blijkbaar net andersom (voor Nederland natuurlijk gunstig). Ook nu weer gingen de liedjes snel voorbij aangezien er geen openingsact is en bijna meteen gestart wordt met de liedjes.

's Avonds had Barry nog een etentje met de bestuursleden van OGAE Nederland, ter gelegenheid van zijn afscheid als voorzitter van de club. Daarna was het weer tijd voor een feest. We waren uitgenodigd door zanger Alex Sparrow op zijn Russische feestje in de Euroclub. Russische traditionele muzikanten in de ontvangsthal, veel blikjes Wodka Energy drink en in de zaal twee uitgebreide buffetten inclusief kaviaar. Een promofilmpje liet zien hoe goed Alex is: Zanger, Acteur, Stuntman, Russische X-Factor, Winnaar Sterren Dansen Op Het IJs 2010, Winnaar Dancing With The Stars 2011, het kan allemaal niet op. Natuurlijk waren er weer de nodige artiesten die optraden (o.a. Oekraine, Finland en de Noorse winnaar van 2009 Alexander Rybak). Maar onze Alex stond toch het liefst zelf op het podium: solo, samen met z'n gasten, dansend, zingend, en champagne over zichzelf heen gietend zodat hij daarna uitgebreid zijn sixpack kon showen. De jongen bewees dat hij echt van alle markten thuis was. Hij genoot volop van zijn feestje, zijn publiek, én zichzelf. Maar dat nemen we hem in dit geval helemaal niet kwalijk. Ja, de Russen hadden weer flink uitgepakt!




DONDERDAG 12 MEI

Vandaag was het dé grote dag voor Nederland. Het grote uur U. Le moment suprème. De dag van de tweede halve finale. Overdag hebben we het rustig aan gedaan. In de Arena was niets te doen, dus zijn we maar naar de Altstadt van Düsseldorf gegaan. Het oude stadscentrum ligt slechts op vijftien minuten loopafstand bij ons hotel vandaan, en met de metro is het slechts drie minuten. We hadden nu tijd om wat te gaan shoppen. Het is mooi om te zien hoezeer het songfestival leeft in deze stad. Vele winkels decoreren hun etalages met het thema van het festival “Feel your heart beat”.

‘s Middags was de allerlaatste generale repetitie van "onze" halve finale, maar die hebben we bewust overgeslagen. Na een snelle hap in de stad pakten we de metro richting Esprit Arena. We waren goed op tijd (18.30 uur) waardoor er nog geen lange rijen stonden. Veel mensen hadden zich voor de gelegenheid uitgedost met boa’s, sjaaltjes, vlaggen enz. Speciale Vodafone schminkteams stonden ook op diverse punten klaar om gezichten te voorzien van vlaggen. Opvallend veel Nederlanders waren dit jaar aanwezig. Logisch natuurlijk nu het festival dit jaar zo dicht bij huis plaatsvindt. We hadden weer prima plaatsen in de zaal. De Nederlandse fans die via de songfestivalclub kaarten hadden gekocht (dit jaar ruim 90 personen) zaten op de eerste rijen recht voor het podium. De sfeer was zoals ieder jaar weer grandioos. Zovele nationaliteiten naast elkaar die samen juichen voor alle deelnemers. Ondanks de competitie. We zeggen het ook al jaren: hier kan het voetbalpubliek wel iets van leren.

De show verliep weer snel, en natuurlijk was de grote vraag: Gaan de 3JS ons eindelijk weer eens een finaleplaats bezorgen? En hoewel er altijd hoop is, waren de meeste verwachtingen al dat het ook dit keer niet zou lukken. En inderdaad, Nederland zat niet bij de tien landen die één voor één uit de virtuele envelop kwamen. Wij vonden het natuurlijk wel jammer, maar waren niet verbaasd. Opvallend was het feit dat Moldavië wél doorging naar de finale. En Diva Dana International zal wel furieus geweest zijn, dat zij (terecht) is blijven steken in de halve finale. Na afloop spraken we nog even met Jan, Jaap en Jaap. Er was zeker teleurstelling, maar ze waren ook wel nuchter. Ze hadden 100% gegeven, meer konden ze niet doen. Inmiddels was het al bijna 1.30 uur toen we teruggingen naar het hotel.




VRIJDAG 13 MEI

The day after... Tja, we zijn er al aan gewend. Weer niet door naar de finale. Maar geen teleurstelling bij ons. Tenminste niet zo erg als destijds bij Glennis Grace (2005) en Edsilia Rombley (2007). We zijn er trouwens van overtuigd dat Glennis met het huidige beoordelingssysteem (dus 50% vakjury) wel zeker de finale zou hebben gehaald. Vandaag was het onze rustdag. We hadden van de TROS een uitnodiging gekregen om vanochtend een soort eindgesprek met de 3JS te hebben op de boot. Op het dek in de zon zaten we in een kleine kring met Jan, Jaap & Jaap en zo'n 10 andere journalisten. De mannen vertelden over hun ervaring van gisteravond, en hoe ze toch erg positief terugkeken op de afgelopen Songfestivalperiode. Jaap Kwakman vertelde dat ze van hun halve finale een lijstje gemaakt hadden met de voor hun potentiële finale-kandidaten. Ze kwamen op 12 liedjes uit. Toen de eerste drie virtuele enveloppen geopend waren, en die drie landen níet op hún lijstje voorkwamen (Estland,Roemenië en Moldavië), voelden ze al aankomen dat hier hun festival avontuur zou eindigen. De mannen uit Volendam bedankten ons voor de samenwerking, en hierna namen we officieel afscheid van de Nederlandse delegatie.

We gingen vervolgens het oude centrum in voor een welverdiende lunch, en gebruikten de hele middag om te shoppen. De eerste generale repetitie van de finale hebben we niet bezocht. We willen toch dat de show op zaterdag nog een beetje verrassend voor ons zal zijn. De dag eindigde weer in de Euroclub. Het is duidelijk dat het festival z'n climax nadert. Düsseldorf stroomt vol voor de finale van zaterdag, en de dansvloer in de grote zaal was dan ook snel goed gevuld. Het was weer heerlijk genieten en dansen op de vele Eurovisie deunen. Rond half 3 waren we weer terug op de hotelkamer. Het einde is in zicht...




ZATERDAG 14 MEI

Vanavond begon om 21.00 uur de 56ste editie van het Eurovisie Songfestival. Het zou een spannende finale gaan worden. Er was geen enkel lied torenhoog favoriet zoals bijvoorbeeld Alexander Rybaks "Fairytale" in 2009. Nee, dit jaar zou het een echte strijd gaan worden. Werd het "Sognu" uit Frankrijk, dat hoog bij de bookmakers stond? Of zou het Verenigd Koninkrijk de comeback van Blue vieren met een overwinning? Of zouden we toch naar Baku gaan, omdat Ell & Nikki ons konden overtuigen? Of misschien toch Denemarken, dat met "A New Tomorrow" volgens sommigen een nieuwe "Love Shine A Light" in handen had? Kon Kati uit Hongarije haar favorietenrol bij de fanpolls waarmaken? Of viel Europa voor de kristalzuivere stem en diamantendecor van de Oostenrijkse Nadine?

Voorspellen blijft bij een evenement als het Eurovisie Songfestival erg moeilijk en dit jaar al helemaal. De show verliep soepel. We zaten net als afgelopen dinsdag aan de linkerzijkant van het podium. Ditmaal stonden de deelnemers naast ons voordat ze het podium moesten betreden. Voor we het wisten waren de 25 liedjes al weer voorbij en konden we ons opmaken voor de puntentelling.

Natuurlijk zagen we ook nu weer dat enkele landen in zowel West- als Oost-Europa zich weer schuldig maakten aan vriendjespolitiek. Maar alle landen hadden voldoende punten over voor "Running scared" van Ell & Nikki , waardoor Azerbeidzjan de winst wist binnen te halen. Het land was het enige van alle vooraf genoemde favorieten, die ook daadwerkelijk in de top eindigde. De resultaten van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Hongarije vielen tegen. De terugkeer van Italië was erg succesvol: "Madness of love" behaalde de tweede plaats. En een goede notering was belangrijk voor een eventuele Italiaanse deelname volgend jaar.

Na afloop van de show werden tevens de uitslagen van de halve finales bekendgemaakt: Nederland was donderdag als allerlaatste geëindigd met slechts 13 punten...

Vanuit de Arena vertrokken we naar het Rheinterrasse gebouw bij het centrum voor de grote Afterparty. Daar werden we verwend met veel champagne. Geen glazen, maar kleine flesjes inclusief rietje.... Ook de catering was perfect voor elkaar op dit feest. Van sushi tot bratwurst. Er waren diverse lokaties waar je kon zitten, maar ook liep er veel personeel rond met hapjes in allerlei soorten en maten. Erg luxe allemaal.

We gingen ook nog met enkele deelnemers op de foto als herinnering aan dit Eurovisie Songfestival. Ell & Nikki (Eldar Gasimov & Nigar Jamal) betraden natuurlijk nog even het podium om hun winnende lied ten gehore te brengen, en ze nodigden iedereen uit om volgend jaar naar Azerbeidzjan te komen. Rond 4.15 uur namen we afscheid van onze aanwezige vrienden en gingen we terug naar ons hotel. De festivalweken van 2011 zaten erop. Vanaf morgen zijn we weer terug in de echte wereld. Kunnen we gelijk beginnen met sparen voor de trip naar Baku!


 



2011_dagboek30april3
  Barry & Bart zijn er helemaal klaar voor!

2011_dagboek30april1
  De Esprit Arena in Düsseldorf

2011_dagboek30april2
  Vitamientjes genoeg dankzij sponsor Metro

2011_dagboek1mei1
  Het podium en decor zijn indrukwekkend

2011_dagboek1mei5
  Vrolijke klanken van de Noorse Stella

2011_dagboek1mei2
  Aurela Gaçe (Albanië) bij haar persconferentie

2011_dagboek1mei4
  Kleurrijke act van Servische Nina

2011_dagboek1mei6
  Barry met de Russische hunk Alexej Vorobjov

2011_dagboek1mei3
  De EuroClub

2011_dagboek2mei1
  Evelina (Litouwen) gebruikt ook gebarentaal

2011_dagboek2mei2
  Sjonni's Friends vertellen over hun overleden vriend

2011_dagboek2mei3
  Een grote favoriet: Azerbeidzjan

2011_dagboek3mei1
  In gesprek met 3JS

2011_dagboek3mei2
  Opvallende hoofdeksels voor Moldavië

2011_dagboek3mei3
  Optreden van de Zwitserse Anna en haar boys

2011_dagboek4mei1
  Diva zonder Ding Dong

2011_dagboek4mei2
  I love Belarus!

2011_dagboek4mei3
  Jedward... Dubbele ADHD

2011_dagboek4mei4
  Tim Schou, zanger van de Deense band

2011_dagboek5mei1
  Een bijzondere outfit...

2011_dagboek5mei4
  Gelikte show uit Rusland

2011_dagboek5mei2
  Sofia, Sofia & Sofia uit Georgië

2011_dagboek5mei3
  Glen Vella.... Hallo! Daar zijn we weer!

2011_dagboek6mei1
  Tweede persconferentie 3JS

2011_dagboek6mei2
  Loucas & Stereo Mike op het Nederlandse feest

2011_dagboek6mei3
  Spectaculair vuurwerk

2011_dagboek7mei1
  Dana International (Israel)

2011_dagboek7mei2
  Blue (Verenigd Koninkrijk)

2011_dagboek7mei4
  Amaury Vassili (Frankrijk)

2011_dagboek7mei5
  Bijzonder: Lena zal haar eigen titel verdedigen

2011_dagboek7mei3
  Jedward op de rode loper

2011_dagboek8mei1
  Maja uit Slovenië

2011_dagboek8mei2
  Senit tijdens haar party

2011_dagboek9mei4
  It's a bird!

2011_dagboek9mei5
  Krachtige performance van Georgië

2011_dagboek9mei1
  Gastvrouw Dana International

2011_dagboek9mei2
  Mika Newton (Oekraïne) op Israelisch feest

2011_dagboek9mei3
  Barry met vrienden Koen Michels
  en Wim Dehandschutter op het Israelische feest


2011_dagboek10mei1
  Barry & Blue

2011_dagboek10mei2
  "I Do"... ehhh... "I Can"
  is de titel van de Engelse inzending


2011_dagboek10mei3
  Blue, Bart & Barry: The 3BS

2011_dagboek11mei1
  Alexej Vorobjov (of op z'n Engels: Alex Sparrow)

2011_dagboek11mei2
  Kaviaar & Wodka-mixen in overvloed bij de Russen

2011_dagboek11mei3
  23 Jaar jong, en nu al zo'n entertainer!

2011_dagboek12mei1
  Veel Nederlandse fans in de Arena

2011_dagboek12mei3
  Met deze originele variatie op het logo van sponsor
  Schwarzkopf trokken deze Nederlandse fans
  veel aandacht


2011_dagboek12mei2
  3JS na hun uitschakeling in Düsseldorf

2011_dagboek13mei1
  The Day After: 3JS in gesprek met Kees Tol

2011_dagboek13mei2
  Generale repetitie voor Blue

2011_dagboek13mei3
  Friso & Bart: effe bijkomen

2011_dagboek14mei1
  Het scorebord met de eindstand

2011_dagboek14mei3
  Raphael (Italië) en Barry op de Afterparty

2011_dagboek14mei2
  Eldar & Nigar zingen "Running scared"
  tijdens de Afterparty


2011_dagboek14mei4
  Ralf, Sabine, Friso, Bart & Barry sluiten,
  diep in de nacht, het Düsseldorf-hoofdstuk