Tradities voortzetten? Natuurlijk! Daarom zullen Barry & Bart ook dit jaar weer dagelijks voor "De Roze Golf" (RTV OOST), verslag doen van hun belevenissen tijdens de voorbereidingen van het Eurovisie Songfestival. Naast dit dagboek op internet, zijn we natuurlijk ook te horen op de radio. Iedere zondag uitgebreid in de Roze Golf om 18.30 uur, en dagelijks een update in "Goeiemiddag Overijssel" rond 15.30 uur.



ZATERDAG 15 MEI

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Dit jaar ben ik niet gezamelijk met Bart richting Oslo afgereisd. Ik vertrok gisteren al samen met Friso richting het Hoge Noorden. Zo konden we rustig al een deel van het centrum bekijken. Vandaag bezochten we voor de eerste keer de Telenor Arena. Dé plek waar we de komende twee weken voornamelijk zullen verblijven. De Arena ligt enkele kilometers buiten het centrum van Oslo, en is eigenlijk alleen bereikbaar met het openbaar vervoer. In het Accreditation Center konden we onze accreditatie ophalen. Met de puinhoop en lange wachttijden van Moskou nog in ons achterhoofd, besloten Friso en ik om al vroeg naar de Arena te vertrekken. Maar daar bleken we de eersten te zijn, en was onze accreditatiekaart zo opgehaald.

Het Perscentrum is vlak naast de Arena opgezet, en bestaat naast een werkruimte, uit een Persconferentieruimte, enkele kleine interviewruimtes, en een lounge. De aankleding is prachtig en ook de kleine details kloppen: zelfs de orchideën in de lounge hebben de kleur van het 2010 logo! We ontmoetten Sietse, Wim en Jan van het EBU-team, en de eerste foto in de lounge was al snel gemaakt. Net als ieder jaar lijken deze Songfestival weken vaak weer op een reünie. Dat maakt het werken hier ook altijd weer speciaal.

De rest van de dag hebben we geshopt in Oslo. Friso was nog op zoek naar een nieuw pak voor het grote openingsfeest van de burgemeester van Oslo over ruim een week. En bij een nieuw pak horen natuurlijk nieuwe schoenen.... Enfin, het is allemaal gelukt en het resultaat zullen we hier binnenkort wel publiceren. Het weer in Noorwegen is niet echt lekker op dit moment. Een graad of 9 met vele regenbuien. Het shoppen eindigde dan ook geheel doorweekt...

We sloten de avond af in een Noors restaurant dat zich direct tegenover ons hotel bevindt. Een beetje oubollig qua aankleding, maar wel erg gezellig. Heerlijke Noorse gerechten, voor een goede prijs. En zoals verwacht is een biertje erg prijzig.... ;-)

Inmiddels kregen we bericht van Bart dat hij, samen met Dennis, ook gearriveerd was in de stad. We gingen op tijd naar bed. Want morgen gaat het Eurovisie programma pas écht beginnen!




ZONDAG 16 MEI

Vandaag ging het dan écht beginnen. De eerste acht landen uit de eerste semi-finale gaven acte de presence en we konden een eerste glimp opvangen van het podium. De Noren hebben dit jaar geen grote let-schermen op het podium. Gewoon lampen en af en toe wat grote doeken of kralen. Men wilde de sfeer weer wat intiemer maken en volgens ons zijn ze daar redelijk goed in geslaagd. Moldavië zorgt voor een vrolijke up-tempo opening. Maar Rusland en Estland die daarna volgen zullen de mensen wellicht doen grijpen naar hun afstandsbediening.

De Slovaken hebben hun kleren uit de kledingkoffer van “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen mijnheer?” gehaald. Het hoogtepunt van de eerste dag kwam uit Finland. Hun folklore bijdrage is zo vrolijk en de groep brengt het met veel aanstekelijk enthousiasme. De beeldregie is hier ook perfect. Dit verdient een hoge notering.

Volgens velen blijft Letland steken in deze semi. Ook Servië heeft zijn act aangepast sinds de nationale finale: geen traditionele Balkan kleding meer, maar gewoon een moderne outfit en het lied heeft er meer beat bijgekregen. Bosnie & Herzegovina sloot de dag: hoewel dat lied niet opvalt heeft de zanger (met een leuke kop) een hele mooie podiumverlichting.

Na deze eerste dag in de Arena zijn we met Friso en Dennis gaan eten in het Noorse restaurant Lorry: Elandburgers, en die smaakten verrassend goed! De officiële Euroclub werd ook deze avond geopend. Er speelde een live-band, maar het waren evergreens van Madonna en Cher en de aanwezigen wilden liever Eurovisie-muziek horen. Daarna besteeg de groep The Sunstroke Project uit Moldavië het podium en trakteerde het publiek op een optreden van een half uur. Andere aanwezige artiesten dronken liever een biertje dan op het podium te klimmen. Aangezien er heel veel niet-Eurovisie muziek werd gespeeld liep de club al redelijk snel leeg. Jammer voor de Sloveense dj, die het nu met een klein groepje moest doen. Sieneke's "Sha-la-lie" was één van de weinige liedjes uit 2010 die werd gedraaid: grappig om te zien hoe de buitenlanders proberen mee te zingen in het Nederlands. Om 02.00 uur besloten we naar het hotel te gaan. Het was een geslaagde eerste dag!




MAANDAG 17 MEI

Vandaag waren de laatste negen van de eerste semi-finale aan de beurt om hun eerste repetitie te houden. Polen heeft een nogal eigenaardige act bedacht: twee vrouwen in Poolse folklore jurken en twee in moderne kleding. Symbolisch wordt de zanger met een appel verleid en aan het eind van het lied hangt één van de vrouwen letterlijk aan de zanger. Belgische Tom brengt zijn lied sober en vocaal heel sterk. Rustig podium, geen poespas en dat hebben hij en zijn lied ook helemaal niet nodig. België hoort gewoon de finale te halen. En bovendien de favoriet van Barry! Malta komt wel met poespas: de danser die tijdens de Maltese nationale finale achter de zangeres een zeemeeuw uitbeeldde, staat hier ook weer op het podium. Albanië was erg sterk en Griekenland (dat blijkbaar nog wel geld heeft voor vuurwerk) zal ook met grote zekerheid de finale halen.

Het leukste moment van de dag werd ons gegeven door de groep 3+2 uit Wit-Rusland. Het optreden bij het mierzoete “Butterflies” slaat echt alles. Op zich staan de dames in mooie jurken (brons, zilver en goud) maar halverwege het lied vliegen twee vlindertjes aan draadjes voor de camera. Dit veroorzaakte een grote lachgolf door de persruimte. Die werd nog verhevigd doordat uit de jurken van de dames ook grote vlindervleugels kwamen (à la Lordi). En alsof het nog niet genoeg "over de top" was, kwamen uit het plafond ook nog kleine vlindertjes dwarrelen. Super kitsch en de groepsleden zaten ook tijdens de persconferentie de hele tijd te stralen met een nep-Macleans glimlach. Bbbrrrrrrrr.... En ja... Barry zat alwéér te genieten...

IJsland stond vandaag als laatste op het podium. Toch verrassend dat de zangeres Hera op het podium mag, terwijl voor Nederland een orgel te zwaar was. Beetje flauw dat de regie haar, in het beginshot, in een kleine aswolk zet...

17 Mei is in Noorwegen overigens dé Nationale Feestdag. Op die dag in 1814 werd de Noorse grondwet bekrachigd. Vrijwel alle vrouwen zijn op deze dag gekleed in de nationale klederdracht. Als een man niet zo´n traditioneel kostuum heeft (de pakken vertegenwoordigen een regio en zijn behoorlijk kostbaar om aan te schaffen) dan dragen ze een gewoon pak met stropdas. Erg bijzonder om de inwoners zo te zien. De Noren pakken een feestdag wel aan om flink te drinken, dus de straten waren vol met behoorlijk aangeschoten mannen en vrouwen. Toch blijft het publiek beschaafd.

´s Avonds hebben we de lokale homokroeg `the London pub` bezocht. Grappig was dat zelfs daar het lied van Sieneke gedraaid werd. De Noren dansten vrolijk en zwaaiden met hun armen op "Sha-la-lie". Daarna zijn we nog even naar de Euroclub gegaan, waar een bekende dj dienst had. Het was daar erg rustig, dus om de dansvloer nog enigszins gevuld te houden, draaide hij veel Nederlandse inzendingen uit het rijke Eurovisie verleden. Toen we richting hotel liepen, zongen de vogeltjes al weer...




DINSDAG 18 MEI

Vandaag mochten de eerste acht landen van de tweede semi-finale repeteren. Litouwen stapte als eerste het podium op. De vijf mannen van InCulto brengen hun act met veel plezier en op de achterwand dansen poppetjes in een soort lichtkrant vrolijk mee met dezelfde danspasjes. Een grappige opening. Armenië dat daarna volgt was thuis nog Bart’s favoriet. Helaas houdt zangeres Eva Rivas deze favorietenrol niet vast. Op het podium staat een grote Abrikozenpit, waar aan het eind van het lied een boom uitkomt. Irritante danser die de hele tijd met een urn rond rent. Nee, helaas hebben ze het hiermee verpest. Harel uit Israel brengt het lied simpel maar zeer krachtig, en meer heeft het lied ook niet nodig. Een geheide finale kandidaat!

Het Deense duo Chanée & N'Evergreen, op nummer 1 bij de grote Europese OGAE poll, stond ongeïnteresseerd op het podium. In het begin van het lied staat er een glazen wand tussen beide, en hierover werden de nodige grappen gemaakt (gerelateerd aan de Amsterdamse wallen). Zwitserland zag er op beeld mooi uit. Michael wordt ondersteund door drie achtergrondzangeressen in klassieke kleding. Helaas was het vocaal lang niet zo sterk en daarom vermoeden wij dat het de finale niet gaat halen. Dat geldt niet voor Zweden. Anna Bergendahl zingt haar lied met gemak, met vijf goede backingvocals en natuurlijk de oude vertrouwde Zweedse windmachine: daar houden we van. Weten we tenminste waar we aan toe zijn.

En toen... werd er in het perscentrum omgeroepen dat de stroom er voor 25 minuten af ging! Zo iets was nog nooit gebeurd. Boze tongen beweren dat dit waarschijnlijk "gekocht" was door Azerbeidzjan. Nu moesten de journalisten hun werk achter de pc staken (internet lag er tenslotte ook uit) en wel, haast verplicht, gaan kijken naar de repetitie van Safura. Voor Barry viel haar optreden wat tegen, maar Bart denkt dat dit de winnaar gaat worden (tot nu tenminste).

Als laatste vandaag was het de beurt aan Oekraïne. Alyosha zingt erg goed live, maar dit rocklied is misschien wel te moeilijk voor de televoters en heeft zeker wat meer luisterbeurten nodig om gewaardeerd te worden. Waarschijnlijk zal Oekraïne daarom, na jaren, een keer de finale niet halen.




WOENSDAG 19 MEI

Vanochtend was Nederland als eerste aan de beurt. Een groot nep draaiorgel (een echte was te zwaar om te vervoeren vanuit Nederland) staat achter Sieneke, met daarop een man en vrouw die als poppen fungeren. Voordeel van een nep-orgel is dat je er meer mee kan doen: zo is er een LEDscherm in verwerkt waarop diverse zaken worden geprojecteerd zoals luchtballonnen, hartjes en de tekst “Sha-la-lie Sha-la-la”. De achtergrond wisselt steeds van kleur. Goud, groen, geel en rood. Sieneke zong het goed (niets te merken van haar stemproblemen) en het komt allemaal heel vrolijk over. Groter contrast met het voorgaande lied van de Oekraine kan je haast niet bedenken. Hun semi-depressieve lied waarin de zangeres gillend zingt “the end is really near”, en vervolgens het vrolijke orgeldeuntje met inhaakrefrein. De aanwezige Nederlanders waren zeer tevreden. Sieneke hield geen persconferentie om haar stem te sparen. Er was alleen een fotomoment.

Roemenië kwam vervolgens met een strakke uitvoering van hun opzwepende inzending "Playing with fire". Het duo zit aan een plexiglas vleugel met aan beide kanten een toetsenbord en op het eind van het lied staan ze op om de zaal mee te krijgen. Moeilijk in te schatten wat dit gaat doen. Slovenië hebben we niet bekeken aangezien het lied niet om aan te horen is...

Vervolgens mocht Ierland aantreden. Het land wordt vertegenwoordigd door Niamh Kavanagh. Zij won het festival al eens in 1993 met het lied "In your eyes". Het is Barry’s alltime favorite winnaar. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen dit jaar. Niamh staat op een kleine verhoging, waar wij (nu nog) het nut niet van inzien. Het gevolg daarvan is dat zij het hele lied stil op één plek staat. Het decor is in het begin Iers groen en het lijkt alsof ze in een bos staat. Later komen het koor en een fluitiste erbij en komt er ook meer licht en kleur in het decor. Wij vinden het een prachtige inzending en één van de kanshebbers op de hoofdprijs.

De zanger van Bulgarije zingt zijn lied half in het Bulgaars en half in het Engels. Om hem heen wordt iets te druk gedanst, want soms heb je het idee dat je naar “Nederland in beweging” zit te kijken. Het komt het nummer allemaal niet ten goede. Vervolgens is Cyprus aan de beurt. Het lied blijft niet hangen. Geen slecht lied maar erg saai om naar te kijken.

Niet schrikken bij Kroatië. Het is niet Treble die daar op het goedkope Gamma bankje zit. De meiden van Feminnem zijn wel erg goed, maar de act komt een beetje lesbisch over. Ach, dat is ook eens een keer wat anders ;-)

Omdat Friso vandaag 40 jaar is geworden zijn we met z'n allen uit gaan eten. Een leuk Italiaans restaurant met sfeervol terras. Wel weer even schrikken als de rekening komt: een cola en pizzaatje kost minstens 30 euro. Daarna douchen en omkleden omdat onze Louis deze avond de dj in de Euroclub mocht zijn: en dat is altijd feest! Je merkt dat er iedere dag nog nieuwe mensen arriveren, want de club wordt steeds drukker bezocht.




DONDERDAG 20 MEI

In de afgelopen dagen hebben alle deelnemers aan de beide halve finales hun eerste repetitie gehad. Vandaag begint de tweede ronde. In plaats van 40 minuten krijgen ze nu 30 minuten de tijd. Een voordeel daarvan is dat er pas om 11.00 gestart wordt met repeteren. De meeste landen dragen bij deze tweede repetitie de kleding die zij op de avond zelf zullen dragen. Moldavië ziet er een beetje goedkoop uit en kwalificatie is lang niet zeker. Om het ironische effect van Rusland te vergroten komen er tijdens het optreden sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Bij het laatste refrein wordt de windmachine op de zanger gezet: hij heeft geen lange manen, maar waarschijnlijk wordt het gedaan zodat hij dramatisch de foto van zijn ex geliefde in de wind kan weggooien. Estland en Slowakije hebben niets aan hun act veranderd en zij hadden bij hun eerste repetitie al hun officiële kleding aan.

Finland spatte weer van het scherm af. Dit is zo'n leuk lied en dito uitvoering dat het gewoon een Top 5 notering verdiend. Milan, de zanger van Servië, had nu zijn pak aan: een paarse slipjas... De act is er niet beter op geworden.

Bosnië Herzegovina gaf een goede repetitie. Het is één van de landen die het mooist belicht wordt. Bij Polen hadden nu alle dames traditionele Poolse klederdracht aan en de zanger zelf een zwart pak aan met rode stropdas. De verleiding met de appels zit nog steeds in de act.

Belgische Tom had ook zijn finale kleding aan. Een lichtblauwe blouse, met een donkerdblauw gilletje en bijpassende broek. Barry vindt het mooi en passen bij het lied. Bart vind het een kruising tussen een buschauffeurs uniform en een “heilige communie” pak. Voor zo’n jonge gozer een te ouwelijk kostuum. Als laatste vandaag Malta. Aan die act was niets veranderd sinds de vorige keer. Nog steeds veel gefladder van de zeemeeuw...

’s Avonds hadden we de eerste echte party’s. Allereerst begon om 20 uur een groot Noors feest dat was georganiseerd door het Noorse bedrijfsleven: van Noors design en veiligheidskleding tot grafisch ontwerp. We kregen champagne bij binnenkomst en al het eten was gesponsord door plaatselijke visrestaurants. Friso, Barry en Dennis smulden er op los. Louis had nog een vegetarisch hapje weten te bemachtigen en Bart hield het bij kauwgum… De minister van Cultuur, Anneke, opende de avond officieel en daarna waren er optredens van de winnaar Alexander Rybak, de huidige deelnemer Didrik Soli-Tangen en Maria Haukas-Storeng, de zangeres die in 2008 een vijfde plaats voor Noorwegen behaalde.

Daarna gingen we naar het feest van Wit-Rusland in de Euroclub. Het was er erg druk, waarschijnlijk omdat daar het allereerste gratis biertje werd geschonken. Twee leden van de Wit-russische groep 3+2 waren nu een half jaar samen, en besloten dat dit de gelegenheid was om zich te verloven. Een echte Engagement Party dus! Onze vrienden Michiel (Editie.nl) en Tom (Omroep Brabant) waren vanavond ook gearriveerd en het was weer ouderwets gezellig...

Tot morgen! Til i morgen!




VRIJDAG 21 MEI

Albanië mocht vandaag als eerste repeteren en het klonk weer als een klok. Mooi zwart pak met op haar kraag edelsteen-achtig patroon. De Grieken zijn allemaal in het wit en de Portugese Filipa Azevedo heeft een mooie crèmeachtige jurk aan. Wit en Crème zijn waarschijnlijk de meest gedragen kleuren dit jaar. De zanger van Macedonië gaat in een zwart pak. Zijn show komt behoorlijk ordinair over met kruipende, half naakte vrouwen om hem heen. Het lied maakt op ons geen indruk.

Na de eerste break kwam Wit-Rusland. Zij hadden dezelfde mierzoete vlinderoutfits aan. De act was niet veranderd, maar dankzij het gratis bier op het Wit-Russische feest vindt Bart het nu iets draagzamer... heel klein beetje iets, want Barry's enthousiasme kan hij nog steeds niet delen. Ook IJsland en Litouwen droegen dezelfde outfit als bij de eerste repetitie en het decor is eveneens niet veranderd.

Armenië kwam vervolgens en de (fruit)boomlange zangeres had natuurlijk een perzikkleurige outfit aan: nu nog een spijkerbroek met lange lappen oranje stof. Waarschijnlijk op de avond zelf een korte witte rok om haar 6 meter lange benen te showen.

Israel had een goede repetitie. Af en toe iet wat vals, maar op de avond zelf zal Harel het vast heel goed doen en zeker in de top 10 eindigen. Het Deense duo kwam ook bij de tweede repetitie niet enthousiast over. Er is totaal geen chemie tussen de ongeïnspireerde zanger en de zangeres. Waar we wel een beetje moe van worden is de zeer veelvuldige gebruik van de windmachines… bijna bij elke inzending gaat hij bij het laatste refrein aan. Zó 2006...!

Zwitserland heeft wellicht voordeel van de vlakke uitvoering door Denemarken. De Zwitsers hebben wél plezier in hun werk en dat komt over. Het lied is leuk, ze hebben alleen de pech in zo’n sterke semi te moeten strijden.

's Avonds was er een feest dat georganiseerd was door de Russische delegatie. Zoals verwacht pakten ze weer gigantisch uit. Ontvangst met champagne, gevolgd door diverse Russische lekkernijen. We lieten het ons goed smaken. Natuurlijk trad de Russische deelnemer Peter Nalitch op met z'n band. Geheel in tegenstelling tot zijn Eurovisie lied, waren de liedjes die hij nu zong heel vrolijk en feestelijk.

Na het concert van zo'n 45 minuten, traden nog veel andere deelnemers op. Zoals Finland, Armenie, Moldavië, Cyprus, Griekenland en Wit-Rusland. Maar hoogtepunt voor Barry was natuurlijk de komst van de Ierse Niahm Kavanagh. De zangeres van zijn alltime favorite winnende lied "In your eyes". Barry heeft enige tijd met haar gesproken, en ze was onder de indruk van zowel hem áls van z'n t-shirt... En Barry?... Na vanavond kijkt hij nooit meer met dezelfde ogen naar Niahm... Wat een persoonlijkheid, wat een geweldig mens!




ZATERDAG 22 MEI

Topfavoriet bij de Engelse Bookmakers is Safura uit Azerbeidzjan. Zij mocht als eerste repeteren vandaag. Zij kan nog niet echt goed op haar high-heels lopen dus deed zij de rest van haar repetitie op blote voeten. Ze draagt een blauw-turquoise jurk met daarin lichtjes verwerkt. De lange sleep in de jurk was nu nog opgebonden aangezien ze een stuk over het podium rent. Dus dubbele valkansen op de avond zelf! In de zaal klinkt het heel goed en Bart vreest dat dit de winnaar gaat worden. Aloysha uit Oekraïne volgde en deed het een stuk beter dan de eerste keer, alleen is dit rocklied niet echt geschikt voor de gemiddelde songfestivalkijker. En alsof het lied niet al depressief genoeg is draagt de zangeres een zwarte kap over haar hoofd aan het begin van haar optreden.

Nederland, als derde op het podium vandaag, had ook gesleuteld aan de act. Iedereen was in de kleding gestoken en vooral de twee poppen op het orgel zagen er prachtig uit. Aan het eind van het lied komen de poppen tot leven en stappen houterig naar Sieneke om, bij de laatste noot, haar van elke kant te kussen.

De Nederlanders hadden een leuk begin van de persconferentie bedacht. Het “Sha-la-lie Fiatje 500” waar Sieneke mee naar Schiphol was gereden, was gearriveerd in Oslo, en ze kwam daarmee aanrijden bij de Arena. Buiten had de pers zich verzameld en er werden, om de boel op te fleuren, oranje boa’s uitgedeeld. Het was een origineel idee om de persconferentie te openen. Op de persconferentie zelf verontschuldigde Sieneke zich voor haar Engels, maar ze sloeg zich er kranig doorheen. Na de persconferentie waren er nog korte 1-op-1 interviews, dus Barry en Bart hebben onze nationale trots ook even mogen spreken. Het is echt een schatje en we gunnen haar heel erg die finale plaats. Na het interview spraken we nog kort met Marianne Weber, die als een moederkloek over haar pupil waakt en we maakten een foto met de mime-spelers.

Na het vrolijke, bijna nostalgische Nederland, weer een lied van deze tijd met Roemenië. Zangeres Paula draagt een zilverkleurig catsuit dat haar niet echt flatteus staat. Verder weinig op aan te merken. Vanwege ons interview met Sieneke en Marianne hebben we Slovenië moeten missen.

Daarna was het de beurt aan de Grote-Vier-landen en het gastland om hun eerste repetitie af te werken. Spanje mocht als eerste en Daniel bracht zijn bijdrage met verve. Hij wordt, net als onze Sieneke, bijgestaan door mimespelers in clownskostuum die tijdens het lied om hem heen dansen. Het lied heeft veel aanhangers onder de fans en de verwachting is dat er wel een top 10 notering voor hem in zit. De Noor Didrik Soli-Tangen maakte veel indruk. Hij heeft het lied versterkt door gebruik te maken van een 5-koppig achtergrondkoor. Natuurlijk wordt hij door zijn landgenoten prachtig in beeld gebracht. Vele denken dat dit geheid een top 3 notering wordt. Het vuurwerk op het eind is wel wat over de top. Het slappe lied van Engeland hebben ze geprobeerd op te leuken door de act, maar ze zijn er niet goed in geslaagd. Zanger Josh start zittend in een verlichte kubus, aan beide kanten dansers ook in kubus. Bovenop staan drie achtergrondzangeressen met grote lange witte lappen stof aan hun gewaden. Natuurlijk gaan die wapperen in de windmachine (we zijn de tel qua aantal landen kwijtgeraakt, en zoals we gisteren al schreven: dan begint dat nogal te irriteren...). Het lied doet het leuk op de dansvloer van de Euroclub, maar volgens Bart is het een kanshebber voor de Bottom 3.

Schudden, shaken, draaien, hupsen, springen en draaien met die billen oftewel bubbling! Zo kan je de Franse bijdrage van dit jaar het beste omschrijven. Het is vrolijk en zanger Jessy heeft een erg mooi lijf, maar het lied zelf gaat toch al heel snel vervelen en in herhaling vallen. Jammer dat Frankrijk na Patricia Kaas een niet meer waardiger opvolger heeft gezocht. Duitse Lena mocht vandaag als laatste haar “trucje” doen, want dat is het toch wel wat zij doet. Het lied is leuk en aanstekelijk maar mevrouw zelf speelt haar eigenaardige opvoering en we verwachten dat hier toch wel veel mensen doorheen prikken. Ze zingt expres met accent en kijkt steeds naast de camera. Bookmakers geven het grote kans om te winnen maar wij verwachten geen Berlijn 2011.

Vanavond hadden we het feest van Georgië. Aan de chique uitnodiging (van de Minister van Cultuur) en de gekozen locatie (het Opera House in de haven) wisten we al dat het een speciale party zou worden. En we werden niet teleurgesteld. Na een handje aan de minister en de ambassadeur te hebben gegeven werden we verwend met hele goede champagne. Het feest moet kapitalen hebben gekost. Het leek wel een erg luxe openingsfeest. Er werd heerlijk eten geserveerd en ook het toetjesbuffet was om je vingers bij op te eten. Naast zangeres Sofia, waren er diverse optredens van artiesten uit Georgië. Veel andere deelnemende artiesten waren ook aanwezig. Toen we weggingen kregen we een tas met goodies (handdoek, usb stick, boekenlampje, cd single en sjaaltje). Het Opera House is dusdanig gebouwd, dat je vanaf de begane grond zo het dak kunt oplopen. Dat hebben we natuurlijk ook gedaan. En vanaf de top heb je een fantastisch uitzicht op de stad en de haven. Na het Georgische feest gingen we vervolgens naar Ballroom, waar onze dj-trots Louis weer mocht draaien. Er waren optredens van Estland, Oekraine, IJsland en Zwitserland. Al met al weer een superavond!




ZONDAG 23 MEI

Dit is de laatste dag van de landenrepetities. Na vandaag hebben we alleen nog dress rehearsels en de finales zelf. Niamh uit Ierland nam weer plaats op haar kleine verhoging, waarvan wij nog steeds niet weten waar het voor dient. Ze droeg nog niet haar finalejurk maar van de glimp die we opvingen is hij paars met edelstenen op haar hals. Miro uit Bulgarije gaat in het wit. Zijn dansers hebben hun t-shirt uitgetrokken maar verder is er in de show niets gewijzigd en is het nu zeker dat hij de helft van het lied in het Engels gaat zingen. Ook in het optreden van Cyprus is er niet gewijzigd. Het nummer is niet onaardig maar om te zien blijven het wel drie saaie minuten.

De dames van Kroatië zien er stijlvol uit in hun crème/perzik kleding met, ook hier weer, lange slepen stof die door de windmachine om hen heen fladderen. Vocaal heel sterk, mooie meiden. Dit gaat scoren! Sofia uit Georgië, die gisteren nog het middelpunt van de belangstelling stond op haar eigen feest, droeg een lange rode jurk. De mensen om haar heen zijn ook in wit en rood, de kleuren van de Georgische vlag. Ze zingt het weer met reuze gemak. Bij de repetitie van Turkije verder geen wijzigingen. Nog steeds een heel donker podium met hele felle witte lichtflitsen. De achtergrondzangeres was nu in een zilverkleurig robotkostuum gehuld en de slijptol houdt ze tegen haar arm aan.

Spanje mocht voor de tweede keer zijn liedje oefenen en het moet worden gezegd: zij zorgen dit jaar voor een van de mooiste plaatjes op beeld. De pop, de ballerina, de tinnen soldaat en de pierrot dansen vrolijk om Daniel heen. Zijn achtergrondzanger heeft een grote rol zodat het even lijkt of het in een duet gaat veranderen. De Noorse zanger Didrik was in een donkergrijspak gehuld maar had wat moeite met zijn laatste noot. Ook de Engelse zanger Josh zat vaak tegen het randje met zijn lange uithalen. En ook deze jonge zanger heeft voor een net pak gekozen. Het verschil zal hem gaan zitten in het aantal punten dat zij beide gaan krijgen. De Fransen kleden zich in wit en blauw en blijven de meest energieke show geven. Jammer dat het na een minuut in feite al gaat vervelen. Van de Grote Vier zijn eigenlijk alleen Spanje en Duitsland interessant. Lena van onze oosterburen vierde vandaag haar verjaardag. Voor haar optreden werd zijn dan ook door de mensen achter de schermen gefeliciteerd: op de achterwand in de lichtwand kwam een grote felicitatie langs en ook de fans in de zaal zongen luidkeels Happy birthday voor haar. De act is nog hetzelfde gebleven. Haar vierkoppig koor neemt eigenlijk het hele refrein over en in de coupletten kan zij haar eigenzinnige uitvoering geven. Gaat zeker wel scoren maar wij vrezen geen overwinning.

Vanavond was de officiële openingsparty gepland, georganiseerd in het Stadhuis van Oslo. Vanwege de grote hoeveelheid aanwezige pers en het maximum aantal mensen dat in het gebouw kon, zouden er maar 1000 uitnodigingen worden uitgereikt. Dat komt neer op maar 40% van de aanwezigen. Wij hadden het geluk allebei een uitnodiging te krijgen, maar onze vrienden van 3minutes hadden er maar eentje. Na loting mocht Dennis mee en moesten Friso en Louis het feestje helaas missen.

Er was een grote roze loper uitgelegd en om 20.00 kwamen de artiesten land voor land met touringcars aan. Een bataljon van cameramensen en fotografen uit heel Europa stond aan beide kanten van de loper. Het was net of de Oscars werden uitgereikt. Na ruim anderhalf uur waren de gasten allemaal binnen. De laatste hadden pech want bijna al het eten was toen al op en ook de drank (er was alleen rosé of water). Na openingswoord van EBU voorzitter Svante Stockselius en de burgemeester van Oslo kwam het plaatselijke homokoor en, hoe toepasselijk, opende zij vrolijk de avond met Ding-a-dong! Daarna waren er optredens van de Bobbysocks (Noorse winnaars van 1985) en natuurlijk van de man die dit hele circus naar Noorwegen haalde: Alexander Rybak. We konden deze avond dus mooi met twee ex-winnaars op de foto vastgelegd worden! Barry had weer een gezellig onderonsje met de Ierse Niahm. Helaas ging iets over 22.00 uur de tl-verlichting al weer aan en stroomde meteen een grote menigte naar buiten. Het was niet het openingsfeest waar we in het verleden door verwend zijn geraakt zoals in Istanbul en Kiev. En wat een schril contrast met het prachtige feest van Georgië gisteren. Eigenlijk hadden Louis en Friso niet veel gemist. Daarna nog even naar de Euroclub geweest, maar ook daar was het eigenlijk veel te druk om een beetje normaal te kunnen genieten van de muziek en de vrienden om ons heen.




MAANDAG 24 MEI

Vandaag konden we iets langer uitslapen, want er stond niets op het ochtendprogramma. ´s Middags was de eerste generale repetitie gepland. Barry moest de tickets voor de leden van de Eurovisie fanclub verdelen: een hele klus om 65 man te plaatsen, ieder zo met zijn eigen wensen, en dat voor drie avonden! Bart is in de hal gaan zitten. Opvallend was dat er helemaal geen openingsact is. Na het beginfilmpje en de introductie van de 3 presentatoren beginnen ze meteen met de liedjes. Het logo van dit jaar (de gouden, witte en roze ballen) wordt gebruikt om eerst van het land een grafische weergave te geven. Dan krijgt men beelden te zien die in het land zelf zijn opgenomen, de artiest zie je live het podium betreden en als laatste vormen de ballen weer de vlag. Het zijn leuke “postkaarten”. Af en toe is er een korte onderbreking. Dit is voor de landen die er reclame tussendoor willen uitzenden. Wij krijgen dan of een filmpje te zien of de presentatoren. De eerste semi ziet er leuk uit en vliegt voorbij.

’s Avonds hebben wij zelf meegewerkt aan een kort filmpje over onze favorieten, dat te zien zal zijn bij onze vrienden van de 3minutes.me website. Daarna was er een feest van Duitsland en de Oekraïne samen (wij vragen ons zelf ook af waarom deze vreemde combinatie... met Griekenland was toepasselijker geweest gezien de grote financiële steun van Angela Merkel). We waren er vroeg bij want er zou gratis drank zijn en dat is in dit land natuurlijk een toverwoord. De zaal was dan ook binnen 2 minuten afgeladen vol. De beide zangeressen, Aloysha en Lena, traden natuurlijk op en zongen een paar liedjes. Daarna doorgegaan voor het feest van Israel. Daar geen gratis drank maar wel een uitgebreid buffet en andere gadgets (dode zee mineralenscrub, singles etc.) Naast een optreden van Harel waren ook Engeland, Polen en Zwitserland op het podium te zien. Al met al een erg geslaagd feest! Het was weer een reuze gezellige avond!




DINSDAG 25 MEI

We stonden deze ochtend op met een zonnetje en gelukkig regende het niet, zoals voorspeld was. Qua festival hoefden we pas rond 19.00 bij de Telenor Arena te zijn, waar de eerste semi-finale zou plaats vinden. We hadden dus eindelijk eens tijd om iets van deze mooie stad te gaan bekijken. We besloten met ons vieren naar het Vigeland Park te gaan. Een schitterend park waar de meest geliefde Noorse beeldhouwer, Gustav Vigeland, 212 bronzen en granieten beelden heeft gemaakt. Hoogtepunt is een veertien meter hoge monolith waar drie beeldhouwers dagelijks van 1929 tot 1943 aan hebben gewerkt. Er zijn 121 gedetailleerde mensfiguren op afgebeeld die, individueel naar de top proberen te komen. Echt indrukwekkend! Na ruim anderhalf uur door het park gelopen te hebben besloten we te lunchen in het Besokende-sentrum. Daarna op de terugweg nog wat gewinkeld. In tegenstelling tot Rusland vorig jaar zijn er geen cd’s en dvd’s aangeschaft, want werkelijk alles is hier duurder dan bij ons.

We waren op tijd bij de Arena, enerzijds omdat we niet als haringen in een tonnetje in een bus wilden zitten, anderzijds omdat Barry de toegangskaarten voor OGAE leden moest afgeven. Het verzoek was om deze uiterlijk half acht op te halen. De laatste kwam echter pas om 20.10 uur. Gevolg dat Barry niet heeft kunnen eten en nog net op tijd de zaal in mocht.

De eerste semi-show was leuk en, net als bij alles wat leuk is, vloog de avond voorbij. De drie presentatoren doen hun werk vakkundig, zonder al te flauwe grappen of uit het hoofd geleerde trucjes. Het spannendste moment was natuurlijk de opening van de enveloppen. Voor ons gevoel duurde dat allemaal net iets te lang. We waren opgelucht dat België (pas als achtste) uit de enveloppe kwam. Barry was blij met Wit-Rusland en Bart met Servië. Wij waren allemaal flink teleurgesteld dat Finland niet geplaatst was. We hadden dit van een vakjury eigenlijk wel verwacht.

Na afloop van de show hebben we een tijd op een bus moeten wachten. Toen die eindelijk arriveerde leek het even of “Spel zonder grenzen” weer was begonnen, want allerlei nationaliteiten verdrongen zich in een poging zich als eerste door de deuropening te wringen. In de Euroclub was de afterparty, maar helaas helaas, moesten de consumpties gewoon afgerekend worden. Heel sportief was dat de Finse meiden, Maltese Thea en Poolse Marcin op het feest aanwezig waren en alle troostende woorden tot zich namen. Voor Thea werd geklapt waardoor ze bijna volschoot. Ook de Belgische Tom kwam een pintje pakken op zijn kwalificatie. Op de dansvloer was het weer erg druk en onze Sieneke is maar liefst drie keer gedraaid! Dit maakt Nederland toch echt tot de meest gedraaide inzending op de dansvloer van dit jaar. Wat zou het toch heerlijk zijn als... ach, we durven gezien onze historie bijna niet meer hoopvol te zijn.




WOENSDAG 26 MEI

Vandaag gingen Barry en Friso naar de eerste Generale repetitie van de tweede semi-finale. De repetitie van Sieneke verliep vlekkeloos. Bart en Dennis besloten de repetitie over te slaan en gingen naar het Nationaal museum om “de schreeuw” van Edvard Munch te bezichtigen. In de middag hebben we weer meegewerkt aan het filmpje voor 3minutes met onze gedachten over de 2e semi-finale. De conclusie van de 8 aanwezige was toch wel dat Denemarken hoogstwaarschijnlijk onterecht naar de finale gaat en Nederland vermoedelijk weer de boot mist. En dan te bedenken dat de TROS al heeft aangekondigd niet voor 3 maar wel voor 10 jaar aan het festival wil blijven deelnemen en dan altijd met een Nederlandstalige smartlap zal komen...

’s Avonds was er een groot OGAE feest van de Europese fanclub. Dit leek wel een mini-eurovisie want er traden heel veel landen op. Onder andere IJsland, UK, Frankrijk, Moldavie, Portugal en Griekenland. Maar ook de verliezers zoals Malta, Polen en Finland lieten zich van hun sportieve kant zien door weer, ondanks de teleurstelling van de avond ervoor, op het podium te klimmen en hun bijdrage niet minder enthousiast te brengen




DONDERDAG 27 MEI

Vandaag was het dan zover: Dé grote dag voor Sieneke! Maar eerst gingen Barry en Friso naar de wereldberoemde Skischanstoren van Holmenkollen. Erg indrukkendwekkend! Er vindt momenteel een flinke verbouwing plaats in verband met de wereldkampioenschappen van 2011. Het uitzicht over de stad is in iedergeval waanzinnig mooi! Bart ging vandaag shoppen met vrienden, en zal vrijdag met Michiel de schans bezoeken.

En toen was het zover: D-day of beter gezegd D-Night. We waren vroeg bij de Arena om daar nog wat te kunnen eten. Heel toevallig arriveerden we tegelijk met Sieneke. Zij poseerde met twee Nederlanders die zich helemaal als Frau Antje hadden verkleed. Sieneke oogde nog relaxed en haar haar zat al keurig in de krul. Rond kwart voor acht gingen we de zaal in waar we een officiëel Nederlands t-shirt kregen: voorop het kussende boertje en boerinnetje en achterop de tekst “Sieneke, The Netherlands, Oslo 2010”. We hadden prachtige plaatsen: de eerste rijen voor het podium! Het was een leuk gezicht om iedereen in die shirts te zien, aangevuld met oranje boa’s, diadeempjes en Nederlandse vlaggen. Er was zelfs een grote opblaas-kangaroe met een t-shirt aan!

Weer vloog de show voorbij (geen openingsact en weinig gepraat). Sieneke straalde toen ze zo enthousiast werd ontvangen. De voorste rijen schreeuwde haar naam en gaven haar een heel goed gevoel (zo konden wij de volgende dag in de krant lezen). Ze bracht haar lied met verve en heeft het maximale uit het lied gehaald wat er in zit. De TROS moet zich nu maar gaan bezinnen wat te doen voor 2011. Wellicht niet een liedje kiezen dat een 74-jarige man in een middagje in elkaar heeft geflantst. Daar kunnen we in deze tijd niet echt meer voor de dag komen.

Helaas hebben we Sieneke zelf niet meer kunnen bedanken na afloop. Ze was te emotioneel om de aanwezige pers nog te woord te staan en daar kunnen wij ons wel iets bij voorstellen. Het 18-jarige meisje heeft heel hard geknokt en dan is niet kwalificeren natuurlijk een flinke domper. Maar nogmaals, Sieneke heeft het voortreffelijk gedaan en we zijn trots op haar!

Na afloop hebben we nog wat gedronken in de Euroclub waar we wel de Israëlische Harel konden feliciteren. En toen was het bedtijd.




VRIJDAG 28 MEI

Nederland uitgeschakeld: we raken er inmiddels aan gewend... Dus geen grote kater vandaag, maar genieten van een relaxte dag. Oslo stroomt intussen vol met Songfestivaltoeristen die speciaal voor de finale van zaterdag naar Noorwegen afreizen. Door het hele centrum hangen de “Share The Moment”-vlaggen, hét thema van dit festival. En ook de trams, bussen en abri’s wijzen de mensen erop dat ’s werelds grootste tv muziekevenement in aantocht is.

In het By Porten winkelcentrum was het thema vandaag: “La det Swinge”. Noorse oud-deelnemers gaven gedurende de middag een kort optreden. Opvallend was de komst van Nora Brockstedt. De zeer populaire, inmiddels 87-jarige, zangeres was in 1960 de allereerste Noorse deelneemster aan het Eurovisie Songfestival. Goed lopen kan ze niet meer, dus werd ze, al zittend op een divan, door securitymannen op het podium getild. En ook al is haar stem niet meer krachtig, ze zong haar nummer “Voi, voi” nog vol enthousiasme! Na een daverend applaus van het aanwezige publiek en een kort interview met de presentator, besloot ze het publiek nogmaals te trakteren op “Voi, voi”.

Natuurlijk konden de Bobbysocks niet ontbreken op deze themadag. De dames Hanne & Bettan waren in 1985 de eerste Noorse winnaars met “La det swinge” en hebben beiden daarna succesvolle carrières gehad. Het was duidelijk dat beides dames onderling nog steeds veel plezier hebben. Het enthousiasme straalde er vanaf. En tijdens zo’n Eurovisie-week in eigen land staan ze natuurlijk regelmatig in de spotlights. Bij Barry kwamen weer jeugdherinneringen boven en hij genoot dan ook volop!

Vandaag arriveerden ook nog enkele Nederlandse vrienden. Jenny, Conny, Derlette, Annelies en Jeroen zijn speciaal voor de finale van morgen naar Oslo afgereisd. We hebben voor de website 3minutes.me nog een filmpje opgenomen bij het Koninklijk Paleis met onze verwachtingen voor die finale, en vervolgens zijn we met z’n allen naar de EuroClub gegaan. Daar trakteerde DJ Louis ons weer op een avondje Eurovisie-klassiekers.




ZATERDAG 29 MEI

Ruim een jaar geleden won Alexander Rybak het Eurovisie Songfestival met "Fairytale". En daarom vindt vandaag de 55ste editie van dit muziekspektakel plaats in de Noorse hoofdstad Oslo!

Voor de zesde keer is Nederland niet van de partij, en ook dat begint een traditie te worden.

Om klokslag 21.00 uur klonk het "Te Deum" en begon de show. Een show waar eigenlijk nooit iets fout gaat, omdat alles zo goed gerepeteerd is. Of er moet écht iets onverwachts gebeuren. En dat was vannavond het geval bij het optreden van Spanje, dat als tweede land aan de beurt was. Tijdens het lied "Algo pequeñito" kwam een man het podium oplopen en ging tussen de dansers zitten en danste mee. Het duurde een paar seconden voordat we ons realiseerden dat die gast daar niet thuishoorde. Ook de bewaking kreeg het door, en liep het podium op om de man te verwijderen. Ondertussen zong Daniel Diges rustig door alsof er niets aan de hand was. De verstoorder bleek "Jimmy Jump" te zijn, de man die ook al bij grote sportevenementen op het veld is gerend, zoals de finale van het EK in 2004 of de finale van Roland Garros in 2009. En wat helemaal gek was: wij hadden de man zien zitten naast het podium , voordat de show begon, maar we dachten dat hij één van de vele technici was... De presentatoren maakten gauw bekend, dat Daniel Diges ná het laatste lied (uit Denemarken) nóg een keer ongestoord mocht optreden.

De show liep verder zoals gepland en nadat alle liedjes geweest waren begon het spannende moment: de puntentelling. Spannend, omdat er dit jaar niet écht één torenhoge favoriet te noemen was. Diverse landen stonden in het begin aan kop, maar vanaf jury nummer 7 nam Duitsland de koppositie in en stond die niet meer af. 28 Jaar na Nicole bracht Lena de overwinning weer naar onze Oosterburen. "Satellite" was zeker niet onze favoriet, maar we kunnen goed leven met deze winnaar. Opvallend was de tweede plaats voor Turkije. Roemenië volgde op de derde plaats. Tom Dice veroverde de zesde plaats en had daarmee de hoogste Vlaamse placering ooit. Teleurstellend was de drieëntwintigste plaats voor Niamh Kavanagh.

Ook werd de uitslag van de halve finales bekendgemaakt, en het bleek dat Sieneke veertiende was geworden bij zeventien deelnemers.

Na afloop van de show zijn we naar de Afterparty gegaan, waar we ontvangen werden met roze champagne. Natuurlijk sprak Barry nog even met de Ierse Niamh. Beide hadden ze iets teveel roze bubbels op, en dat verhoogde alleen maar de feeststemming. Toen het buiten al weer licht werd, zijn we teruggegaan naar ons hotel.

Na een korte nachtrust konden we uitchecken en gingen we terug naar huis, terug naar de échte wereld. We hebben genoten van Oslo, de vriendelijke Noren, en onze Europese vrienden.

Til neste år! Tot volgend jaar!


 



2010_dagboek15mei4
  Barry & Bart: Velkommen til Oslo!

2010_dagboek15mei1
  De Telenor Arena waar het festival zal plaatsvinden

2010_dagboek15mei2
  Barry, Jan, Wim en Friso
  in de lounge van het Perscentrum


2010_dagboek15mei3
  Diner voor twee in een Noors restaurant

2010_dagboek16mei2
  De dames van Kuunkuiskaajat (Finland)

2010_dagboek16mei1
  Vukašin Brajić (Bosnië & Herzegovina)

2010_dagboek16mei3
  Olia Tira & The Sunstroke Project in de EuroClub

2010_dagboek17mei1
  Het mooiste lied van het festival.... volgens Barry

2010_dagboek17mei2
  De groep 3+2 ontpopt zich tot het mikpunt van spot...

2010_dagboek17mei3
  Hera in de mist

2010_dagboek18mei1
  In Culto (Litouwen)

2010_dagboek18mei2
  Eva Rivas (Armenië)

2010_dagboek19mei4
  Eerste repetitie Nederland

2010_dagboek19mei1
  Sieneke: geen persconferentie om stem te sparen

2010_dagboek19mei2
  Niahm Kavanagh: tweede overwinning?

2010_dagboek19mei5
  Feminnem (Kroatië)

2010_dagboek19mei3
  Happy Birthday Friso!

2010_dagboek20mei1
  Marcin Mroziński (Polen)

2010_dagboek20mei2
  Kuunkuiskaajat (Finland)

2010_dagboek20mei3
  Tom Dice (België)

2010_dagboek20mei4
  Didrik, Maria en Alexander

2010_dagboek21mei1
  Filipa Azevedo (Portugal)

2010_dagboek21mei2
  Harel Skaat (Israel)

2010_dagboek21mei4
  Chanée & N'evergreen (Denemarken)

2010_dagboek21mei3
  Niahm en Barry: In your eyes, it's for you

2010_dagboek22mei6
  Topfavoriet bij bookmakers: Safura (Azerbeidzjan)

2010_dagboek22mei7
  Een grote rol voor de mime-spelers

2010_dagboek22mei1
  Sieneke tijdens tweede persconferentie

2010_dagboek22mei2
  In gesprek met Sieneke

2010_dagboek22mei4
  Bart in de Sieneke-mobiel

2010_dagboek22mei5
  Sofia op haar Georgische feest

2010_dagboek23mei6
  Sieneke en haar team op de Roze Loper

2010_dagboek23mei2
  Didrik Solli-Tangen (Noorwegen)

2010_dagboek23mei4
  Lena kan Duitsland een tweede overwinning bezorgen

2010_dagboek23mei5
  Josh en zijn team (Verenigd Koninkrijk)

2010_dagboek23mei3
  De Bobbysocks en het Oslo Fagottkor

2010_dagboek24mei1
  Giorgos Alkaios & Friends (Griekenland)
  tijdens de eerste dressrehearsal


2010_dagboek24mei2
  Vukašin Brajić (Bosnië & Herzegovina):
  Mooi rood is niet lelijk!


2010_dagboek24mei4
  Israelisch feest met Harel

2010_dagboek25mei4
  Vigeland Park

2010_dagboek25mei2
  Louis, Dennis, Bart, Friso & Barry

2010_dagboek25mei3
  De presentatoren van het 55ste Eurovisie Songfestival

2010_dagboek26mei2
  Miro (Bulgarije)

2010_dagboek26mei3
  Gaan vast hoog scoren: Paula Seling & Ovi (Roemenië)

2010_dagboek27mei1
  Aankomst van Sieneke bij de Arena

2010_dagboek27mei2
  De verrassing van de avond:
  de uitschakeling van Zweden


2010_dagboek26mei1
  Niamh wél naar de finale

2010_dagboek28mei1
  De winkelstraat Karel Johans Gate hangt vol met
  Eurovisie-vlaggen. Op de achtergrond
  het Koninklijk Paleis


2010_dagboek28mei2
  De 87-jarige Nora Brockstedt

2010_dagboek28mei3
  Swingen met de Bobbysocks!

2010_dagboek24mei3
  Filmopnames bij het Koninklijk Paleis

2010_dagboek29mei1
  Lena wint voor Duitsland

2010_dagboek29mei2
  Nog even naborrelen met Niamh tijdens de
  Afterparty