De Songfestivaltraditie van RTV Oost en De Roze Golf wordt ook dit jaar voortgezet. Barry en Bart doen in dit dagboek verslag van de gebeurtenissen in Moskou tijdens de voorbereidingen van het Eurovisie Songfestival.



ZATERDAG 2 MEI

Afgelopen donderdag, 30 April, begon eindelijk het dan eindelijk. De start van m'n tiende Songfestival-avontuur. Ditmaal echter niet gelijk met Bart, en dat is natuurlijk wel wennen. Mijn reisgezelschap bestaat nu uit Friso en Dennis, m'n songfestivalvrienden die Bart en ik in Belgrado hebben leren kennen, en die werkzaam zijn voor de nieuwe songfestival website 3MINUTES.ME

Om half zeven vertrok ons vliegtuig van het Duitse vliegveld Keulen-Bonn. De aankomst in Rusland viel erg mee. Geen lange rijen, maar doordat van elk persoon een speciaal document werd aangemaakt bij de douane, duurde het natuurlijk langer dan een "normale" paspoortcontrole. Eenmaal voorbij de customs, werden Friso, Dennis en ik opgehaald door het bedrijf waar wij ons appartement van gehuurd hebben. Heel handig, want dat scheelde ons weer heel wat tijd. De rit van Mockba-Vnukova Airport naar het appartement duurde bijna een uur. Na het "debacle" van Belgrado, lagen de verwachtingen voor het Russische appartement wat hoger. En gelukkig... het wás ook een stuk beter. Geen Ritz-Carlton, maar wel een nette plek waar we zeker lekker kunnen slapen. En dan de omgeving: GEWELDIG! We zitten wel héél erg centraal. Als je het appartementencomplex uitloopt, loop je recht op de gebouwen van het Rode Plein en het Kremlin af! Dus dat deden we dan ook maar gelijk...

Samenvattend in één woord: INDRUKWEKKEND! Overigens waren op het Rode Plein de voorbereidingen voor de 1-mei-viering in volle gang. Tribunes aan de kant van het Kremlin en schoonmaakploegen die druk in de weer waren om het plein te ontdoen van eventuele rommel. Want wat ons ook direct opviel in deze stad, is dat 'ie heel erg schoon is en zeer weinig los vuil op straat.

Omdat het appartement zo centraal ligt, hebben we genoeg restaurants in de buurt om de inwendige mens te trakteren. Moskou mag dan wel betiteld worden als de duurste stad ter wereld, in de restaurants vallen de prijzen reuze mee. En eten bij fastfoodketen McDonald's is zelfs uitermate goedkoop! De beroemde Big Mac kost hier bijvoorbeeld slechts 1,49 euro.

De eerste avond genoten we van de Russische keuken. Op een overdekt terras konden we plaatsnemen. Maar de Russische avonden zijn nu nog erg fris, en met de harde wind erbij, werden er dekens uitgedeeld voor het geval je het té koud kreeg. Dus daar zaten we dan.

Na afloop stond ons nog een verrassing te wachten. De grote straat naar het Rode Plein was afgesloten en het stond vol met militaire voertuigen. Het bleek de generale repetitie te zijn voor de grote militaire parade op 9 mei. Een kilometerslange stoet kwam voorbij. En hoe groter de wapens en raketten, hoe groter het gejuich van de Russische toeschouwers. Een vreemde gewaarwoording overigens om te zien hoe fel die mensen op zo'n moment kunnen zijn.

Op vrijdag, De Dag Van De Arbeid, zijn Dennis, Friso en ik op pad gegaan om Moskou een beetje te verkennen. We hebben een aantal mooie gebouwen bezichtigd, zoals het Ministerie van Buitenlandse Zaken en het voormalige hoofdkwartier van de KGB. En natuurlijk werd er geshopt. CD's, DVD's en matroesjka's.

De zon scheen volop en de temperaturen stegen snel. Eigenlijk onvoorstelbaar dat we hier rondlopen in Moskou. Wat een geweldig gevoel! We zijn allen wel blij dat we eerder naar deze stad zijn gekomen. Dus nog vóórdat de Songfestivalgekte losbarst. Zo kunnen we tenminste in alle rust genieten van deze mooie stad.

Zaterdag besloten we allereerst naar het Olympisch Stadion te gaan. Hier zal het festival plaatsvinden. Het Stadion is enorm en werd speciaal gebouwd voor de Olympische Spelen van 1980. Het gehele stadion is rondom behangen met grote felgekleurde doeken. Daarop zien we diverse malen Miss Rusland. Iedere keer in een outfit in de kleuren van één van de deelnemende landen. Het saaie beton is zo in ieder geval prettig weggewerkt. Ook omliggende bouwprojecten worden op deze manier aan het oog onttrokken.

Het ophalen van onze accreditatie verliep niet geheel vlekkeloos. De organisatie was nogal chaotisch, maar uiteindelijk stonden we alledrie weer buiten met een prachtige accreditatiekaart om onze nek. Natuurlijk konden we het niet laten om alvast het perscentrum en de hal te bekijken. Het perscentrum is een stuk kleiner dan vorig jaar, en bevindt zich ook in het enorme stadion. Heel wat anders dus dan Belgrado, waar we zo'n vijftien minuten moesten lopen tussen het perscentrum en de venue. De zaal waar het festival wordt gehouden is echt gigantisch groot. Het decor is prachtig en bestaat uit veel projectieschermen en bewegende delen, waardoor ieder land straks weer een eigen achtergrond heeft.

Vandaag kwamen ook John en Louis in Moskou aan. Zij verblijven ook bij ons in het appartement. Om 23.00uur werd de champagne opengetrokken omdat Louis, Friso, Dennis en John "live" gingen met hun nieuwe songfestivalsite 3MINUTES.ME.

We zijn nu klaar om te beginnen met de Eurovisie Weken 2009!




ZONDAG 3 MEI

De wekker ging op tijd, want vandaag begon het Eurovisie Circus pas echt. De eerste acht landen mochten het podium betreden om hun kunstje te vertonen. Allereerst was het de beurt aan Montenegro. De opening van de eerste halve finale is een aangename. Zangeres Andrea Demirovic heeft een lekkere danser meegenomen. Het lied is uptempo en blijft hangen in je hoofd. Het heeft wat bekends. Niet verwonderlijk als je ziet wie de componist is: Good-old Ralph Siegel, de enige echte Mr. Eurovision. Het is z'n 19ste Eurovisie inzending. Meestal voor Duitsland en nu dan voor Montenegro. Z'n grootste succes is natuurlijk de overwinning in 1982 met "Ein bisschen Frieden" gezongen door Nicole. "Let's get out of my life" zal dit festival niet winnen, maar het lied mag van mij zeker door naar de finale.

Vervolgens een zigeunerrap uit Tjechie. Het land scoorde tot nu toe niet erg best en ook dit jaar zullen ze de finale niet halen. De zanger, gekleed in slecht passend rood superheldenkostuum, probeert als SuperGypsy er nog wat van te maken door te zwaaien met z'n cape. Maar juist zónder hem zou het lied een betere kans maken. Nu is het meer een maffe act.

Eigenlijk was het nu de beurt voor België, maar door problemen bij het accreditatiecentrum (.... klinkt bekend in de oren....) werd besloten om van plaats te wisselen en mocht Wit-Rusland aantreden. De Wit-Russen staan meestal wel garant voor spektakel op het podium. Rockzanger Petr Elfimov zou echter het liefst gewoon z'n liedje willen zingen, maar moest toch enige concessies doen aan de Wit-Russische omroep. Dus werd er een windmachine tevoorschijn gehaald, een groot wit laken en een dame die onder het laken mag dansen terwijl de windmachine overuren maakt. En net als vorige jaren zal de aanwezige pers weten dat er een Wit-Russische inzending is. Want qua promotie mag het weer wat kosten. Enorme dozen met chocolade worden uitgedeeld, en (dat is een Wit-Russisch primeurtje) pallets vol met ijs. Van Cornetto's, ijsbekers, Magnums en ijsrepen. Eet ervan, zoveel je wilt, en op elke verpakking prijkt het hoofd van Petr. Nou... wie wilt dat nu niet?

En dan dus de Belgen. Tja, een lied met een knipoog. En daar is het mee gezegd, want deze Elvis imitatie kan echt niet boeien. De Belgen kunnen de dag na de eerste halve finale direct naar huis.

Zweden is afgestapt van de standaard Zweedse schlagers. Geen Carola of Charlotte, maar opera-zangeres Malena Ernman. Haar "La Voix" is een combinatie van opera en pop, en één van Barry's favorieten. Ze heeft een geweldige stem, en het lied wordt statig in beeld gebracht, met danseressen en maskers. Finale-waardig!

Armenië doet mee sinds 2006 en elk jaar halen ze de finale. De Armeense gemeenschappen bellen en sms-en volop voor hun inzendingen. Dat leverde twee keer een achtste plaats op en vorig jaar zelfs een vierde plaats. De gezusters Inga en Anush hebben dus een zware taak om die stijgende lijn voort te zetten. Hun "Jan Jan" is een uptempo lied met verschillende muzikale invloeden. Ze zingen goed, en de act oogt af. Aan het eind van het lied komen groene laserstralen vanuit de handen van de danseressen. Misschien een ideetje voor onze Nederlandse Toppers, want deze laserstralen vallen meer op, dan de witte lampjes die de Toppers tijdens het Nationaal Songfestival gebruikten.

In tegenstelling tot Armenië, heeft Andorra tot nu toe nog geen enkele maal de finale weten te bereiken. Dit is hun zesde poging en wat mij betreft is het deze keer wel raak. Zangeres Susanne Georgi is afkomstig uit Denemarken. Haar "La teva decisio" wordt gezongen in zowel Engels als Catalaans. Op het podium wordt Susanne begeleidt door de vrouwenband.

Ook Zwitserland komt sterk voor de dag. Rockband Lovebugs weet wat performen is, en hun "The highest heights" wordt door daarbij ook nog fantastisch in beeld gebracht. Wolkenkrabbers en besneeuwde bergtoppen brengen hopelijk ook de tv kijkers in hogere sferen.

Als laatste was vandaag Turkije aan de beurt. Zangeres Hadise is geboren en getogen in Vlaanderen. Ook dit jaar zal de Turkse inzending hoge ogen gooien. Haar "Düm Tek Tek" (wat staat voor het kloppen van je hart), heeft een sterke beat, en Hadise wordt bijgestaan door twee mannelijke en drie vrouwelijke dansers/backing vocals. Natuurlijk ontbreekt het buikdansen niet in de choreografie. Vocaal is Hadise erg sterk. De act oogt nu nog niet echt spetterend.

Uiteindelijk was het rond 21.00 uur dat we weer in het appartement arriveerden . En was het hoog tijd om een hapje te eten. Vervolgens maakten we het niet al te laat, want we hebben nog twee weken te gaan




MAANDAG 4 MEI

Vandaag was het de beurt voor de landen in de tweede helft van de eerste halve finale. Om 9.30 uur mocht Israel beginnen. En ja... (natuurlijk) een favoriet van mij. Noa en Mira Awad zorgden voor een ijzersterke uitvoering van het lied "There must be another way". Het lied wordt gezongen in drie talen: Engels, Hebreeuws en Arabisch. In alle opzichten een bijzondere Israelische inzending, met een Israelische en Palestijnse zangeres. Dit wordt beslist finale.

Zanger Krassimir uit Bulgarije is ook bijzonder. Hij vindt zichzelf een grandioze zanger, maar hij klinkt soms als een valse kraai. Gelukkig heeft hij drie zangeressen om zich heen die beter zingen, al komt het allemaal schreeuwerig over. En dan zijn er ook nog steltlopers om de aandacht af te leiden. Nee, ook de Bulgaren kunnen op 13 mei weer naar huis.

IJsland komt met de jeugdige Yohanna. Haar ballad "Is it true?" wordt goed gebracht, op het saaie af, maar de regisseur weet het geheel uitstekend in beeld te brengen.

Over ijs gesproken, de Wit-Russen zijn niet uit het gebouw weg te jagen. Vandaag geen repetitie voor Petr, maar zijn promotie-team kwam wel weer met dozen vol ijsco's naar het perscentrum. Waarschijnlijk het werk van de Wit-Russische ijsmaffia.

Macedonië (of in officiële EBU taal: de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië) komt met de rockband Next Time. De uitvoering van het lied "Nešto što kje ostane" is prima, maar ik betwijfel of het sterk genoeg is om door te stoten naar de finale.

Vervolgens kwam zangeres Elena uit Roemenië. Haar act rond het lied "The Balkan Girls" is vooral rommelig. Elena wordt bijgestaan door een achtergrondzangeres en vier danseressen. Zelf lijkt Elena het dansen nog niet onder de knie te hebben, waardoor het geheel nogal geforceerd overkomt. Jammer...

Finland hoopt met Waldo's People het succes van Lordi te evenaren. Op cd klinkt het lied "Lose Control" heel erg goed, maar live kan de groep het niet waarmaken. Tenminste, níet tijdens deze eerste repetitie. Vocaal niet sterk, en visueel erg druk. De mooie jongens met de afgetrainde lijven, die tijdens het lied met vuur mogen spelen, zijn erg smakelijk, maar voegen niets toe.

Portugal komt met de groep Flor-de-Lis. In een kleurrijk zomers decor kabbelt het lied op een zeer prettige manier door. Geen poespas om de act op te leuken. En dat is ook helemaal niet nodig.

En toen was het de beurt van Malta. Chiara is een oude bekende in Songfestivalland. Na een derde plaats in 1998 ("The one that I love") en een tweede plaats in 2005 ("Angel") probeert de Maltese zangeres het nu met "What If". Het lied kan niet tippen aan haar vorige pogingen. Maar zingen kan ze zeker wel. Door het decor lijkt het echter of we naar een scene van Finding Nemo zitten te kijken. De onderwaterbeelden schijnen bij de volgende repetitie te worden vervangen. We wachten af..... blub...

De dag vliegt altijd voorbij tijdens de repetities. De tweede repetitiedag werd afgesloten door Bosnië-Herzegovina. De groep Regina gaf een goede vertolking van "Bistra voda". Maar het lied heeft wel veel weg van eerdere Balkan inzendingen als "Lane moje" en "Lejla". Smaken verschillen, maar de zanger wordt door sommigen als lekker hapje betiteld.

Na Bosnië-Herzegovina kregen we inderdaad honger, maar dat had meer met het tijdstip van de dag te maken. Vanavond viel de keuze op een hapje bij het Italiaanse restaurant in de straat van ons appartement. En voor we het in de gaten hadden, was het al weer middernacht geweest.




DINSDAG 5 MEI

De Eurovisie Weken geven je automatisch een gigantische energie-boost. Vroeg opstaan is voor mij meestal een crime, maar zie... hier in Moskou kost 't me (bijna) geen enkele moeite. Vandaag waren we om 9.00 uur aanwezig in het perscentrum van het Olympisch Stadion voor de derde repetitiedag.

De mooie zanger Igor wordt omringd door Andrea, vier dwepende vrouwen en een windmachine. Kroatie is beslist niet vernieuwend met deze bijdrage. We hebben dit soort Kroatische muziek al vaker gehoord. Op de zanger is niets aan te merken. Integendeel, 't is een genot om naar 'm te kijken. De act is echter erg statisch, en het geheel is nogal saai.

Ierland probeert het, na de kalkoen van vorig jaar, met Sinead Mulvey en de meidenband Black Daisy. Tijden van Clout en de Bangles lijken te herleven. Helaas op dit moment alleen "lijken te herleven". Een leuk lied, een flitsend decor, maar de uitvoering valt erg tegen. Sinead spettert totaal niet en met de zang kan ze ons ook niet overtuigen.

Vervolgens was Letland aan de beurt. Nou,... neem maar weer een plaspauze. Zanger Intars Busulis beweegt zich als een motorische gestoorde en het lied is vooral veel geschreeuw. Naast drie muzikanten staan er ook nog twee achtergrondzangeressen op het podium. Gekleed, of beter gezegd, gewikkeld in een soort van wit laken (of zou het toch gewoon een jurkje zijn...) dat uiteindelijk als een projectiescherm moet dienen, waar Intars iets op projecteert. Alleen dat was niet zichtbaar tijdens deze repetitie.

Servië probeert het ook met een komisch bedoelde act. Zanger Marko Kon, die door z'n ontplofte haardos een soort Bob Ross lijkt, wordt bijgestaan door accordionist Milan Nikolic, een danseres en drie mannetjesputters. Misschien ligt de Balkan nu in een deuk, maar een groot deel van Europa zal weer verlangen naar de mooie Servische ballads.

De Poolse zangeres Lidia Kopania had vandaag moeite om alle noten te halen. Ze oogde onzeker. Op sommige momenten klonk het echt vals. Dus dan maar weer een afleidingsmanoeuvre in de strijd gooien: balletdansers en capriolen met een lint. Hopelijk krijgt Lidia de komende dagen alles onder controle anders vrees ik geen finale voor Polen.

De gedoodverfde winnaar van dit 54ste Eurovisie Songfestival is Noorwegen. Alexander Rybak zingt vol overgave en overtuigend "Fairytale". Een vrolijk lied waar Europa niet omheen zal kunnen, tenminste, als we de polls mogen geloven. In het decor zijn typische Scandinavische huisjes te zien in.... Kerstsfeer! Tijdens de refreinen komt daar nog vuurwerk bij. Behalve Alexander komen ook nog twee achtergrondzangeressen het podium op. Drie acrobatische dansers completeren het geheel. En als slagroom op de taart wordt Europa getrakteerd op echt vuurwerk aan het eind van het lied. Noorwegen zal met gemak de finale halen.

Bij de repetitie van Noorwegen was er veel belangstelling in de zaal, maar de zaal was vrijwel leeg toen vervolgens Cyprus het podium betrad. Christina Metaxa probeert Europa te betoveren met haar "Firefly", maar echt zuiver klonk het allemaal niet. Gedraai met drie witte verlichte kubussen hielp ook niet echt... dus tja... geen finale voor Christina.

Slowakije is na tien jaar afwezigheid weer terug op het festival. Drie keer heeft het land tot nu toe meegedaan, in 1994, 1996 en 1998. De hoogste notering was tot nu toe een achttiende plaats, dus erg succesvol waren de Slowaken niet. Kamil & Nela zingen dit jaar "Let' tmou". En of je het lied nu leuk vindt of niet, het is al een hele verademing om vandaag een zangeres te horen die zuiver zingt. Alleen daarom mag dit duo van mij al naar de finale. Nela zingt op momenten erg luid, op het schreeuwerige af, en daar kunnen mensen afhaken, maar op de ingetogen momenten die Kamil en zij in het lied hebben, weten ze je te raken.

Na Slowakije ging Dennis terug naar het appartement. De papieren van onze visa-registratie zouden teruggebracht worden en daarom moest er één van ons aanwezig zijn.

Denemarken sloot vandaag de rij. Niels Brinck zingt het mede door Ronan Keating geschreven "Believe again". Ook z'n stem heeft wat weg van die van Mr. Keating. De uitvoering is goed, weinig poespas, net als Brinck zelf. Toch was het vocaal niet geheel zuiver, maar dat zal de trend van de dag geweest zijn. Het enige showelement is het vuurwerk aan het eind van het optreden. Denemarken is in ieder geval een goede kandidaat voor de finale.

Na afloop van de repetities gingen ook Friso en ik terug naar het appartement, want Bart was vandaag in Moskou aangekomen. Eindelijk was het team van RTV OOST en DE ROZE GOLF weer compleet!

Bart was erg blij al zijn (songfestival)vrienden weer te zien, en was onder de indruk van alle aandacht die de stad Moskou aan het festival geeft. De hele weg van het vliegveld naar het centrum hingen de grote vlaggen en allerlei posters met daarop Miss Rusland in verschillende kleding van de deelnemende landen. Nadat Bart z'n koffer had uitgepakt zijn we gaan eten bij het restaurant met de grote gele M. Vervolgens douchen en omkleden omdat "onze" Louis de officiële Euroclub als DJ mocht openen. De club is dit jaar gevestigd in de Manezh, dat voor deze gelegenheid tot EuroDom is omgedoopt. Het is een prachtig pand dat naast het Rode Plein staat. Sterk beveiligd en schitterend aangekleed. Tijdens het openingsfeest werden we verrast met optredens van Russische artiesten die de laatste jaren hadden deelgenomen aan het festival: Anni Lorak (2008), Serebro (2007), Natalia Podolskay (2005) en natuurlijk Dima Bilan (2006 en winnaar vorig jaar). Het openingsfeest was echter niet goed aangekondigd. Op het moment dat Dima het podium betrad waren er wellicht nog maar een man of 100 in de zaal. Voor Barry pakte het vlak daarna wel goed uit dat het niet zo druk was, want daardoor werd hij wel door Dima uitgenodigd om even achter de coulissen te komen om enkele foto's te maken. Barry riep snel Dennis erbij, en zo hadden ze een kort maar gezellig onderonsje met de populaire Rus. Na de optredens mocht DJ Louis de aanwezigen verblijden met dansbare Eurovisie deuntjes van heden en verleden. De goud gebodypainte danseressen (inclusief Russische biermerk op de navel) konden niet echt wennen aan de, voor hen, onbekende riedeltjes in rare talen, maar ze bleven stug doordansen en stug kijken. En dat alleen voor het aanwezige bewakingspersoneel ;-))

Om 3 uur vonden wij het mooi geweest en zijn we naar ons appartement gelopen (en dat is gelukkig maar op vijf minuten afstand!)




WOENSDAG 6 MEI

Vanochtend allereerst de accreditatie van Bart geregeld en dat ging verbazingwekkend snel. Bart vond het tevens verbazingwekkend hoe aardig de Russen in het Olympisch Stadion zijn. Dit in vergelijking met een eerder bezoek van hem aan Moskou. Ze kunnen het dus blijkbaar wel!

Deze dag mocht Slovenië starten met de repetities. Zij sturen de groep Quartissimo (vier mannen op viool, viola en cello) met de zangeres Martina Majerle. Het lied is grotendeels instrumentaal en de gezongen tekst is deels in Sloveens en deels in Engels. Barry is wel gecharmeerd van dit lied (en één van de violisten), terwijl Bart het maar goedkope "lift-muziek" vindt.

De 32-jarige Zoli Adok mag zijn land Hongarije vertegenwoordigen. Hij is één van de leukste mannen dit jaar. Naast zanger is hij ook choreograaf / danser en dat is te zien. Met zijn perfecte lijf zet hij een strakke act neer en daardoor wordt het disco-niemendalletje "Dance with me" aangenaam om naar te kijken.

Azerbeidzjan debuteerde vorig jaar in Servië en behaalde meteen de top 10. Ook dit jaar komen zij sterk voor de dag. "Always" wordt gezongen door de 19-jarige AySel, die op de muziekschool in Baku studeert, en de zanger Arash, die al een hit heeft gehad in een paar Europese landen. Drie danseressen completeren het kleurige plaatje waarbij op de achtergrond het kampvuur brandt en de trommels er flink op los roffelen.

Sakis Rouvas is geen onbekende in de Wondere Wereld van het Songfestival: in 2004 zong de Griek zijn land de top 3 in met "Shake it" en mocht daarom tijdens de Olympische spelen meedoen in de eindceremonie. In 2006 was hij één van de twee presentatoren van het festival dat werd gehouden in Athene. Kortom een hele populaire man op de Griekse eilanden. Nu gaat hij proberen een tweede Griekse overwinning in de wacht te slepen met "This is our night". Het lied is niet onaardig, maar wij verwachten niet dat hij zijn vorig behaalde positie gaat verbeteren. Tijdens zijn repetitie viel hij tot twee keer toe van het blok dat hij op het podium gebruikt. Maar ja, daar zijn dan ook de repetities voor (… alhoewel hij ook al tijdens die ceremonie van de Olympische Spelen onderuit ging).

Na de middagpauze mocht Litouwen het podium op. Het land heeft even getwijfeld of het mee zou doen, gezien de financiële crisis. Sasha Son won op Valentijnsdag de Nationale finale met het toepasselijke “Love”. Een mooi rustig lied dat waarschijnlijk extra opvalt omdat het na vijf uptempo liedjes komt. Lukt het niet via televote, maakt hij ook nog eens kans via de keuze van de vakjury. Halverwege het lied staat hij op van de vleugel en loopt over het podium om het lied te beëindigen met een vlam in zijn hand (hoe doet hij dat toch?)

Het kleine Moldavië had de keuze uit twintig liedjes in hun nationale festival en zowel de jury, de expertjury en de televoters kozen Nelly Ciobanu. Zij zingt het vrolijke "Hora din Moldova" (volgens kenners is de betekenis hiervan in het Zweeds "jij hoer", maar dat zal Nelly niet bedoelen). Het lijkt even een boeren balkanbruiloft op het toneel. Vier dansers werken zich uit de naad en Nelly huppelt joviaal rond in een soort borduursteekdecor: gewoon leuk!

Albanië is het land dat altijd als eerste land van Europa hun lied kiest. Vóór de Kerst van 2008 werd Kejsi Tola gekozen om met "Carry me in your dreams" naar Moskou te gaan. Het lied hoort zeker tot de betere van dit jaar, helaas kunnen we dat niet van de uitvoering zeggen. De 17-jarige Kejsi mag dan wel op 10-jarige leeftijd al begonnen zijn met optreden, nog steeds kijkt ze angstig in de camera en komt de wisselwerking met haar dansers houterig en wat amateuristisch over. Toch hopen wij dat het door gaat naar de zaterdagavondshow.

Het land dat de laatste jaren steeds ijzersterk voor de dag komt is Oekraïne: in 2007 en 2008 werd het land tweede en ook dit jaar gaan ze vast weer hele hoge ogen gooien, al is de act wel wat controversieel. Svetlana Loboda zingt “Be my Valentine”: een opzwepend nummer dat de huiskamer binnen komt denderden alsof het een hightech concertnummer van Madonna is. Op toneel drie groot uitgevallen handboeien met daarin, en bovenop, wat agressief uitziende dansers. Net als Madonna, gaat ook Svetlana net een beetje over het randje heen: op de schermen boven het podium zien we grote close-up foto's van haar wellustige lippen, gestreeld door haar tong of zuigend op een kers. Wij hebben het resultaat nog niet op beeldscherm terug gezien en weten dus ook niet in hoeverre de regie het in de huiskamers laat zien. Sommige fans vinden het hilarisch andere net iets te vulgair. Adviesleeftijd: 16+.

Een groter contrast met Oekraïne kan je haast niet voorstellen. Lijkt Oekraine op een softpornoreclame die 's avonds laat wordt uitgezonden op de commerciële zender, het serene "Randajad" uit Estland zou niet misstaan in een NCRV tv programma voor koningin Beatrix. Het middelpunt van de groep Urban Symphony is Sandra, een zangeres die naast het zingen ook de viool bespeelt. Het decor bij het lied is schitterend: een sterrenhemel met 'n prachtig golvende groene aurora borealis!

Het laatste lied van de Semi-finales dit jaar is dat van Nederland. De Toppers beschrijven hun “Shine” als “Back-to-'80/'90-Eurovision”: Vrolijk en met een positieve boodschap. Gordon, René Froger en Jeroen van der Boom hebben pakken aan die speciaal zijn gefabriceerd in Amerika en vol led-lampjes zitten (Volgens Gordon meer lampjes dan de Eifeltoren). De drie achtergrondzangeressen dragen witte nylon pruiken en één van hen draagt een dj-mixtafel. De mensen in de zaal dachten echter dat het een tray was waar ze ijs en snoepgoed mee verkocht. Het lied werd drie keer gezongen en bij de laatste keer werd er voor het eerst echt “over de top” gegaan: wit vuurwerk, gekleurd vuurwerk en grote steekvlammen uit de grond. De repetitie verliep redelijk goed en we hebben nog alle hoop op een finaleplaats. De persconferentie was erg gezellig (laat dat maar aan Gordon over) en de Toppers brachten “Shine” in een bigband versie. Na afloop hebben wij de mannen nog even apart kunnen interviewen voor de radio en ook tijdens dit gesprek werd weer veel gelachen. En met Gordon als "only gay in the village", kreeg alles wel een extra gay-tint. René vroeg op een gegeven moment of we ook nog “hetero-vragen” hadden ;-))

We hebben tot 's avonds half tien gewerkt in de hal. Daarna zijn we naar het appartement terug gegaan en hebben we bij de Pizzeria snel nog iets gegeten. Aangezien er in ons welkomstpakket een bundel consumptiebonnen zat (voor iedere avond een hele rits) zijn we nog even naar de Euroclub gegaan. De Russen trekken hier ook weer veel geld uit: Achter de bar goud gebodypainte man en vrouw en op het podium steeds diverse dans-acts in Cirque-du-Soleil achtig kostuums. Helaas werd er geen Eurovisie muziek gedraaid en aangezien het erg rustig was, hing er ook niet een echte leuke sfeer. Dus besloten we nog even te gaan kijken bij het Eurocafe. Een ontmoetingsplaats voor Eurovisiefans die geen accreditatie hebben (en dus ook de Euroclub niet inkomen). Na twintig minuten lopen bleek dat het daar ook erg rustig was (lees: tien man) en zelfs daar werd geen Eurovisie muziek gedraaid. Teleurgesteld liepen we terug naar ons appartement, waar we nog maar een biertje hebben gedronken.




DONDERDAG 7 MEI

We konden vandaag wat langer slapen omdat de eerste repetitie pas om 11.00 uur begon. De landen die afgelopen zondag waren gestart mochten opdraven voor een tweede ronde. Eerst bij de McDonalds gestopt voor koffie en croissants en daarna door naar het Olympisch Stadion. Voor Bart waren deze optredens nog allemaal nieuw, Barry zag ze voor de tweede keer langskomen. De landen zetten zo de puntjes op de i en er kan nog gesleuteld worden aan de achtergrondbeelden. Zo heeft België nu een bekende stripkat in de achtergrond verwerkt. Ook Wit-Rusland heeft een mooie verrassing: op het witte laken, waar een vrouw in danst, worden nu vlammen geprojecteerd. De rest van het podium en de act is rustig gehouden en zo wordt het James Bond-achtige lied mooi om naar te kijken. Tijdens de persconferentie werden de journalisten wederom getrakteerd op grote dozen chocolade en flessen wodka. Bart was blij dat hij de Zwitsers, één van zijn favorieten, kon zien repeteren. Hun lied “Highest heights” heeft wellicht de mooiste achtergrondbeelden deze semifinales: van donkere skyline met wolkenkrabbers, die langzaam verlicht worden en bij het refrein wegvallen voor de Zwitserse bergen. Die vallen vervolgens weg voor een hogere reis naar het heelal! Turkije en Israel hadden geen wijzigingen in hun optredens.

Dennis ging in de middag naar een fotoshoot van de Toppers bij het Rode Plein. Barry, Friso en Bart gingen lunchen bij de Mac.

Bulgarije gaat dit jaar helemaal over de top. Het lied en act komen als een rare combinatie over. De zanger heeft een grote gouden cape om, drie Grobelia-achtige achtergrondzangeressen en op de achtergrond een horrorkasteel. De stem van de zanger lijkt op die van Jimmy Sommerville, alleen gaat hij regelmatig vals. En dan als slagroom op de taart, twee steltenlopers die een ADHD act opvoeren. Kortom: smullen!

IJsland is heel sterk qua lied, maar gaat dit jaar wel de “Barbara Dex award” winnen voor de lelijkste jurk. De zangeres is nog geen 20, maar draagt een jurk die haar oma nog 15 jaar ouder zou laten lijken. Jammer....

Macedonië had geen verrassingen meer en was als laatste aan de beurt. Na de noeste arbeid zijn we snel naar het appartement gegaan om ons om te kleden, want het feest van Wit-Rusland stond op het programma.

Rusland schijnt een duur land te zijn, maar wij hebben er nog niets van gemerkt: we reizen gratis met openbaar vervoer, hebben consumptiebonnen voor drank en op feestjes, zoals deze, is alles gratis! Er waren diverse optredens van voormalige deelnemers uit Wit-Rusland, maar ook een aantal artiesten van dit jaar zongen hun lied zoals Chiara (Malta), Aysel & Arash (Azerbeidzjan), Svetlana (Oekraïne), Intars (Letland) en Sakis (Griekenland). Ook de Toppers waren op de party en brachten een Big Band versie van “Shine”. De gedoodverfde winnaar van dit jaar, Alexander uit Noorwegen, liep ook rond op het Wit-Russische feest. Het was verbazingwekkend dat hij deze avond niet zong (terwijl hij geboren is in Wit-Rusland)!. Het was een erg gezellig feest met als gevolg slechts een paar uurtjes slaap...




VRIJDAG 8 MEI

Roemenië mocht vanmorgen als eerste repeteren. Het lied is één van de minste dit jaar met een onnozele tekst. De bomen met roze bloesem op de achtergrond zijn mooi. De Roemenen hebben een stoel gemaakt in de vorm van een boomstam, die voor de geprojecteerde boom komt te staan, alleen komt dit in de zaal meer over als een grafzerk. Mag van ons in de semi blijven steken.

De Finnen konden ook in hun tweede repetitie geen indruk achterlaten. Hun “Lose control” klinkt lekker 's avonds op de dansvloer in de Euroclub, maar live blijft er niet al teveel van over. De Finnen hebben drie jaar achterelkaar in de finale gestaan, dus die mogen wel een keertje een jaar overslaan.

Portugal daarentegen mag van ons wel op zaterdag terugkomen. Het land krijgt het meest vrolijke decor van dit jaar: alle kleuren van de regenboog met ronddwarrelende bloemen. De kleuren doen denken aan de videoclip “Love is all” van Roger Clover, die in de jaren '70 wekenlang op nummer 1 stond bij TopPop.

Het decor bij Malta is inderdaad vervangen. Barry schreef al op 4 mei dat het “Finding Nemo” thema niet helemaal paste bij het lied. Chiara blokkeert nu een sterrenhemel achtergrond. Vele zijn ervan overtuigd dat zij fluitend naar de finale waggelt, maar Bart heeft daar zijn twijfels over. Hij krijgt een “Glennis Grace-déja vu” bij deze bijdrage.

Bosnië-Herzegovina brengt hun lied erg sterk. De mannen dragen nu mooie crème-kleurige soldatenpakken. Tijdens de brug in het lied formeert de groep zich als een standbeeld uit de oud-communistische tijd, inclusief wapperende rode vlag. Erg mooi, misschien iets teveel van het goede, maar het gaat zeker scoren.

Over Kroatië is verder niet veel te schrijven. Ze brachten een geslaagde repetitie. De Ieren hebben wel hard gewerkt om beter voor de dag te komen. De zangeres was nu gekleed in een zilverkleurige catsuit en het lied kwam lekker over. Kate Perry zou er zo een top 10 hit mee kunnen scoren. Of de Ieren dat ook gaan doen is nog niet zeker, want de dames in de groep komen al wel wat belegen over.

Letland blijft een schreeuwerig en vervelend lied. De zanger ging een aantal keren goed vals. Toch heeft het land het geluk dat beide Baltische buurlanden (Estland en Litouwen) in dezelfde finale mogen stemmen. Tel daarbij nog de stemmen uit Oekraïne en Rusland en voor we het weten gilt zanger Intas zich de finale in. Ook Servië kan ons beide niet bekoren. Het lied valt wel op door het leuke decor, maar op cd zullen we het niet veel draaien.

De Poolse Lidia zingt “I don't want to leave” maar of ze wil of niet, de kans is erg groot dat ze vrijdag met haar koffer op het vliegveld staat. Haar jurk lijkt wel een recycling van oude vitrage, dat te lang heeft gehangen in een kamer waar veel werd gerookt. De afleidingsmanoeuvres op de achtergrond (balletdansers, meisje rondspringend met lint) helpen ook al niet. Next...

Na de dinerbreak waren er nog drie landen die moesten repeteren, te beginnen met Noorwegen. Alexander gaf weer een overtuigende repetitie weg, maar of hij ook met de winst naar huis gaat is nu nog moeilijk in te schatten.

Cyprus kwam in de zaal goed over. Het is een lief liedje, alleen jammer dat Christina geen sterke zangeres is. Ondanks de, waarschijnlijk hoge, punten uit Griekenland, waarschijnlijk weer geen finaleplek voor Cyprus. Net als Nederland, heeft Cyprus sinds 2004 niet meer tijdens de grote finale gestreden voor de eindoverwinning.

Armenië was de verrassing van de dag. De twee zussen hadden nu de definitieve kleding aan en dit maakte de kleurrijke act helemaal af. Het Armeense lied heeft iets heel aparts: visueel is het helemaal af en neigt het naar een artistieke kunstopvoering. Kon het lied op cd geen indruk maken, dat doet hun uitvoering ervan zeker wel. Wij verwachten het dan ook nogmaals op tv te zien op de 16e mei.

's Avonds waren er twee feesten in de Euroclub. Allereerst Turkije, waar zangeres Hadise als gasten o.a. De Toppers ontving. Ditmaal zongen René, Gordon en Jeroen de gewone versie van "Shine". Het feest werd mede betaald door een kledingfirma, en dus er werden diverse pakketen met kledingstukken (jeans, shirts) verloot onder de gasten. Na Turkije was er een feest van Bulgarije, en probeerde Krassimir natuurlijk stemmen te winnen voor zijn lied. Al met al werd het weer een korte nacht.




ZATERDAG 9 MEI

Vandaag is het in Rusland een officiële feestdag: de dag van de overwinning! De straten liepen vol met mensen en sommige straten waren afgezet. Straaljagers vlogen over de stad op het moment dat wij bij de Arena aankwamen.

Vandaag mocht Denemarken zijn tweede repetitie houden. Vergeleken met de eerste was alleen de kleding veranderd (zwart in plaats van wit). Niels zingt het lied erg lekker. Mag door naar de finale.

Slovenië zong vandaag niet helemaal zuiver en ook de Hongaarse Zoli hebben we beter horen zingen. Maar het geeft allemaal niet, als ze het volgende week maar goed doen. Tijdens de persconferentie van Hongarije was er opeens consternatie in de hal: Minister President Vladimir Poetin was binnen en werd achtervolgd door een horde persmuskieten. Azerbeidzjan had geen verrassingen meer in petto qua optreden, maar hun repetitie werd onderbroken omdat Poetin het toneel op kwam om de artiesten de hand te schudden. Of hij speciaal voor Aysel & Arash kwam of het podium opging ongeacht wie er zou staan, is ons niet duidelijk. Ook de persconferentie van Hongarije werd onderbroken toen Poetin onverwacht binnenkwam. Barry zag nog mogelijkheid om snel een foto van 'm te maken.

Sakis uit Griekenland liet tijdens zijn tweede ronde wel meer zien dan de vorige keer. Zijn act zit superstrak in elkaar. Het blok, waar hij tijdens de eerste repetitie alleen maar op stond en vanaf sprong, blijkt multifunctioneel te zijn: het heeft een lopende band en het op eind zorgt een liftmechanisme ervoor dat hij hoog boven zijn dansers kan uit torenen. Geen twijfels meer: dit gaat de top 10 halen.

De vijf landen die niet in de semi-finale hoeven uit te komen, maar al direct geplaatst zijn voor de finale waren vervolgens aan de beurt om te repeteren. Van de Grote Vier mocht Frankrijk het spits afbijten. De Fransen sturen dit jaar één van hun populairste artiesten: Patricia Kaas. En zij is niet alleen beroemd in Frankrijk: vooral in Oost-Europa en Rusland heeft zij veel fans. Bart heeft thuis ook een paar cd's van haar in de kast staan. Haar melancholische chanson “Et s'il faillait le faire” is de Nummer 1 van Barry en Bart en wordt zeer professioneel gebracht. Dit jaar heeft de vakjury in de finale weer een belangrijke stem gekregen (50%) en het moet wel heel raar lopen willen die dit lied niet met veel punten waarderen. Voor het televote-publiek is het lied wellicht niet meteen toegankelijk in een eerste luisterbeurt, maar wat zouden wij graag naar Parijs gaan in 2010! De persconferentie was afgeladen vol. Winnaar van vorig jaar, de Russische Dima Bilan, was speciaal voor Patricia gekomen en zei in zeer gebrekkig Engels: “I love you, like you” (hij bedoelde waarschijnlijk “I love you, like I love myself” want hij is behoorlijk narcistisch).

Gastland Rusland stuurt de Oekraïnse zangeres Anastasia Prikhodko. Het lied "Mamo" zou niet geselecteerd zijn voor de nationale finale van OekraÏne om vervolgens die van Rusland te winnen. Leuk gevolg hiervan is dat het lied gedeeltelijk in het Oekraiens en gedeeltelijk in het Russisch wordt gezongen. Het lied heeft niet veel fans onder de aanwezigen hier. Barry vindt het vreselijk, maar Bart kan een naar histerie-neigende schreeuwende vrouw wel waarderen. Moskou zal in ieder geval niet twee jaar achterelkaar het festival huisvesten.

Onze oosterburen sturen een herenduo: Alex Swings, Oscar Sings. Alex is in Duitsland al bekend door hit die hij had met U96. Oscar komt uit Amerika en is pas sinds kort in Duitsland woonachtig. Hun lied "Miss Kiss Kiss Bang Bang" is een echt BigBand-lied. Toch zijn de Duiters waarschijnlijk nog niet helemaal zeker van hun eigen bijdrage. Ze hebben namelijk aan Dita von Teese gevraagd of zij de rol van "Miss Kiss" wil spelen. Dita is de ex-vrouw van Marilyn Manson en een bekende Burlesque danseres uit Amerika. De show ziet er mooi gelikt uit. Er staat een zwarte bank in de vorm van dameslippen (zoals de lippenbank die Salvador Dali ooit ontwierp). Het verrassende is dat Dita daar plaats op zal nemen. Echter niet op de zitting maar op de rug, die ze vervolgens gaat berijden als een rodeo stier.

Engeland pakt het Eurovisie dit jaar, voor de verandering, ook eens serieus aan. Niemand minder dan de bekende componist Andrew Lloyd Webber is gevraagd een lied te componeren. Hij is wereldwijd beroemd door zijn musicals als "Phantom Of The Opera", "Cats", "Jesus Christ Superstar", "Evita" en "Joseph". De Amerikaanse tekstschrijfster, Diane Warren, heeft de tekst geschreven voor "It's my time". Vervolgens heeft de BBC een soort Idol-achtige talentenjacht gehouden om de artiest te kiezen die het nummer mocht gaan zingen. De 21-jarige Jade Ewen heeft deze wedstrijd gewonnen. Andrew Lord Webber zal op het podium achter de vleugel plaatsnemen. De Engelsen hebben wel een slimme promotie bedacht: bij het Russische blad OK! zit deze week de cd-single van Jade! Dit lied is één van de favorieten van Barry.

Er gaat geen avond voorbij of er zijn wel weer feestjes. Er worden zelfs party´s overdag georganiseerd, maar die moeten we natuurlijk laten schieten, om in de Arena niets te missen. Dus bij deze: Ambassade van IJsland en Macedonië: Bedankt voor de uitnodiging! Het eerste feest van de avond was dat van de Oekraïne. Gelukkig weer in de Euroclub dus vijf minuutjes lopen van ons appartement. De aanvangstijd was 20.00 uur, dus het was nog behoorlijk rustig toen we binnenkwamen. Het voordeel daarvan was dat Bart, Dennis & Ralf (met moeite) een zwart t-shirt konden scoren met daarop de tekst "Fuck the crisis". De voorwaarde was wel dat ze hem meteen aan moesten trekken….en dat hebben ze geweten ook. Nog nooit was Bart zo vaak gefotografeerd door vreemden! Het feest liep om 23.00 uur geruisloos over in het feest van Griekenland & Cyprus. Ook deze avond waren er weer heel veel optredens. Maar liefst achttien landen zongen hun lied voor de fans en journalisten. Natuurlijk kwamen de Toppers ook weer langs. Onder de aanwezige Nederlanders was ook Marjo Stikkelman. De vrouw die in "onze beginjaren" altijd het Nederlandse feest organiseerde. De reden dat zij nu in Moskou is, heeft ook weer te maken met de organisatie van het Nederlandse feest dat op maandag in een mooi theater gehouden gaat worden. En ook deze avond was er weer gratis drank. Moskou duur? We hebben nog maar 1x hoeven te pinnen!

Good old Betty (de Nederlandse mascotte) dacht waarschijnlijk dat ze op de huishoudbeurs liep. Ze stopte een doos chocolade, die op de tafel stond als tractatie, gewoon onder haar arm en liep er mee weg...

Om een uur of vier zijn we weer naar het appartement teruggekropen.




ZONDAG 10 MEI

Vandaag is het de laatste dag dat landen een repetitie houden. Vanaf morgen zullen het alleen nog maar generale repetities zijn. Litouwen begon als eerste. In de uitvoering zit weinig verschil alleen dat er op het eind van zijn lied nu groot het woord "Hope" staat geprojecteerd. Dat zal ook slaan op het vlammetje in zijn hand. Grappig om dit in een Olympisch stadion te zien.

We waren al behoorlijk onder de indruk van de eerste repetitie van Moldavië. Nu heeft Nelly met haar dansers opgetreden in de kleding die ze tijdens de halve finale zal dragen en dat maakt het plaatje helemaal compleet: Gewoon leuk!

Dat kunnen we ook zeggen van Albanië, maar dan leuk in een komische manier. We snappen helemaal niets van de (drukke) act die om zangeres Kejsi wordt opgevoerd. Een man helemaal ingepakt in een blauw pak, inclusief hoofd. Het is wellicht een Albanese versie van Superman of de Grote Smurf. Kejsi zelf heeft wel de X factor, alleen is die in d'r benen gaan zitten. En het lijkt net of haar rok, na een toiletbezoek, gedeeltelijk in haar slip is blijven steken. Kortom, leuk op een komische manier.

Oekraïne zette weer een geslaagde repetitie neer, maar die hadden ze in Kiev natuurlijk al tot in den treuren geoefend. Het camerawerk was nog wel wat slordig. Toch vermoeden wij dat Svetlana niet de 2009 editie van het festival op haar naam zal gaan schrijven.

Estland komt toch wel als een verademing over na het geweld uit de Oekraine. De zangeres draagt een schitterende donkerblauw/grijze jurk en die maakt het plaatje compleet. Dankzij het feit dat alle Baltische staten en daarbij Rusland en Oekraïne in deze semi mogen stemmen, zal het met gemak de finale halen (en wellicht zelfs deze semi-finale winnen).

En toen was Nederland weer aan de beurt. Je zag dat onze nationale helden met plezier op het podium stonden en er echt zin in hadden. Qua opbouw zit het goed in elkaar. De mannen beginnen voor een bijna zwarte achtergrond waardoor hun pakken met lampjes goed uitkomen. Bij het refrein verschijnt het kleurrijke decor dat ook gebruikt wordt in hun videoclip. Bij het laatste refrein gaat Nederland helemaal over de top: fonteinen van vuurwerk, gekleurde vuurwerkballen schieten over het podium en de grote steekvlammen. Als dit de zaal niet enthousiast maakt? Hopelijk slaat dat enthousiasme dan ook over op de kijkers die in heel Europa voor de buis zitten. De Nederlandse persconferentie was weer erg gezellig. De mannen kwamen binnen op delftsblauwe fietsen, die perfect pasten bij hun pakken. Ze hadden beloofd weer een andere versie van “Shine” te zingen. Ditmaal kwamen ze met een geinige Country & Western versie. Er werd daarna weer flink wat afgelachen tijdens het vragenvuur, voornamelijk doordat Gordon zo adrem reageerde op de vragen (“You come from Norway? No way!”).

Na Nederland was Patricia Kaas weer aan de beurt. Ze had een andere outfit aan: een zwarte leren broek met daarop een zwart doorschijnende bloese met één lange en één korte mouw. Ze kreeg weer erg veel applaus in de zaal en moet, vooral dankzij de vakjury, toch gezien worden als een serieuze kandidaat voor de eindoverwinning. Mw. Kaas werd het gebouw uit begeleid door bewakers als een echte grote diva. John, onze Engelse collega, vergeleek haar met Meryl Streep als Miranda Priestly in de film “The devil wears Prada”.

De grote verrassing van vandaag was de repetitie van Rusland. De hele drie minuten is maar één shot in beeld. We zien de zangeres Anastasia van voren gefilmd, terwijl er achter haar een grote projectie is te zien van haar hoofd die het lied meezingt. Tijdens de drie minuten die het lied duurt zie je haar in het geprojecteerde gezicht ouder worden: van 20 naar dik in de 70. Heel apart en door deze aparte uitvoering vindt Bart het nog beter! Een minpuntje is de jurk: het lijkt of ze zo uit d'r bed is gestapt en het laken heeft omgeslagen.

De Duitse show zag er weer gelikt uit. Hier waren geen wijziging ten opzichte van gisteren.

Helaas heeft Bart Spanje (weer) niet kunnen zien repeteren omdat we al naar ons appartement moesten om te douchen en om te kleden. Het was de avond van het officiële openingsfeest! En zoals je van de Russen mocht verwachten, was het tot op het decadente af georganiseerd. De Eurodom was voor de gelegenheid drie keer zo groot gemaakt. Een grote rode loper was uitgelegd en aan beide kanten stonden hordes fotografen en cameraploegen. Alle artiesten hadden zich opgedoft en flaneerden over het tapijt, om de paar stappen stoppend om te poseren. Het leek wel een Oscargala. Binnen vloeide de champagne talrijk en diverse soorten eten was er in buffetvorm neergezet. Daarnaast liepen er vele obers rond met allerlei lekkere kleine hapjes. Het openingsfeest werd rechtstreeks uitgezonden op de Russische televisie en daarom waren er vele optredens uit binnen- en buitenland. Zo zagen we o.a. Alsou (Rusland, tweede in 2000 en nu de presentatrice van het fesitval), Dima Bilan (winnaar vorig jaar), Carola (Zweden 1983, 2006 en winnares 1991), Lys Assia (de allereerste winnares 1956!), Ruslana (winnares 2004) en onze Nationale trots Teach In (winnaar 1975). Voor Barry was echter het indrukwekkendste optreden dat van Dschinghis Khan (Duitsland 1979). Zij zongen naast hun Eurovisielied natuurlijk ook het zeer toepasselijke "Moskau" en dat leverde de nodige kippenvel op.

Bart, die eigenlijk alleen met zijn favorieten op de foto wilde gaan, heeft nog een paar leuke foto's gemaakt. Nog een heel klein beetje trots hield hij over, omdat hij weigerde op de foto te gaan met Macedonië, Tjechië, Letland en Servië. Hoe hard ze ook bij hem aandrongen.

Toen het feest op zijn einde liep verlieten wij het pand en kwamen we terecht in een groot volksfeest: de straat was vol toeterende auto's, joelende mensen met Russiche vlaggen en beschilderde gezichten. Wat bleek: die avond was Rusland wereldkampioen IJshockey geworden en hadden ze Canada verslagen. Van het ene feestgedruis zo het andere in.



MAANDAG 11 MEI

Gelukkig konden we vandaag iets later opstaan omdat er geen vroege repetities meer waren. We moesten om 13.00 uur in de hal zijn om naar de Generale Repetitie te gaan kijken. De show ziet er geweldig uit. De opening gaat over het sprookje van de vuurvogel (het symbool van dit festival). Daarna komen de liedjes in hoog tempo voorbij. In de introductie filmpjes zien we flitsende beelden van Rusland en Miss Rusland die zich voor elk land in andere kleding heeft laten hijsen (natuurlijk in de diverse landskleuren) en als laatste een Russische woord of korte zin met de vertaling in het Engels. Dus een soort van korte Teleac Cursus Russische basiswoorden.

Er zijn dit jaar erg veel goede liedjes. Het is zo erg dat er zelfs maar één land is in deze eerste semi waarvan we zeker weten dat zij zich niet zullen kwalificeren: Tsjechië. En natuurlijk zijn er een paar waar we zeker van zijn dat ze wel doorgaan: Israel, Turkije, Armenië en Bosnië-Herzegovina. IJsland en Zwitserland hebben deze avond het mooiste decor en het vrolijkste (en eigenlijk ook het meest aparte) decor is voor Portugal. We vrezen dat Malta, die een zangeres stuurt die in 1998 derde werd en 2005 zelfs tweede, de finale gaat mislopen. Wij verwachten dat de balladefans massaal voor IJsland gaan kiezen en daardoor Chiara de boot mist en haar koffers kan gaan pakken.

Na deze eerste "Dress Rehearsal" konden we ons voorbereiden op het grote Nederlandse feest dat ter ere van De Toppers gehouden zou worden.

"To the TOP with the TOPPERS" was de titel van het feest. Voor deze gelegenheid was het grote MDM musicaltheater (van Joop van den Ende) afgehuurd. Een giga doek op de gevel gaf in rode letters aan "Kpacabuua Uyôbuwe" bij ons beter bekend als "Beauty & the Beast". Grappig om te zien dan de Nederlandse Chantal Janzen als Belle en Stanley Burleson als Beest groot op de foto prijkten. Ook hier was de rode loper uitgelegd en stond een grote menigte (voornamelijk) Nederlandse pers langs de kant. Natuurlijk wilden de mannen ook hier een mooie entree maken (destijds in Nederland bij de persconferentie in het Amstel hotel kwamen zij op waterscooters aan). Nu kwamen ze in een witte, vijf keer verlengde, Hummer aanrijden, waarop een grote sticker was aangebracht met hun gezichten erop en de logo van het feest.

Zo'n groot Nederlands feest hadden wij nog nooit meegemaakt. Er waren, los van alle pers en delegatieleden die apart waren uitgenodigd, nog eens 1200 kaarten uitgegeven. Maar liefst 27 sponsoren hadden dit feest mogelijk gemaakt (waaronder ook KLM, dus Bart had eigenlijk verwacht dat hij, als frequent flyer, in de VIP ruimte had mogen plaatsnemen). Veel in Rusland woonachtige Nederlanders hadden zich "over de top" aangekleed: veel gouden hoedjes en oranje kleding. De Toppers hebben bij binnenkomst "Shine" gezongen en later op de avond kregen we een miniconcert met medleys en ook wat solo-nummers van de heren. Dit kreeg de zaal goed op gang. De Franse troef (en onze favoriet) Patricia Kaas kwam ook nog even langs. Met veel bombarie werd ze binnen gehaald. Waarschijnlijk heeft ze alleen een bitterbal gegeten want na een half uurtje verdween ze weer geruisloos. Wel waren er optredens van de Noorse Alexander Rybak en de Oekrainsche Svetlana. In feite waren dus de drie grootste kanshebbers voor de overwinning door de Nederlandse organisatie in huis gehaald.

Er werd nog een groot schilderij, met daarop onze mannen in de zilveren pakken in een Moskou tafereel, geveild voor het goede doel. Het ging voor 10 duizend euro naar de directeur van de TROS, waar het waarschijnlijk in de kantine komt te hangen. Na de optredens werd er nog een tijdje vrolijk gedanst met de Nederlandse pershofdames Anne-mart (AD) Joeke (ANP) Grieteke (Spits), Bernice (GPD) en Ronneke (Telegraaf). DJ Perry Stuiver verzorgde de muziek. Om 1 uur hebben we de laatste metro terug gepakt en zijn we met familie De Vrind nog wat gaan drinken in de Euroclub. Helaas was het daar, ondanks de gratis drank, niet druk. Hoogstwaarschijnlijk omdat er geen Eurovisie muziek werd gedraaid. Bart, Louis en Dennis besloten nog een afzakkertje in het Eurocafe gaan halen. Toen ze dat pand verlieten begon het alweer licht te worden



DINSDAG 12 MEI

Ook vandaag konden we gelukkig wat langer slapen. Bart is met Dennis naar het Rode Plein geweest. Voor vele Russen niet alleen het hart van Moskou, maar ook het hart van Rusland. Zij hebben de Pokrovkathedraal bezocht (gebouwd in 1555 op bevel van Ivan de Verschrikkelijke, die de architect na voltooing van de bouw de ogen heeft uitgestoken zodat deze nooit meer zoiets moois kon ontwerpen). Barry en Friso gingen naar het perscentrum, waar Barry voor de OGAE club nog wat zaken moest regelen.

Helaas is het weer omgeslagen en waren er 's middags enkele regenbuien. Om 17 uur zijn we met z'n zessen gaan dineren bij de Chinees. Aan de ronde tafel gingen we voorspellen welke landen zich waarschijnlijk zouden gaan kwalificeren. En toen was het zo ver. De metro in en met hordes mensen naar de Arena. Het was even zoeken waar we naar toe moesten want de bordjes binnen zijn enkel in het Russisch. We zaten op rij 7 van het podium en waren daar erg blij mee. De show opende heel indrukwekkend. Helaas zijn de presentatoren, Natalya Vodyanova en Andrey Malakhov dat niet. Ongelooflijk dat een land met 140 miljoen inwoners met dit tenenkrommende duo komt. Waarschijnlijk was de presentatie het sluitstuk op de begroting. Het is trouwens voor het eerst dat er twee verschillende presentatie-duo's zijn. Natalya & Andrey dus voor de halve finales, en later deze week Alsou & Ivan Urgantin voor de grote finale. De show ging als een wervelwind voorbij. De pauze act was ook groots aangepakt met een groot Russisch koor en de meisje van t.A.t.u (deelnemers in 2003). Daarna het enveloppenmoment. Kwalificatie van Roemenië en Finland was een verrassing, zo ook de uitschakeling van Zwitserland. De meeste indruk deze avond maakte IJsland. Een erg overtuigend optreden in een perfect sprookjesachtig decor. Ze maakte het extra spannend om pas als laatste uit de enveloppe te komen.

Nadat de tien finalisten bekend zijn gemaakt zijn we er vandoor gegaan. Barry en Friso keerden terug naar het appartement. Bart is met een groep Nederlanders naar het Eurocafé gegaan. Daar was onze vriend Louis namelijk de gast DJ en hebben ze tot de laatste plaat op de dansvloer gestaan



WOENSDAG 13 MEI

Vandaag stond de eerste generale repetitie van de tweede Semi-finale op het programma. Om 12.00 uur trokken wij weer met de metro naar de Arena. Deze eerste generale mag door de pers bezocht worden en de zaal is maar voor een klein deel gevuld. Het voordeel hiervan was dat wij helemaal vooraan konden zitten en zo mooie foto's konden maken. De opening was weer erg kleurrijk. Op Russische instrumenten werden bekende songfestivalliedjes gespeeld zoals "Volare", "Waterloo", "Diva" en onze "Ding-a-dong". Ondertussen worden op het podium grote Matroeska's geverfd. Er zijn dansende beren en danseressen in traditionele kleding. Dit beloofd nog wat voor de opening van de grote finale op zaterdag!

Bij de doorloop van de liedjes ging het snel totdat Slovenië aan de beurt was. In het lied maken zij gebruik van schermen waar ze achter staan. Hierin zit papier verwerkt waar ze op een gegeven moment doorheen lopen (deed Ome Willem dat al niet in de jaren '70?). Het opzetten kostte meer tijd dan de uitvoering van het lied zelf. Er moest zolang maar geschakeld worden met de “greenroom”. Ook bij de Oekraïne kostte het opzetten van de rekwisieten teveel tijd. Dit moet echt beter gaan morgen!

Nederland is als laatste aan de beurt en ook wij hadden pech. De speciaal ontworpen pakken met lichtjes erin hangen weer in de kast: die van René bleek niet goed te werken. De Toppers treden nu op in de bekende Swarovski glitterpakken die zij ook droegen tijdens het Nationaal songfestival. Het decor is (wellicht daarom?) aangepast. De vrolijke gekleurde tv beelden worden niet meer getoond. Het decor blijft nu voornamelijk blauw. Een voordeel hiervan is wel dat de pakken met de kristallen nu meer glimmen en het gekleurde vuurwerk op het eind, op scherm, nu ook gekleurd overkomt. De microfoon van Gordon werkte in het begin niet en daarover was hij “not amused”. Wij vermoeden zelf dat er geen kwalificatie inzit. Opvallend is wel dat de Ieren en Engelsen naar ons toekomen om te zeggen dat ze helemaal gek zijn van het lied.

Na de generale zijn we weer naar het appartement gegaan om wat bij te slapen en het dagboek bij te werken. ´s Avonds was er alweer een feest en nog wel van het organiserende gastland. Barry bleef echter thuis, omdat hij al twee dagen last had van keelpijn en hoestbuien. Friso hield 'm gezelschap.

Ook het Russische feest werd weer georganiseerd in de Eurodome. Het was afgeladen druk en er was weer lekker eten en gratis drank (werkelijk ongelooflijk maar Moskou is goedkoopste festival ooit). Er traden veel Russische artiesten op, winnaars van de Russische Idols en natuurlijk de eigen troef Anastasia Pridhovko. Maar ook werden we verrast met optredens van de deelnemers uit Armenië, Duitsland, Oekraïne en Moldavië. Toen de optredens waren afgelopen en de DJ weer "gewone" muziek ging spelen zijn we weer naar ons appartement teruggegaan.



DONDERDAG 14 MEI

Vandaag zijn we voor de verandering eens vroeg opgestaan voor wat cultuur. We wilden graag het mausoleum van Lenin bezoeken, maar dat is alleen in de ochtend open en daar kan het heel druk zijn. Met z´n zessen het Rode Plein op tot we aan de deur stonden. Bleek dat je weer helemaal terug moest om een kaartje te kopen. Video, foto en telefoon mochten niet mee en moesten in locker. Ze wilden dat je per item betaalde, dus kwam de vraag of er nu 2 of 5 telefoons in één tas zaten! Raar volk...

Na de detectiepoortjes konden we naar binnen. Bart liep voorop (koud, met handen in de zak) en werd meteen gesommeerd zijn handen eruit te halen. Je mocht niet blijven stilstaan en moest doorlopen. Hij lag er mooi bij, maar we vroegen ons af of hij niet door Madamme Tussaud is gemaakt. Buiten lagen andere Russische grootheden begraven zoals Stalin, Brezjnev en Gagarin (de eerste mens in de ruimte). Volgens onze reisgids was het mausoleum tot 1993 druk bezocht door de Russen en komen er nu voornamelijk nog toeristen. Er gaat het gerucht dat Lenin dan, over niet te lange tijd, begraven zal gaan worden.

Het weer zat niet mee. Het begon te regenen, dus zijn we in het luxe winkelcentrum, dat aan het Rode Plein ligt, koffie gaan drinken. Daarna de metro gepakt naar een ander, heel groot, winkelcentrum waar we wat gegeten en geshopt hebben. ´s Middags nog wat uitgerust en ons klaar gemaakt voor de Big Night. We hadden geen tijd om te eten want we moesten vroeg in de zaal zijn.

Barry en Rene Romkes hadden de manager van de Toppers ingefluisterd dat hij lampjes zou moeten laten invliegen zodat in de fanzone iedereen met een lichtje kon zwaaien. Aldus geschiedde. Het merendeel van de buitenlandse fans wilden hier wel aan meewerken (alleen een aantal Russen weigerden het).

Om 23.00 uur Russische tijd begon dan eindelijk het festival. Het grote stadion was bijna geheel uitverkocht. Wij hadden, werkelijk waar, de beste plaatsen van het stadion: rij 1, in het midden, recht voor het podium! Beter hadden we het niet kunnen wensen. We konden heel goed de artiesten zien en met sommige hadden we contact. Wat was dit leuk! Natuurlijk ging de avond weer heel hard. Onze Toppers gaven een hele goede uitvoering van hun "Shine". De vreugde straalde van hun gezichten. De mensen in de zaal maakten massaal gebruik van de uitgedeelde lampjes. De reactie in de zaal was goed en ook de sms-berichten van het thuisfront gaven aan dat er misschien tóch een finaleplaats in zou kunnen zitten! Vol goede moed begon het nerveuze wachten op het openen van de tien enveloppen. Toen ons land na zeven enveloppen nog steeds niet was verschenen, wisten wij echter al genoeg. Veel sterkere inzendingen zoals die uit Estland, Noorwegen en Griekenland moesten nog genoemd worden. Voor het vijfde achtereenvolgende jaar zou Nederland niet in het zaterdagavondprogramma terugkeren.

Na afloop van het programma was er nog een zeer korte ontmoeting van de Toppers met de aanwezige Nederlandse pers. Het kan niet anders gezegd worden dat zij het zeer sportief oppakten. Gordon gaf aan dat het de mooiste avond van zijn leven was. René merkte op dat hij al iets van zes miljoen platen had verkocht, voldoende geld had en nog meedeed aan een veredelde talentenjacht. Allen gaven ze duidelijk aan dat ze een hele leuke tijd hadden gehad en dat Nederland absoluut volgend jaar weer mee moest doen. Niet gaan zeuren, maar gewoon lol hebben tijdens de deelname. Toen de camera's uit waren gezet kwam Jeroen nog even bij ons langs om ons te bedanken voor de support en ook Gordon had nog een vriendelijk woord.

We zijn in de Eurodome een biertje op ons "verdriet" gaan drinken. Terwijl we aan de kant stonden werden we aangesproken door een vrouw. Ze was op ons afgestapt omdat ze Holland en de Nederlandse driekleur op onze t-shirts zag. Ze vroeg ons om mee te komen naar Lys Assia, de allereerste winnares van het Eurovisie Songfestival (1956), die even verderop stond. Mevrouw Assia schijnt namelijk gek op Hollanders te zijn. We werden aan haar voorgesteld en Lys vertelde vol enthousiasme over haar successen in ons land, vlak na de Tweede Wereldoorlog. En dus konden wij vervolgens met haar op de foto. Het was weer een geslaagde avond. Ondanks het niet-kwalificeren!



VRIJDAG 15 MEI

Aangezien het festival hier pas om 23.00 uur begint, duurt de uitzending tot 01.30 uur. Daarna moesten we de zaal uit en de persruimte in om vervolgens te wachten op de reactie van de Toppers. Door dit alles waren we pas rond 03.00 uur in de Eurodome voor de afterparty. Vele buitenlandse fans/journalisten kwamen ons troosten en gaven aan dat zij het jammer vonden dat Nederland niet door was. De DJ draaide aardig wat Eurovisie muziek en ook "Shine" kwam nog langs. Het werd dus een late avond en gelukkig konden we vrijdagochtend wat uitslapen.

Alleen Barry niet, want hij had om 10.00 uur een interview met SBS Australië, waar hij ieder jaar meewerkt aan het Nederlandse songfestivalnieuws. Vervolgens kon hij gelijk door naar de jaarlijkse vergadering van de OGAE-voorzitters.

Vanmiddag was de eerste dress rehearsel van de finale van het Eurovisie Songfestival zelf. We wilden, verwend als we waren door gisterenavond, graag proberen om op de eerste rij te kunnen plaatsnemen. Zo zouden we mooie foto's kunnen maken van de finalisten en natuurlijk onze favorieten Patricia Kaas en Jade die we nog niet van zo dichtbij hadden kunnen meemaken. Om half één stonden we in de rij voor de ingang van de hal. Gelukkig lukte het ons om op de stoelen te gaan zitten, waar wij de avond ervoor het live programma hadden kunnen meemaken. De finale opent erg indrukwekkend, niet vreemd want het bekende Cirque du Soleil heeft hiervoor getekend. De winnaar van vorig jaar, Dima Bilan, wordt door een engel het podium opgevlogen, waar hij zijn lied "Believe" volledig ten gehore brengt. Wat opvalt in de volgorde van de liedjes, dat de allereerste zes bijdragen zeer rustig zijn. Bij lied nummer 8, dat van Griekenland, wordt het pas echt voor het eerst flink up-tempo. Wij zijn het er over eens dat deze editie een hele sterke is. In de finale staan maar een paar zwakke bijdragen o.a. Roemenië. Voor ons beiden steekt Frankrijk er met kop en schouder boven uit, maar we kunnen begrijpen dat het lied voor de doorsnee televoter als "te moeilijk" wordt beschouwd. Maar aangezien de vakjury terug is zou mw. Kaas zeker de top 5 moeten halen. Een echte winnaar is dan ook moeilijk te voorspellen: zou het dan toch het Noorse "Fairytale" zijn? Morgen zullen we het weten.



ZATERDAG 16 MEI

Vandaag zou onze laatste volledige dag in Moskou zijn. Uit ervaring weten we dat de finale-avond, en de afterparty, meestal gekkenhuis zijn. Dus moesten we vandaag onze koffers al pakken. We hadden in de afgelopen weken heel wat promotiemateriaal gekregen en het was een hele klus om uit te zoeken wat mee kon en wat niet. Zo gaf Wit-Rusland een doos met bijna één kilo bonbons en flessen wodka met bijpassende glazen. Azerbeidzjan strooide met petten en t-shirts en Griekenland met gebreide sjaals en een doos met allerlei producten. Het is onmogelijk om alles mee te nemen en binnen de grenzen van de bagage-regels van de vliegtuigmaatschappijen te blijven. We zouden zo over de 30 kilo komen.... De schoonmaaksters van het appartement zullen dus 5 kilo chocolade en wat flesjes wodka aantreffen bij binnenkomst.

Vanmiddag zijn we ook nog even op souverniersjacht gegaan. Bart, Barry en Friso hebben een zwarte Russische bontmuts gekocht (leuk voor in de winter op de fiets) en wat Maroeska's. We hebben met z'n zessen ons laatste Russische avondmaal gegeten bij de Italiaan om de hoek en toen gingen we de drukke metro in, op weg naar het Olympisch Stadion.

De Russen hadden een prachtige show in elkaar gezet. En zelfs de presentatoren Alsou en Ivan Urgant deden het nu prima. Een verademing na al die tenenkrommende presentatie-duo's van de afgelopen tien jaren. We hadden weer uitstekende plaatsen in de OGAE-fanzone, de eerste rijen vlak voor het podium, en genoten volop van de show. Het hoogtepunt was natuurlijk de puntentelling, maar van spanning was geen enkele sprake. De gedoodverfde winnaar Alexander Rybak uit Noorwegen won met een record aantal punten: 387! Een monsterzege dus! We zijn blij dat een "normaal" lied uit een Westers land gewonnen heeft. Yohanna wist met "Is It True" de tweede plaats te behalen. Het beste resultaat voor IJsland ooit. Helaas heeft Patricia Kaas (Frankrijk) niet de plaats gekregen die ze verdiende, maar wij zagen wel duidelijk de invloed van de vakjury. Na afloop was er de gebruikelijke persconferentie, en werd ook bekend dat de Toppers in hun Halve Finale niet hoger waren gekomen dan de zeventiende plaats (van de negentien). Slechts twee landen hadden punten gegeven aan "Shine": 10 uit Albanië en 1 uit Denemarken...

Inmiddels was het 3.45 uur geworden. De metro in Moskou reed niet meer, en dus zijn we met de taxi naar de EuroDome gegaan. Tegen vijf uur gingen Barry en Friso terug naar het appartement om nog even een uurtje slaap te pakken, voordat we opgehaald zouden worden voor de trip naar het vliegveld. Bart en de anderen besloten helemaal niet te gaan slapen en nog iets langer in de EuroDome te blijven. Om 7.30uur werd Bart opgehaald voor zijn vlucht naar Amsterdam, en om 9.00uur was het de beurt voor Barry, Friso, Dennis & Louis om Rusland te verlaten en weer terug te keren naar huis. Moskou was een enorm indrukwekkende belevenis. Het 54ste Eurovisie Songfestival was een fantastische show. Het Russische boek is nu gesloten.

Tot volgend jaar in Noorwegen!

 



  

2009_barry_2
  Barry

2009_friso_dennis
  Friso & Dennis

2009_kgb
  KGB

2009_ministerie_buza
  Het Ministerie van Buitenlandse Zaken

2009_stadion
  Het Olympisch Stadion

2009_decor
2009_decor_2
  Het decor is prachtig

2009_dagboek_montenegro
  Andrea Demirovic (Montenegro)

2009_dagboek_tjechie
  Een Supergypsy uit Tjechië

2009_dagboek_witrusland
  Wit-Rus of Witte Reus?

2009_dagboek_belgie
  Copycat (België)

2009_dagboek_zweden
  Malena Ernman (Zweden)

2009_dagboek_turkije
  Hadise Açıkgöz (Turkije)

2009_dagboek_israel
  Noa & Mira Awad (Israel)

2009_dagboek_bulgarije
  Krassimir (Bulgarije)

2009_dagboek_roemenie
  Elena en haar Balkan Girls (Roemenië)

2009_dagboek_finland
  Waldo's People (Finland)

2009_dagboek_malta
  Drie keer scheepsrecht voor Chiara?

2009_dagboek_ierland
  Sinead Mulvey (Ierland)

2009_dagboek_servie
  Marko Kon (Servië)

2009_dagboek_noorwegen
  De gedoodverfde winnaar Alexander Rybak (Noorwegen)

2009_dagboek_slowakije
  Kamil Mikulčík & Nela Pocisková (Slowakije)

2009_dagboek_bart
  Bart is gearriveerd in Moskou

2009_dagboek_dima
  Opening EuroClub met Dima Bilan

2009_dagboek_dima_barry
  Gezellig onderonsje met de Russische superster

2009_dagboek_gogo_danseres
  GoGo... Ga Maar...

2009_dagboek_slovenie
  Quartissimo & Martina (Slovenië)

2009_dagboek_hongarije
  Zoli Adok (Hongarije)

2009_dagboek_griekenland
  Griekse Sakis in de herkansing

2009_dagboek_litouwen
  De magische vlam van Sasha Son (Litouwen)

2009_dagboek_moldavie
  Nelly Ciobanu (Moldavië)

2009_dagboek_albanie
  Kejsi Tola (Albanië)

2009_dagboek_oekraine
  Spektakel bij de Anti-Crisis Girl (Oekraïne)

2009_dagboek_nederland
  Eerste repetitie Nederland

2009_dagboek_bart_barry_toppers
  Voor de microfoon van De Roze Golf

2009_dagboek_belgie_2
  De Belgen hebben de hulp ingeroepen van Le Chat

2009_dagboek_toppers_2
  Fotomoment op het Rode Plein

2009_dagboek_taart_belarus
  Wit-Russisch feest mét taart

2009_dagboek_bart_petr
  Bart met gastheer Petr Elfimov

2009_dagboek_toppers_3
  De Toppers op het Wit-Russische feest

2009_dagboek_portugal
  Flor-de-Lis (Portugal)

2009_dagboek_bosnie_herzegovina
  Regina (Bosnië & Herzegovina)

2009_dagboek_polen
  Lidia Kopania (Polen)

2009_dagboek_armenie
  Inga & Anush (Armenië)

2009_dagboek_barry_zoli
  Barry en de Hongaarse Zoli op het Turkse feest

2009_dagboek_denemarken_2
  Niels Brinck (Denemarken)

2009_dagboek_poetin
  Minister President Poetin op bezoek

2009_dagboek_griekenland_2
  Sakis gaat de lucht in

2009_dagboek_frankrijk
  Superster Patricia Kaas (Frankrijk)

2009_dagboek_duitsland
  Alex Swings, Oscar Sings (Duitsland)

2009_dagboek_verenigd_koninkrijk
  Jade Ewen (Verenigd Koninkrijk)

2009_dagboek_svetlana
  Svetlana arriveert op haar party

2009_dagboek_bart_2
  Bart, The Anti-Crisis Boy

2009_dagboek_litouwen_2
  Persconferentie Sasha Son (Litouwen)

2009_dagboek_moldavie_2
  Moldavië maakt indruk

2009_dagboek_albanie_2
  En we snappen niets van de act van Albanië...

2009_dagboek_oekraine_2
  Spektakel bij Oekraïne

2009_dagboek_nederland_4
  Tweede repetitie Toppers

2009_dagboek_nederland_5
  Optreden tijdens persconferentie

2009_dagboek_noorwegen_2
  Alexander Rybak op Rode Loper bij Openingsparty

2009_dagboek_barry_getty_bart
  Barry & Bart samen met Getty (Teach In)

2009_dagboek_vuurvogel
  Vuurvogel opent de show

2009_dagboek_theatergevel
  Chantal Janzen & Stanley Burleson
  prijken op de gevel van het Russische theater


2009_dagboek_toppers_3
  Top Toppers-feest

2009_dagboek_toppers_patricia_kaas
  Bliksembezoek Patricia Kaas

2009_dagboek_alexander_rybak
  Ook Alexander Rybak was gast op Nederlandse party

2009_dagboek_pokrovkathedraal
  De Pokrovkathedraal

2009_dagboek_natalya_andrey
  Natalya & Andrey: tenenkrommend...

2009_dagboek_ijsland
  Yohanna (IJsland) maakte de meeste indruk

2009_dagboek_dansgroep
  Kleurrijke opening met dansgroep

2009_dagboek_estland
  Finale in zicht voor Estland

2009_dagboek_toppers_4
  Lampjes uit....

2009_dagboek_russisch_feest
  Russisch feest

2009_dagboek_lenin
  Op bezoek bij Lenin

2009_dagboek_winkelcentrum
  Luxe winkelen bij het Rode Plein

2009_dagboek_toppers_5
  Ook Europa niet onder de indruk van de Toppers

2009_dagboek_toppers_6
  Sportieve verliezers

2009_dagboek_dennis_barry_friso
  Veel belangstelling voor de speciale shirts

2009_dagboek_lys_bart
  Bart met Lys Assia, de allereerste winnares in 1956

2009_dagboek_dima_bilan
  Spectaculaire opening van de finale

2009_dagboek_frankrijk_2
  Onze nummer 1: Patricia Kaas

2009_dagboek_duitsland
  Duitsland krijgt hulp van Dita Von Teese

2009_dagboek_alsou_ivan
  Prima presentatie-duo: Alsou en Ivan Urgant

2009_dagboek_verenigd_koninkrijk
  Jade bezorgde het VK eindelijk weer een top 5 notering

2009_dagboek_winnaar
  Monsterzege voor Noorwegen

2009_dagboek_euroclub
  Afscheid nemen in de EuroDome