Het is inmiddels al vele jaren een traditie bij De Roze Golf (RTV Oost): De dagelijkse belevenissen van Barry & Bart in de week vóór het Eurovisie Songfestival!



WOENSDAG 2 MEI

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Nadat de drie trommelende meisjes van Treble vorig jaar 275 punten tekortkwamen om te winnen in Athene en we genoegen moesten nemen met een twintigste plaats in de semi-finale hebben wij onze accu weer opgeladen voor een nieuw Eurovisie Songfestival. Na vijfenveertig jaar meedoen had Finland vorig jaar voor het eerst gewonnen en dus heeft het Songfestivalcircus dit jaar zijn tent opgezet in Helsinki.

Onze KLM vlucht naar deze Scandinavische hoofdstad vertrok om half twee 'smiddags en wij hadden de leuke bijkomstigheid dat Edsilia ook met deze vlucht vloog. Op schiphol waren een aantal cameraploegen aanwezig die een laatste interview met haar opnamen. In het vliegtuig kreeg onze nationale trots champagne aangeboden en zowel de purser als de piloot wensten haar veel succes. Barry zat naast onze choreograaf, Gerald van Windt, die hij nog kende uit de tijd dat hij voor Ruth Jacott werkte. Op de laptop keken we naar wat beelden van Athene 2006.

Na ruim 2,5 uur vliegen stapten we uit het vliegtuig en de temperatuur was gezakt van 23 naar 7 graden. Een taxi bracht ons naar het centrum, naar ons vier-sterren hotel Grand Marina aan de haven. Nadat we de koffers op de kamer hadden gezet zijn we meteen gaan eten met Tom en Michiel, de mannen uit Brabant waar we de afgelopen jaren al veel mee optrokken. In de kou gingen we op zoek naar een restaurant in de bijna uitgestorven hoofdwinkelstraat van de stad.

We kwamen uiteindelijk bij een Italiaans restaurant terecht. Tijdens het lekkere diner hadden we contact met de vier jongens van Songfestival-weblog (Jeroen, Johan, Paul & Ralf). Zij hadden een appartement gehuurd en na het eten gingen we op bezoek. Onder het genot van een drankje werden de tweeënveertig(!) inzendingen van dit jaar (een recordaantal) doorgenomen en de meningen liepen aardig uiteen.

Onze Belgische vrienden stuurden een sms met de mededeling dat zij wat gingen drinken in de gaybar Con Hombres, waar bijna uitsluitend songfestivalmuziek gedraaid werd. Dus wij daar natuurlijk ook nog even langsgegaan. Om twee uur gingen de lampen aan en moesten wij eruit.

De bierconsumptie was weer behoorlijk geweest en Bart & Christoff konden het niet uithouden tot aan het hotel. Dus gingen zij even tegen een muur lozen... toen zij daarna de bocht omgingen bleek de muur te behoren tot het huis van de premier van het land :-) Maar goed dat er geen poliisi voorbijkwam...




DONDERDAG 3 MEI

Om zeven uur ging de wekker al weer af. We moesten vroeg naar de festivalhal toe omdat onze accreditatiekaarten nog gemaakt moest worden. Na een lekker en uitgebreid ontbijt hebben we de trein genomen richting Arena en gelukkig was het nog niet druk zodat we meteen geholpen werden.

De persruimte was erg groot en mooi verzorgd. Vol vlaggen met het logo van dit jaar (soort van kaleidoscoop met verschillende kleuren). De hal met het podium staat een eind van de persruimte vandaan. De loopafstand bedraagt ruim vijf minuten en dat zijn we niet gewend. In voorgaande jaren zat het perscentrum altijd direct naast de festivalzaal. Maar om het ons makkelijker te maken heeft de Finse organisatie een soort toeristentreintje (zoals we die kennen in de Efteling) ingezet om de afstand te overbruggen. Tja...

De hal zelf is niet al te groot (kleiner dan Ahoy) en het podium ziet er fantastisch uit. Zowel op de achterwand als op de vloer kan van alles geprojecteerd worden zodat ieder lied een heel eigen decor krijgt. Vandaag en morgen mogen de achtentwintig landen uit de semi-finale voor het eerst een half uur op dit podium hun lied repeteren.

Bulgarije mocht het spits afbijten en het land komt met een eigenzinnige uptempo bijdrage. Vol getrommel (Treble zou zo mee kunnen trommelen) en met mooie blauwe bliksemflitsen. Tijdens de persconferentie vertelde Elitsa dat Bulgarije ieder jaar probeert om wat beter te zijn en dat ze volgend jaar hun best zouden doen ;-) Je zou je bijna afvragen wat de dame hier dan eigenlijk komt doen...

Als tweede is Israel aan de beurt en dit lied heeft, toen het in Israel werd uitverkozen, al de internationale pers gehaald. In "Push the button" zingt de zanger dat hij graag een zorgeloos leven wilt leiden, zittend in de zon, maar dat er overal op aarde "gekken" aan de macht zijn, die met het indrukken van één knop de wereld in ellende kunnen storten. Dat de tekst specifiek zou slaan op de dictator van Iran werd ontkent: het kan op iedereen slaan en bijvoorbeeld ook op president Bush. Op toneel is het een drukke act. De zanger springt, schopt en zwalkt heen en weer en op de achtergrond zijn drukke beelden te zien.

De achtergrond is een stuk rustiger bij het derde lied van Cyprus. De zangeres Evridiki heeft al twee maal eerder meegedaan, in 1992 en 1994. En beide keren behaalde zij de elfde plaats. "Teriazoume" en "Ime anthropos ke ego" waren traditionele Griekse ballades en daarom is het verrassend dat zij nu met een Franstalige discostamper komt. "Comme si Comme ca" is een leuk niemandalletje dat ook uit de tachtiger jaren had kunnen komen.

Het vierde lied van de avond heeft de mooiste muzikale opening. "Work your magic" van Belarus had zo het openingslied van de nieuwe James Bond film kunnen zijn. De Wit-Russen halen alles uit de kast om na drie mislukte pogingen dit jaar wel de finale te halen en ze maken daar nu zeker kans op. Een superstrakke act die zo door Hans Klok verzonnen had kunnen zijn en zelfs de hulp van de Russische superster Philip Kirkorov is ingeroepen. De persconferentie kwam daardoor wel helemaal in het teken te staan van deze extravagante Philip in plaats van 22-jarige Koldun. In de persmap staat dat zijn moeder graag een dochtertje had gekregen dat op prinses Diana leek, maar nu was ze blij met een zoon die op Diana leek :-)

Omdat Gerli Pardar, de zangeres van Estland, in het weekend in de Musical Chess moet optreden mocht zij als vijfde repeteren in plaats van IJsland. Gerli is het zusje van Tanel, de jongen die in 2001 samen met Dave Benton het festival heeft gewonnen. De kans is groot dat zij dit jaar niet met de ereprijs naar huis gaat. In Estland heeft zij nog meegedaan met "Dancing with the stars", vandaar dat zij op het podium wordt ondersteund door drie ballroomdansers.

Georgië maakt in Helsinki z'n festivaldebuut en stuurt de 21-jarige Sopho. Haar lied "Visionary dreams" is één van Bart's favorieten en is een soort mix van Kate Bush, Bjork en Madonna. Ze weet het nummer live goed te brengen en ook hier weer, bijna bij elk nummer, staan er dansers op het podium. Deze heren dragen degens op hun rug waar tijdens het lied mee gezwaaid en geduelleerd wordt. Tja, je moet toch steeds maar weer eens wat nieuws bedenken.

Het zevende land is Montenegro en is een ultiem plaspauze-lied. Stevan Faddy zingt het rockachtige lied "Ajde kroèi" goed, maar zal waarschijnlijk alleen van zijn buurlanden punten krijgen. Tijdens de persconferentie vroeg iemand wat hij van de Finse vrouwen vond waarop hij antwoordde dat hij van vrouwen houdt, net als alle andere mannen van vrouwen houden... Hij had zeker nog niet goed rondgekeken in zijn huidige omgeving ;-)

Zwitserland stuurt DJ Bobo, een zanger die al een paar Europese hits op zijn naam heeft staan. Het theatrale "Vampires are alive" zou niet misstaan in een Van Den Ende musical. Aangezien er maar zes mensen op het podium mogen staan hebben de Zwitsers een aantal etalagepoppen meegenomen om de ruimte op te vullen. Vuurwerk en kleding moet verder voor een griezelige sfeer zorgen. Vocaal was het nog niet al te best maar het zal waarschijnlijk wel goed in de smaak vallen bij de sms'nde jeugd van Europa.

De overwinning van Lordi vorig jaar heeft er voor gezorgd dat er dit jaar diverse rock/pop nummers zijn ingezonden. Zo komt ook Moldavië met een pittig lied, getiteld "Fight". Het lied van Natalia Barbu wordt wel gewaardeerd maar de act eromheen komt wat simplistisch over. Terwijl Natalia op een viool speelt, dansen er drie personen wild achter haar, al zwaaiend met doeken. Een soort vrije impressie geinspireerd op Wieteke van Dort.

Nederland mocht als tiende land aantreden. Er werd een kleine ronde verhoging op het podium gezet, waarop Edsilia ging staan. De vier zingende danseressen vleien zich langs haar benen en Bram, de danser, tokkelde het intro op de gitaar.

Het rustige intro van het lied is sterk (vooral na de drukke shows van Zwitserland en Moldavie) en wordt mooi in beeld gebracht. Zodra het refrein losbarst beginnen de backings een behoorlijk drukke dans en de jongen doet er wat breakdance-figuren bij (inclusief de flik-flak en handstand). Vocaal stond Edsilia als een huis (wellicht de beste zangeres van dit jaar) en op de TV-schermen spat haar uitstraling er vanaf. Helaas is de act eromheen te druk en rommeling en lijkt het of er nog te weinig is geoefend. Ook is de muziek nog in onvoldoende mate opgepimpt en komt het lied daardoor toch wat oubollig over. De reactie van de meeste buitenlanders was dan ook dat Nederland de meest professionele zangeres stuurt, maar met een ouderwets lied dat niet sterk genoeg is om te blijven hangen tussen zevenentwintig andere liedjes.

De persconferentie van Nederland was wel de leukste tot nu toe. Bij opkomst werden er opgeblazen wereldbollen de zaal ingegooid met daarop de tekst "On top of the World". Edsilia's spontaniteit in haar antwoorden zorgde voor de nodige lachmomenten. Na de internationale persconferentie kreeg de Nederlandse pers nog even de tijd om apart aan Edsilia wat vragen te stellen. Ook wij maakten van deze gelegenheid gebruik en spraken met haar over het feit dat Nederland nu voor het eerst een eigen regisseur heeft meegenomen (Guus Verstraete). Zij was daar heel blij mee en hij heeft heel wat aantekeningen gemaakt waar de Finse regie aan moet gaan werken. Het was inmiddels half zeven geworden en we waren het allemaal behoorlijk zat.

We hebben nog een stukje gezien van de travestiet die voor Denemarken het kitscherige camplied "Drama queen" brengt. Hij is mooi geschminkt met een grote roze verentooi op z'n hoofd, maar de act eromheen was niet al te best. De twee laatste landen hebben we even gelaten voor wat het was: Kroatië, dat een gedateerd rockachtig lied brengt, en Polen, dat wel met een hedendaags lied komt ("Time to party"), maar dat van de achtentwintig liedjes hoogstwaarschijnlijk de top 10 niet gaat halen.

We zijn op de terugweg wat gaan eten. Barry besloot nog even op z'n laptop wat te werken en vroeg naar bed te gaan en Bart is met Michiel nog even naar de Euroclub geweest. De club is dit jaar in een mooi oud pand, maar helaas werd er niet, zoals vorig jaar in Athene, gratis drank geschonken. Een biertje kostte zelfs vijf euro per glas. Om twee uur werd het hotel weer opgezocht voor de welverdiende nachtrust.




VRIJDAG 4 MEI

De wekker ging om 8.15 uur want de planning was om bij de eerste repetitie weer in de hal aanwezig te zijn. Het douchen, aankleden en ontbijten nam toch iets meer tijd in beslag (...) en met wat gehaast hadden we de shuttlebus die om 9.30 uur van ons hotel vertrok. We hadden nog niet eerder in deze bus gezeten en wisten niet dat hij na ons hotel, ook nog langs minimaal vier andere adressen ging. Gevolg was dat we ruim veertig minuten hebben rondgereden (trein doet er nog geen kwartier over) en we helaas de eerste repetitie van Servië hebben moeten missen. En dat terwijl het voor ons beiden tot de drie favoriete liedjes van dit jaar behoort. Marija Šerifović zingt het gedragen lied "Molitva". Een lied met een mooie sentimentele opbouw, precies zoals het hoort in de beste Balkantraditie. We konden van onze Belgische vrienden een opname zien van de repetitie en helaas moesten we vaststellen dat het schitterende lied op het podium niet echt sterk wordt gebracht. Marija lijkt wat chromosomen te missen en zo weg te zijn gelopen uit een aflevering van "Knoop in je zakdoek". De backingvocals dragen allemaal een pet en staan dicht opeen bij Marija waardoor het lijkt alsof er een stel arbeiders in staking gaan voor een betere CAO. Zondag moeten we maar op tijd zijn voor hun volgende repetitie.

Tjechië is ook een debuterend Eurovisieland dit jaar. Waarschijnlijk hebben ze alleen de vorige festivaleditie gezien en moeten ze gedacht hebben dat hun lied een pittig rauw rocklied moest zijn. Het is namelijk net alsof Lordi weer op het podium verschijnt, alleen dit keer zonder de maskers. Ondanks de rauwe stem van de zanger van de groep Kabat heeft het lied "Malá dáma" wel iets grappigs maar zal ongetwijfeld in de onderste regionen van het scorebord belanden.

In de rij van achtentwintig liedjes horen we twee latino uptempo dansnummers en ze komen bijna achterelkaar. Portugal stuurt Sabrina met "Dança Conmigo (Vem Ser Feliz)". Een vrolijk zomers deuntje in het Portugees. Alleen in het laatste refrein gooit ze er nog wat Spaans, Frans en Engels doorheen. Sabrina is een mooie jonge meid terwijl het andere latino lied gezongen wordt door de Noorse Guri Schanke die ruimschoots haar moeder zou kunnen zijn. Dat Guri jaren meer ervaring heeft blijkt ook wel uit haar performance. Ondersteund door (weer) twee ballroomdansers zet ze een perfecte act neer. Deze wordt visueel door de achtergrond prachtig ondersteund en zij is in drie verschillende kleedjes te bewonderen. Guri heeft in diverse musicals gezongen (o.a. Chess & Les Miserables) en is in Noorwegen het officiële gezicht van Loréal. Wij geven de Noorse Guri met haar "Ven a bailar conmigo" meer kans op een finale plaats dan de Portugese Sabrina.

Tussen deze twee latinosongs zit het lied van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië. Ook dit lied behoort tot onze favorieten. De 27-jarige Karolina Goceva is een grote ster, niet alleen in Macedonië maar ook in veel van de omringende landen. Zij vertegenwoordigde haar land al in 2002 op het songfestival in Estland maar behaalde toen een teleurstellende negentiende plaats. Haar lied "Mojet svet", dat helaas op het eind in het Engels wordt gezongen, verdient een hoge notering. Mocht dat niet het geval zijn dan zien we haar wellicht voor een derde keer terug, want tijdens de persconferentie gaf ze aan een grote Eurovisie-fan te zijn en dat ze in de toekomst nog wel een keer zou willen meedoen.

Malta stuurt dit jaar Olivia Lewis en zij is echt reuze blij om hier in Finland te zijn (ze heeft namelijk al tien keer eerder een poging gedaan om het kleine eiland te mogen vertegenwoordigen). Het schrijversduo, Gerard James Borg en Philip Vella, is voor de vierde keer van de partij. Het lied "Vertigo" klinkt leuk op de cd, maar live kon Olivia ons vandaag niet overtuigen. Naast de wat onzuivere vocalen wordt er ook een nogal rommelige act voorgeschoteld. Oke, we zien dan wel twee mooie mannen in strak afgetraind ontbloot bovenlijf, maar waarom ze nu achter haar de witte tafellakens staan uit te kloppen is ons niet duidelijk.

Na de goochelact, vampieren, sabelduel, waaiers, verkleedpartijen en uitgeklopte tafelkleden is het een verademing om weer een gewoon poplied op het podium te zien. Andorra stuurt het jongenstrio Anymonous met het lied "Salvem al mon". De vrolijke energie straalt van de jongens af en het lied heeft zijn bestaansrecht al bewezen aangezien het deze week op nummer 3 in de Spaanse hitlijst staat. Het lied wordt ondersteund met één van de leukste achtergrondprojecties en mag van ons door naar de finale.

Ook het volgende lied maakt geen gebruik van extra poespas om op te vallen tussen de achtentwintig liedjes. Hongarije stuurt een echt blueslied genaamd "Unsubstantial blues" en gezongen door Magdi Ruzsa. Of je houdt van haar rauwe stem of je verafschuwt het. Ze komt rustig het podium oplopen met een koffer in haar hand en loopt naar een bordje met de tekst "Bus Stop". Wij zijn in ieder geval niet kapot van het lied en wat ons betreft mag ze de verkeerde bus pakken donderdag :-)

Onze zuiderburen treden hierna op met het swingende "Love power", gebracht door de zeskoppige band KMG's (the Krazy Mess Groovers). De discostamper zou zo op een cd van Earth Wind & Fire kunnen staan. De vrolijke deun krijgt ook één van de vrolijkste achtergronden met bewegende regenbogen. Of het sterk genoeg is om bij de eerste tien te eindigen betwijfelen we. Tijdens de persconferentie deed het hoofd van de delegatie nog een stupide uitspraak. Op de vraag waarom het festival in Vlaanderen populairder is dan in Wallonië antwoordde zij: "The quality of the songs went up, however I think the French part of Belgium, and France as well, we are more... I would say, and it is not especially good ... but we are more intellectual...

Tja, onze Vlaamse vrienden waren hier nogal verbolgen over. En terecht, maar het gaf ons natuurlijk wel weer wat om ze mee te sarren hahaha...

Slovenië mag daarna aantreden. Alenka Gotar zingt "Cvet z juga" een crossoverlied: opera meets disco met een Eurovisie saus. Dit kitscherige lied zal bij veel homo's goed in de smaak vallen. Lekker dramatisch en bombastisch. Zou Slovenië dan eindelijk ook eens de finale halen? Zelf gelooft ze er wel in want ze komt, à la Dana International, het podium op met de armen opgestoken in de lucht (Victory houding).

Daarna is het nog even doorbijten: nog drie liedjes. Van Bart had het hier mogen stoppen maar het laatste lied valt nog wel in de smaak bij Barry. Turkije stuurt de 34-jarige zanger Kenan Dogulu, die in eigen land al lange tijd zeer populair is. Zijn "Shake it up Shekerim" klinkt helaas wat cliché en het refrein wordt wat teveel herhaald. De muzikale brug waarbij de zanger met een zakdoek wat rondjes draait is eigenlijk het leukste van het lied.

Het lied van Oostenrijk lijkt meer voor het goede doel geschreven te zijn dan voor het festival. Het is het themalied van Life Ball 2007 en daarom staat er ook op het podium een groot rood aidslintje. De 28-jarige Eric Papilaya's (volgens ons beiden de knapste man van de Semi-Finale) komt wel met de meest bizarre act van dit jaar tijdens zijn lied "Get a life, get alive". Hij draagt een pak waarin honderden Swarovski kristallen zijn verwerkt en uit het rode lint komen dansers die verkleed zijn vol veren en er uitzien als rode versies van Pino. Gekker moet het niet worden.

Letland mag de rij van achtentwintig sluiten. Zes mannen, die zich Bonaparti.lv noemen, zingen het opera-achtige "Questa notte". Ja inderdaad, na frans zingende Cyprioten nu italiaans zingende Letten. En na Slovenië dus een tweede crossover-lied deze avond. De performance is klein gehouden. De mannen dragen een hoge hoed en komen één voor één het toneel op wandelen. Na het trommelende begin van Bulgarije wordt de avond rustig afgesloten.

Na de repetities (die pas om 21.15 uur waren afgelopen) zijn we met de Belgen en de Webloggers naar het feest van Kroatië gegaan. De groep Dragonfly met de 57-jarige, immens populaire, Kroatische rocker Dado Topic gaf een mini-concert, waarbij rock evergreens werden afgewisseld met huidige popnummers. Natuurlijk zongen ze ook hun eigen bijdrage "Vjerujem u ljubav" en dat kwam goed uit, want die hadden we gemist op donderdag. Na dit feestje zijn we nog gaan dansen in de Euroclub die al een stuk drukker bezocht werd. Om 2.00 uur vonden we het mooi geweest en zijn we terug naar het hotel gegaan.




ZATERDAG 5 MEI

Vandaag konden we gelukkig wat uitslapen want de landen die op donderdag gerepeteerd hadden moesten vandaag voor de tweede keer opdraven. De repetities zijn korter en daarom wordt er later begonnen. De eerste drie landen konden we overslaan en dus hoefden we pas om 12.00 uur in de hal te zijn.

Daar hebben we als eerste de repetitie van Belarus gezien en die show is toch wel heel erg gelikt. Volgens ons toch wel één van de kanshebbers op de overwinning dit jaar... maar we zitten niet echt te springen om Minsk 2008.

Aangezien Estland met IJsland had gewisseld in het repetitieschema konden we het meest Noordelijke land van Europa nu voor het eerst aanschouwen. Eirikur Hauksson heeft al twee keer eerder met het festival meegedaan: in 1986 in het trio Icy (zestiende plaats) en in 1991 in de groep Mrs. Thompson voor Noorwegen waarmee hij een negentiende plaats behaalde. Hij brengt nu de rockballade "Valentine's lost", één van de sterkste rustige nummers dit jaar. Helaas heeft Eirikur zijn looks niet mee, dat is nog zacht uitgedrukt. Hij zou zelfs zo in de monstergroep Lordi kunnen plaatsnemen en dan niet zo lang in de schmink hoeven te zitten. We zullen zien of de X-factor ook zo belangrijk is bij het huidige songfestival of dat een mooi lied zich ook kan kwalificeren voor de finale zonder dat de looks van de zanger meespelen.

Sommige landen hadden wat aanpassingen doorgevoerd maar onze aandacht ging natuurlijk vooral uit naar de tweede repetitie van Edsilia. Het was goed te merken dat Nederland twee eigen regisseurs heeft meegenomen want de beeldregie was vele malen beter. De rol van danser Bram is een heel stuk ingekort en de handstand is gelukkig uit de act gehaald. Maar het is vooral Edsilia zelf die van het scherm afspat. Haar krachtige stem en vrolijke uitstraling geven het lied een echte boost en hopelijk straks ook voldoende punten om de finale te halen.

Bij de persconferentie kwam de ploeg binnen met een hele grote opgeblazen wereldbol en kleine varianten ervan werden in de zaal geworpen. Verschillende onnozele vragen werden weer grappig door Edsilia beantwoord. Op de vraag waarom ze zo vaak met haar rug in beeld kwam, antwoordde ze: "because I like my booty very much!". Na afloop hebben wij haar nog wat vragen gesteld voor de radio-uitzending van "De Roze Golf".

Omdat één van onze Belgische vrienden, Jan Demulder, morgen jarig is, had Christoff het idee om een filmpje te maken met diverse markante figuren die Jan een goede verjaardag toewensen. Wij zijn ook gefilmd en daarna hebben wij geholpen met de rest van het filmpje. Edsilia, Tjeerd Oosterhuis, Evridiki, Koldun, Andre Vermeulen... ze kwamen allemaal voorbij. Philip Kirkorov wilde niet van onderaf gefilmd worden vanwege zijn onderkin: "Please make me beautiful!" ...alsof dat mogelijk is.

's Avonds hebben we met de Belgische groep en Louis in het hotel gegeten en is het filmpje aan Jan getoond. Hij was er zeer van onder de indruk.




ZONDAG 6 MEI

Vandaag waren de landen die op vrijdag hadden gerepeteerd voor de tweede keer aan de beurt. Servië, het land dat toch tot de favorieten van dit jaar mag worden gerekend, had ook de puntjes op de i gezet. De petten van de achtergrondzangeressen zijn verwisseld voor wat elegantere hoeden. De kleding tijdens de uitzending zal van Dolce & Gabbana komen. De landen die erop volgden hadden niet veel gewijzigd in hun act. Wij zijn 's middags zelf niet al te lang in de hal gebleven omdat Edsilia zou optreden in het centrum van de stad.

Daar is een heus Eurovision Village neergezet. Er staan diverse tenten: één ervan verkoopt allerlei songfestival merchandise en Lordi-artikelen. De Finnen hebben een speciaal postzegelvel uitgegeven waarop drie zegels met het Eurovisie Songfestival als thema. Op doeken in en buiten op de tent hadden ze een aantal artiesten van dit jaar op een postzegel gezet en onze Edsilia pronkte daar ook mooi bij.

In het midden van de village staat een groot podium. Een Finse rockgroep trad op en daarna was er een optreden van onze Edsiel. Het plein was goed volgestroomd en Michiel had snel voor de gelegenheid een Nederlands vlaggetje gekocht. Het mini-concert begon met "Hemel & Aarde", gevolgd door Chaka Kahn's "Ain't nobody". Daarna kwamen de vier backings erbij en werd er een overtuigende versie van "On top the world" neergezet. De Finnen reageerden enthousiast op het lied en Michiel heeft als een waanzinnige uitbundig met zijn vlaggetje staan zwaaien (grappig vooral omdat hij de enige was met een vlaggetje).

Inmiddels is de Nederlandse delegatie vandaag weer uitgebreid met diverse journalisten die waren aangekomen, waaronder ook Betty, de Big Grand-Mother of Eurovision Soul.

Na het optreden zijn we met Michiel en Tom bij een Grieks restaurant wat gaan eten. Achteraf gezien was dit niet nodig geweest, want daarna gingen we naar het feest van Georgië en het debuterende land had voor zijn feest enorm uitgepakt.

Op twee lange tafels werden de lekkerste gerechten geserveerd. De kok die normaliter ook voor de president kookt zou speciaal zijn overgevlogen. De wijn die werd geschonken was geïmporteerd en had speciale Sopho-etiketten. Allerlei promotiemateriaal werd uitgedeeld en gedurende de avond werden de gasten vermaakt met typisch Georgische optredens: dansgroepen, zangkoren, sabeldemonstraties en natuurlijk een uitgebreid optreden van de zangeres Sopho. Het was een mooi en vooral ook indrukwekkend kennismakingsfeest met de Georgiërs.

Daarna waren we zo verstandig om niet meer naar de Euroclub te gaan, maar naar het hotel. Een keer een nachtje met zes uur slaap is namelijk geen overbodige luxe en de komende dagen staat er nog veel op het programma.




MAANDAG 7 MEI

Wederom vroeg uit bed, want vandaag mochten de veertien landen die rechtstreeks in de finale staan aan hun eerste repetitie beginnen en dat wilden wij vanaf het begin meemaken.

Bosnië & Herzegovina gaat het festival openen: geen drukke act met veel gedans en vuurwerk, maar een ingetogen Balkanballade start de Songfestival-editie 2007. De 19-jarige Marija Šestić zingt "Rijeka bez imena". Vele vinden het een mooi lied, maar in het algemeen denkt men wel dat Europa, na een aantal soortgelijke inzendingen in de afgelopen jaren, dit soort liedjes nu wel even genoeg heeft gehoord. Komt nog bij dat de Servische bijdrage in dezelfde catergorie valt maar wel een stuk sterker is.

Spanje mag als tweede in de finale en stuurt de boyband d'Nash. Twee van de vier vallen onder de categorie Guapo Hombres. "I love you mi vida" klinkt als een vrolijke Spaanse zomerhit. De jongens doen er een leuk dansje bij wat soms ten koste gaat van de zangkwaliteiten. Het digitale gele mozaiekpatroon op de achtergrond maakt het zonnige plaatje compleet.

Ierland volgt met een traditoneel Iers folklore-lied "They can't stop the spring", gezongen door de groep Dervish. De band bestaat sinds 1989 en heeft al tien cd's gemaakt. Sindsdien opgetreden met grote namen als Sting, REM en Oasis. Ierland heeft in de jaren negentig vier keer gewonnen, maar anno 2007 zal dit lied waarschijnlijk niet meer een eerste plaats bereiken.

Het gastland Finland, dat vorig jaar won met "Hard Rock Hallelujah", komt dit jaar opnieuw met het stevigste rocklied. Hanna Pakarinen (25) wordt door de Finnen de "Down_to_earth_rock_diva" genoemd. Haar "Leave me alone" is één van Bart's favorieten. In het begin van het lied staat Hanna nog wat onzeker op het podium... Ze wipt wat heen en weer als een bang reetje dat opschrikt van de koplampen van een auto. Maar halverwege het lied, wanneer ook het koele blauwe decor omgetoverd wordt in een brandende vuurzee, komt ze, samen met de windmachine, pas echt los en doet het geheel denken aan Evanescence, mede door het gebruik van Gothic symbolen in het decor.

Lori Spee is still alive... althans het lijkt of ze voor Litouwen het liedje "Love or leave me" zingt. Julija Ritèik, de leadzangeres van de groep 4 fun, lijkt niet alleen op haar, het lied zou ook in Lori's repertoire passen. Julija zit op een kruk met gitaar voor een wit doek, waarachter de andere muzikanten zitten en dus via schaduwen in beeld komen. Het lied kabbelt wat voort en zal geen potten gaan breken.

Griekenland was vorig jaar het gastland, maar het festival van 2008 zal hoogstwaarschijnlijk niet plaatsvinden in Athene. Ondanks dat de 26-jarige Sarbel een lief koppie heeft kan zijn performance ons niet echt overtuigen. Het is alsof hij meedoet aan het programma "So you wanna be a popstar". Next...

Zweden is hét festivalland bij uitstek. In dit Scandinavische land staan de populairste artiesten te trappelen om mee te mogen doen aan de nationale finale en alle liedjes daarvan worden dikke Top 10-hits. Dit jaar heeft de groep The Ark gewonnen. De wat excentrieke zanger, Ola Salo, zou de broer van Gemma Glitter kunnen zijn. Hij draagt een kort zilver jasje met zwarte, Barneveldse kippenveren op de kraag. Het lied "The worrying kind" is ondergedompeld in een jaren zeventig sound en had van Mud of Slade kunnen zijn. Ook hier wordt weer het maximale uit het prachtige decor gehaald. Zwart-wit ronddraaiende lijnen en cirkels ondersteunen dit seventies gevoel. Het lied geeft het gevoel dat je het al kent, maar niet precies weet waar het op lijkt. Het zal zeker gaan scoren maar we weten niet of heel Europa al klaar is voor zo'n androgyne zanger.

Frankrijk gooit het dit jaar over een andere boeg. De chansons werden de laatste jaren steeds met minder punten beloond, dus was het ook wel nodig. De groep Les Fatals Picards komt met het vrolijke "L'amour à la française". Het grappige van het lied is dat de zanger Engels met een Frans en Frans met een Engels accent zingt. De groep noemt het zelf "Franglais". Alle clichés van een Franse liefde in Parijs komen voorbij: La Tour Eiffel, Chanel, Champs Elysées en Le Moulin rouge. Helaas wordt het grappige nummer niet zo sterk op het podium neergezet. Eén van de zangers draagt een knal roze pak met om zijn nek een zwarte pluche kat gedrapeerd... dat heeft dit lied niet nodig.

Rusland komt met het meidentrio Serebro. De Russische jeugd is blijkbaar niet erg happy want deze drie kijken net zo chagerijnig als de T.a.t.u. meiden van een paar jaar geleden. Het lied "Song # 1" is waarschijnlijk de meest hedendaagse inzending en zou niet misstaan op een cd van The Sugababes. Bij het zien van de repetitie op het scherm was het ook net of er een uitzending van Top Of The Pops bezig was. Zou het dus goed kunnen doen bij de sms'nde jeugd van Europa.

Duitsland komt met kwaliteit dit jaar. Roger Cicero zingt "Frauen regier'n die Welt" en staat bij Barry in zijn top 3. Het Bigband-lied wordt zeer professioneel gebracht en zou wel eens goed kunnen aanslaan nu dit soort muziek in Europa populair is: denk aan Michel Bubble en Jamie Cullum. Helaas wordt het laatste deel gezongen in het Engels.

De laatste repetitie waarvan we nog een stukje hebben gezien was van Oekraïne. Ook dit land heeft een travestiet gestuurd, Verka Serduchka, alleen is het geen elegante slanke zoals de Deen maar meer een Oostblokversie van Mrs. Slocombe uit "Wordt u al geholpen?". Het lied heeft een heel irritant accordeonmuziekje wat een beetje doet denken aan de Vogeltjesdans. Een grote zonnenbril en een glittertoeter op haar hoofd met bovenop een soort zilveren Navo ster. Komt nog bij dat haar moeder, een soort Madge van Dame Edna, haar overal achtervolgt in een ski-jack. Het Nederlandse kamp vreest voor een tweede overwinning van Oekraïne.

Daarna zijn we naar het hotel gegaan om ons feestelijk aan te kleden voor het grote officiële openingsfeest dat ons werd aangeboden door de burgemeester van de stad Helsinki. Ruim 3500 man waren naar de Finlandia-hal gekomen waar drank en eten in overvloed aanwezig waren. Veel televisieploegen liepen rond en uit elke hoek hoorde je artiesten een stukje van hun lied zingen voor een draaiende camera. Barry heeft ook sfeermomenten gefilmd en Bart liep met de fotocamera artiesten te spotten. Dertig landen zijn op de gevoelige plaat vastgelegd. Zelfs Verka Serduchka, al moest Bart snel met haar meelopen en de camera op zichzelf richten. Ook Barry filmde haar tijdens haar vertrek en ze gaf handkusjes aan het Nederlandse volk. Het feest was weer een groot succes en veel te snel voorbij. Daarom zijn we nog maar wat gaan dansen in de Euroclub om de dag af te sluiten.




DINSDAG 8 MEI

Aangezien het vannacht laat was geworden en er vandaag dezelfde repetities als gisteren zouden plaatsvinden, besloten wij om voor de eerste keer deze week wat langer te blijven slapen. Daarna hebben we de foto's van het openingsfeest bekeken en op de laptop gezet.

Vandaag hadden we een bijzonder moment: een ontvangst in de residentie van de Nederlandse ambassadeur, de heer Engels. De ambassadeur had het groots aangepakt. In het huis stonden in diverse ruimtes zeer grote tv-screens waarop oude Nederlandse inzendingen werden getoond. Onder het genot van een drankje kwamen er toastjes langs met diverse soorten vis.

Voor Barry was het ook een kleine familiereünie in de residentie: Zijn oom en tante, Loe & Hedy Beerens, waren vandaag in Helsinki gearriveerd. Loe, huisfotograaf van o.a. Marco Borsato, Trijntje Oosterhuis én Edsilia, zal de komende dagen alle aktiviteiten van Edsilia vastleggen en had bij de ambassadeur natuurlijk een mooie start. Edsilia heeft drie liedjes gezongen: "Hemel & Aarde", "Wat heb je nodig" en natuurlijk, samen met de backings, "On top of the world".

Daarna was er een goed verzorgd buffet met o.a. een zeer smakelijk rendiergerecht en een erg lekker grand dessert. Om 19.30 uur was de ontvangst afgelopen en zijn we teruggegaan naar het hotel om ons weer om te kleden.

Vervolgens gingen we naar de Euroclub waar de Big 4 landen (Engeland, Duitsland, Frankrijk & Spanje) hun feest gaven. Met moeite trakteerden deze rijke Westerse landen ons op één biertje... wat een verschil met het feest van Georgië!

De laatste jaren is er bij het Big 4 feest een traditie ontstaan dat andere landen hun lied komen zingen. Het merendeel geeft dan een akoestische versie. Ook dit jaar gebeurde dat, dus we hebben veel inzendingen in een andere versie voorbij zien komen. Ook Nederland was hier van de partij. Het was een nogal rommelig georganiseerde avond en na tig akoestische liedjes gehoord te hebben begon dat toch wel wat te vervelen, met uitzondering van de Duitse Roger Cicero, die een lekker swingend optreden gaf. Na alle optredens was er een Noorse DJ (iedere avond draait een DJ van een ander land), maar deze draaide nogal veel Noorse voorrondeliedjes (lees: onbekende liedjes), dus toen zijn we maar weer naar het hotel teruggegaan.




WOENSDAG 9 MEI

Een echte rustdag! Het enige wat op het progamma stond waren de eerste twee generale repetities, officiëel de "Dress-rehearsals". Daarbij wordt de totale show gerepeteerd en betreden de artiesten in vol ornaat het podium. Dus met festivalkleding én make-up.

Grote vraag voor ons was natuurlijk: Wat draagt Edsilia? Ze stelde niet teleur: In een prachtig knaloranje jurkje betrad onze zangeres het podium. De backings waren gekleed in de kleuren wit en zilver. Niet alleen het plaatje was mooi, ook de repetitie verliep heel goed en Nederland kreeg veel complimenten van de aanwezige mensen. Hopelijk is dat een goed voorteken...




DONDERDAG 10 MEI

De dag begon met een informele NOS-ontvangst waarvoor wij een uitnodiging hadden ontvangen. NOS-directeur Gerard Dielessen had de Nederlandse pers uitgenodigd om een toast uit te brengen op Edsilia en haar team, voordat deze zouden vertrekken naar de laatste Dress-rehearsel. De bijeenkomst was in het Ravintola Teatterini, een chique tent die gevestigd is op de mooie wandel esplanade van de Finse hoofdstad.

De Nederlandse pers was in grote getale komen opdagen. Ook de moeder en zus van Edsilia waren aanwezig, net als Trijntje Oosterhuis, haar schoonzus. De stemming zat er meteen goed in, omdat er in de zaal een Finse ochtendkrant rondging waarin alle landen waren omschreven n.a.v. de eerste twee generale repetities. Onze Edsiel stond op de voorpagina en in de krant werden zes van de achtentwintig landen genoemd die bijna zeker waren van een finaleplaats... en ja, ook over de foto van Edsilia stond een tekst met deze mededeling!

Nadat het team was gearriveerd hield Gerard Dielessen een korte toespraak. Hij gaf aan dat het festival enorm aan het veranderen is (moderniseren) en dat Nederland altijd moet blijven meedoen zolang het festival nog zal bestaan, ongeacht het feit of wij dit jaar wel of niet de finale zullen halen. Daarna pakte hij de Finse krant erbij en vertelde Edsilia het goede nieuws. Champagne werd rondgedeeld en getoast.

Michiel had van zijn RTL 4 programma Editie.nl op het laatste moment het verzoek gekregen om een item te maken. De hulp van de Belgen werd ingeroepen omdat een cameraploeg niet zo snel meer te regelen was. Naast een interview met Edsilia zelf en Trijntje Oosterhuis, wilde Michiel wat Nederlanders aan het woord laten over hoe die nu over het festival dachten. En hoe zij zich moeten verdedigen tegen de algemene heersende opinie in eigen land ten opzichte van het festival. Ook wij twee zijn geïnterviewd en bij de eindmontage zaten we nog verwerkt in het item. Helaas bleken er 's middags problemen te zijn met het overstralen van de uitzending. Zelfs bij de kleine NOS studio in het hotel van het Nederlandse team is het niet gelukt.

's Middags zijn we de stad ingegaan. Het was mooi helder weer met zonneschijn, dus wilden we wat highlights van de stad op foto vastleggen. De festivalkoorts in de stad stijgt met de dag. Overal in de stad hangen de abri's vol met posters en overal staan grote vlaggenmasten met de Eurovisievlag te wapperen. Op het grote plein bij de Dom is het grootste videoscherm neergezet, zodat duizenden mensen het programma vanaf het plein en vanaf de trappen voor de Dom kunnen bekijken.

En toen was het zover. We hadden mooie plekken op rij 7 voor het podium en genoten erg van de mooie show die de Finnen er dit jaar van gemaakt hebben. Het optreden van Edsilia was fantastisch en de zaal ging helemaal uit zijn dak. Er waren veel Nederlandse vlaggen en oranje ballonnen te zien dus dat moet voor Edsilia een leuke ondersteuning geweest zijn.

Na achtentwintig liedjes (zelfs voor de fans een te groot aantal dit jaar) kwam dan het moment met de enveloppen. De deceptie was erg groot dat ons land er weer niet uit kwam en zwakkere inzendingen als die van Turkije en Moldavië wél naar de finale mochten. Ook Andorra, één van onze eigen favorieten, mocht de eindstreep niet halen. Teneergeslagen gingen we naar de persruimte waar we wachtten op Edsilia en haar team. Met Annemart bespraken we dat het niet halen van de finale al een soort ritueel werd. Misschien moeten we volgend jaar na het Nederlandse lied meteen maar naar de persruimte gaan en naar de alcohol grijpen. Zijn we tenminste al dronken vóór de enveloppen opengaan. Zitten we er dan wél in, hebben we al meteen feest. Gerard Dielessen was natuurlijk ook teleurgesteld en gaf aan dat er met de EBU nu goed gekeken moet gaan worden hoe met deze Oostblok-problematiek moet worden omgegaan.

Edsilia pakte het allemaal heel sportief op, alhoewel de teleurstelling natuurlijk wel van haar gezicht te lezen viel. Barry had van Tjeerd de uitnodiging gekregen met hen nog wat te gaan drinken in de hotelbar. Zodoende heeft hij alle meiden, Bram en natuurlijk Tjeerd en Edsilia nog uitgebreid kunnen spreken en bedanken. Bart en Michiel hadden een enorme behoefte gekregen aan bier en besloten naar de stad te gaan. Het cafe was nog maar één uur open, dus moesten de liters bier snel naar binnen worden geklokt. De Finse mannen zijn niet alleen lelijk, ze zijn ook erg direct. Er kwam een bijzonder griezelig exemplaar op Bart af, gaf een hand en zei zonder blikken of blozen: "I wanna fuck you". Bart stond perplex, terwijl Michiel tranen in zijn ogen kreeg van het lachen. Toen Michiel zei dat wij uit Belarus kwamen en hij maar snel weg moest gaan was hij ook zo verdwenen. Half vijf was het, toen we eindelijk weer ons bed zagen.




VRIJDAG 11 MEI

Eerst hebben we maar eens goed uitgeslapen, en vervolgens met een behoorlijke kater (van de uitslag en niet zo zeer van de drank) opgestaan. Vanmiddag zouden we alweer de eerste generale repetitie van de zaterdagavondshow gaan bekijken. Dus om 13.00 uur moesten we al weer in de hal aanwezig zijn. Daar kwamen allerlei mensen uit diverse landen naar ons toe om te zeggen hoe onterecht het was dat ons land de finale niet gehaald had. Zelfs de Duitse deelnemer Roger sprak zijn verontwaardiging uit en vertelde ons dat op de Duitse tv een kaart van Europa was getoond waarop stond aangegeven welke landen waren weggevallen: Tien van de oorspronkelijke Eurovisie-landen. Was er geen Grote Vier-regel geweest, dan waren Ierland en Zweden, naast organisator Finland, de enige twee van de vierentwintig landen uit West-Europa!

De repetitie liep weer gesmeerd. De openingsfilm met de monstergroep Lordi zag er erg goed uit. Van deze eeuw geeft dit festival toch wel de mooiste beelden. In de hal kwamen we nog een Nederlandse vedette tegen: Inge "Toppie Joppie" de Bruin. Zij is het gezicht van Biocare, een tandencosmetica bedrijf dat één van de sponsers is van dit festival (dat dit jaar € 12,4 miljoen kost, waarvan € 8 miljoen door sponsering wordt opgeleverd). We hebben leuk met haar gebabbeld en ze vertelde dat zij ook kennis had gemaakt met Betty, die meteen haar de foto's van haar kleinkinderen had getoond. Bart vertelde zonder gêne dat hij vorig jaar in Athene nog in zijn onderbroek in het Olympisch bad had gezwommen, waar Inge hartelijk om moest lachen.

's Avonds in het hotel lekker gegeten met wat Belgen en Nederlanders. Toen we ons hotel uitliepen kwamen we de heer Brinkhorst, oud-minister en vice premier, met zijn vrouw tegen en daar hebben we even een babbel mee gemaakt. Vervolgens gingen we naar de Euroclub. Er stond een lange rij voor de deur maar gelukkig konden wij met onze accreditatie bijna meteen naar binnen. Bijna iedereen van de pers was aanwezig dus zo hebben we met ons allen onze teleurstelling verder weg kunnen drinken en dansen. Om 4.00 uur ging het licht aan en werden we vriendelijk, doch dringend, verzocht het pand te verlaten.




ZATERDAG 12 MEI

12 Mei 2007... Vandaag vond het 52ste Eurovisie Songfestival plaats in de (Esther) Hartwall Arena in Helsinki, Finland. Helaas zonder Nederland.

De Finnen hadden er alles aan gedaan om er een groots spektakel van te maken. En met succes: het festival werd naar onze mening het mooiste en beste van de afgelopen jaren.

De winnaar werd Servië, onze favoriet! Dus wat dat betreft konden we niet klagen. Opvallend was wel dat de West-Europese landen genoegen moesten nemen met een notering in de onderste regionen.

De avond werd afgesloten met de AfterParty. Toen het feest, na een nogal saaie start, eindelijk op gang kwam, gingen de grote lichten alweer aan, en zat het erop. Jammer...

Helsinki 2007 is voorbij. Er zal vast nog veel worden nagesproken over het jurysysteem en de nieuwe landen die nu graag mee willen doen. Maar ook over het feit dat dit jaar weer een écht lied heeft gewonnen: een ballad, zonder ingewikkelde dans-act, en ook nog eens in een eigen taal. We zijn benieuwd welke gevolgen dat heeft voor de toekomst.

Tot volgend jaar! Tot in Belgrado!




 



  

2007_dagboek2mei
2007_dagboek2mei_2
  Edsilia op Schiphol vlak voor haar vertrek

2007_dagboek2mei_3
  Het Scandic Grand Marina Hotel

2007_dagboek3,mei
  De Hartwall Arena

2007_dagboek3mei_2
  De stage

2007_dagboek3mei_3
  Teapacks (Israel)

2007_dagboek3mei_4
  Evridiki (Cyprus)

2007_dagboek3mei_5
  Russische Superstar Philip Kirkorov

2007_dagboek3mei_6
  Sopho (Georgië)

2007_dagboek3mei_7
  DJ Bobo (Zwitserland)

2007_dagboek3mei_9
  Eerste repetitie voor Edsilia

2007_dagboek3mei_10
  Leukste persconferentie

2007_dagboek3mei_11
  Barry, Edsilia en Bart voor de Roze Golf

2007_dagboek4mei_servie
  Marija Šerifović (Servië)

2007_dagboek4mei_portugal
  Sabrina (Portugal)

2007_dagboek4mei_noorwegen
  Guri Schanke (Noorwegen)

2007_dagboek4mei_macedonie
  Karolina (Macedonië)

2007_dagboek4mei_malta
  Olivia en haar mooie dansers

2007_dagboek4mei_belgie
  The KMG's

2007_dagboek4mei_turkije
  Kenan Doğulu

2007_dagboek4mei_party
  Feestje bij de Kroaten

2007_dagboek4mei_kroatie
  Dragonfly feat. Dado Topić

2007_dagboek4mei_party2
  Ook de Hongaarse Magdi Rúzsa was op het feest

2007_dagboek5mei_belarus
  Dmitry Koldun (Wit-Rusland)

2007_dagboek5mei_ijsland
  Eiríkur Hauksson (IJsland)

2007_dagboek5mei_barry_bart
  Onze bijdrage voor Jan's verjaardag
  Klik op onderstaand 12points logo!


  klik op het logo van voor het felicitatiefilmpje

2007_dagboek6mei_edsilia
  Optreden in het Eurovision Village

2007_dagboek6mei_postzegel
  De Edsilia-postzegel

2007_dagboek6mei_party
  Sopho als gastvrouw van het Georgische feestje

2007_dagboek7mei_dnash_promo
  Promotiefoto D'Nash (Spanje)

2007_dagboek7mei_ierland
  Dervish (Ierland)

2007_dagboek7mei_finland
  Hanna Pakarinen (Finland)

2007_dagboek7mei_griekenland
  Sarbel Michael (Griekenland)

2007_dagboek7mei_zweden_bart_michiel
  Ola (Zweden) met Bart & Michiel

2007_dagboek7mei_frankrijk
  Les Fatals Picards (Frankrijk)

2007_dagboek7mei_rusland
  Serebro (Rusland)

2007_dagboek7mei_duitsland
  Roger Cicero (Duitsland)

2007_dagboek7mei_edsilia_barry_tjeerd
  Edsilia, Barry & Tjeerd op het grote openingsfeest

2007_dagboek8mei_ambassade
  Edsilia overhandigd de persmap met cd
  aan Ambassadeur Engels


2007_dagboek8mei_barry_hedy_loe
  Familie-reünie in Helsinki: Barry met Hedy & Loe

2007_dagboek8mei_bart
  Genietend van een heerlijk Fins gerecht

2007_dagboek9mei_edsilia
  De eerste Dress-rehearsal

2007_dagboek10mei_edisilia
  Edsilia op de voorpagina van een Finse krant

2007_dagboek10mei_toast
  Op naar de finale!

2007_dagboek10mei_trijntje_michiel
  Michiel interviewt Trijntje voor Editie.NL

2007_dagboek10mei_helsinki
  Highlights in Helsinki

2007_dagboek10mei_edsilia_2
  On top of the world... maar niet in de finale

2007_dagboek11mei_duitsland
  Roger Cicero (Duitsland)

2007_dagboek11mei_bart_inge
  Bart & Olympisch kampioene Inge de Bruin

2007_dagboek12mei_barry
  Laatste dag in Helsinki

2007_dagboek12mei_servie
  Overwinning voor Servië