Naast de bijdragen van Barry van Cornewal in de radio-uitzendingen van o.a. "De Roze Golf" (RTV OOST), houdt hij ook dit jaar weer samen met Bart Ensie een dagboek bij voor de Roze Golf website, met daarin hun belevenissen tijdens de voorbereidingen van het Eurovisie Songfestival.



WOENSDAG 5 MEI

Vandaag zijn we in Istanbul aangekomen. We werden verwelkomd met enorme regenbuien en dat was niet echt in de planning meegenomen. Eigenlijk vonden we dat we een dag te laat waren, want vandaag waren de allereerste repetities al begonnen. Normaliter zijn we altijd een dag vóór die repetities op de locatie aanwezig, maar een paar maanden geleden werd het werkschema door de EBU aangepast. Daardoor werd de start van de Songfestival-week met één dag vervroegd, en tja... toen waren de vliegtickets al binnen. In iedergeval moesten we hierdoor een aantal repetities missen, maar die zullen we later in de week wel inhalen.

Wat ons als eerste opviel bij aankomst in Turkije is dat de organisatie handenvol geld heeft uitgegeven aan de promotie van het festival. Vanaf het vliegveld van Istanbul hangt een lint van meer dan 20 kilometer lang (tot ver in het centrum) met vlaggetjes met het Eurovisie-logo, aan beide kanten van de weg. Talloze billboards en bushokjes zijn gesierd met de rood-witte kleuren van ISTANBUL 2004!

Bij aankomst op het terrein van de Abdi Ipekçi Arena, waar het festival gehouden zal worden, bleek de bewaking van het terrein in dit stadium nog zo lek als een mandje. Al zoekende naar een ingang waren een aantal arbeiders, die bij de omheining aan het werk waren, zo vriendelijk om ons binnen te laten. Enkele minuten later bleek dat we dus eigenlijk via een illegale weg het bewaakte terrein waren opgekomen. Gelukkig voor hen hadden we geen explosieven in onze tassen.

We waren net op tijd om de repetities van Griekenland en Oekraïne bij te wonen. De mooie Sakis Rouvas gaf een hele gelikte show (what a surprise...), maar het lied blijft een stuk minder. Vervolgens was daar zangeres Ruslana met het lied "Wild Dance". En daar stond iedereen in de zaal echt van te kijken: een geweldige choreografie, schitterende lichteffecten op het podium, en eigenlijk echt een kanshebber voor de overwinning. De mogelijk bestaat echter dat de show van Ruslana te agressief op het televisiescherm zal overkomen, maar in de zaal behoort ze tot de grote favorieten.

's Avonds was de opening van de Eurovision Night Club in het vijf-sterren Polat Renaissance Hotel waar enkele deelnemers (waaronder Re-union) in deze periode verblijven. Een echt gezellige aankleding ontbrak, en het duurde even voordat de sfeer goed op gang kwam, maar het werd steeds leuker. Wit-Rusland en Letland gaven nog een kort optreden, en daarna maakte de dj er een echte Songfestivalfeest van met enkel nog Eurovisie muziek en op de videowall beelden van oude festivals. Een late afsluiting van de eerste dag dus. De terugreis naar ons eigen hotel verliep niet geheel vlekkeloos. De taxi-chauffeur wist de weg niet goed in Istanbul, waardoor we pas rond 3.30 uur in bed lagen.




DONDERDAG 6 MEI

Het weer is helemaal omgeslagen. De zon scheen volop en de temperatuur steeg boven de 22 graden. Vandaag was de eerste repetitie van Re-union. Maar eerst was er nog een boottrip op de Bosporus. Op een luxe schip werden de delegaties ontvangen. Twee grote open dekken, met heerlijke relaxte zitzakken. De bediening zorgde ervoor dat we niets tekort kwamen aan frisdrank, bier of andere lekkernijen. Er werd lekker gedanst, eerst op Turkse muziek en later op inzendingen van dit jaar, en dan meestal in de uitgebreide Disco mix. Het leuke was, dat de aanwezige artiesten meteen een 'playback' weg gaven: Finland, Zwitserland, Malta, Oekraine, Letland en zelfs ook Nederland! Er is van "Without You" namelijk ook een speciale Eurovisie Remix gemaakt door Pieter, één van de Nederlandse backingvocals.

Daarna een heerlijk verzorgde lunch met veel gegrild vlees en salade... Kortom het was, onder de brandende zon, weer volop feest in Eurovisie land.

De repetitie van Denemarken (Tomas Thordarson met "Shame on you") viel tegen. Het zag er niet best uit; Moet je ook maar niet denken dat je als Skandinavisch land een Spaans Latin lied kan sturen. Wat een houterigheid en totaal niet sprankelend. We dachten vooraf dat Denemarken wel de finale zou gaan halen, maar komen daar toch op terug. We wachten nog maar tot de generale repetitie van a.s. dinsdag voordat we het definitieve oordeel geven, omdat je dan alle 22 liedjes achterelkaar hoort en ziet.

Daarna mocht Servië & Montenegro het podium op. Het lied "Lane Moje", gezongen door Zeljko Joksimovic & Ad Hoc Orchestra is de grote favoriet van Bart. De versie die tijdens het Songfestival uitgevoerd gaat worden, wijkt af van de cd-versie. Alle backingvocals zijn verwijderd om zo meer de aandacht te leggen op de muziek. En dat is jammer, want daardoor mis je toch iets in het nummer. Bosnië was het volgende land. En wat een visuele show! De video wall op de achtergrond laat allerlei getekende wolkenkrabbers voorbij flitsen (eerst zwart/wit, later kleur) en het wordt allemaal mooi verlicht. Ziet er dus heel flitsend uit, alleen is de zanger Deen natter dan nat in zijn roze pak, zonder shirt... De Bosnische inzending ziet er in ieder geval uit als een MTV-clip.

Als laatste mochten eindelijk Fabrizio & Paul voor de eerste keer hun lied "Without You" op het Eurovisie podium zingen. Ondersteund door de backingvocals Tarif Heljanan, Erwin van Motman, en Pieter van Schooten zong Re-union de sterren van de hemel. De podiumbelichting is sober. Op de achtergrond (voornamelijk in de kleuren blauw/paars) eerst alleen sterren. Daarna komen er enkele lichtbundels bij, en vervolgens enkele witte vallende sterren. Na het enorme discogeweld in sneltreinvaart van Bosnië brengt Nederland wel weer de rust en eenvoud in de tent (krijgt Europa kippevel of gaan ze naar het toilet?)




VRIJDAG 7 MEI

Ondanks een redelijk rustige avond in de Euroclub, ging de wekker toch weer erg vroeg. Op naar de hal waar de tweede repetitieronde begon. Aangezien wij de eerste dag (woensdag) zo laat arriveerden was het voor ons dus eigenlijk de eerste keer. Het spits werd afgebeten door Finland. Zij sturen een musical-ster, Jari, die je het beste kan omschrijven als een kruising tussen Paul de Leeuw (niet qua stem, maar qua humor en uiterlijk) en Ronnie Tober. Hij brengt het lied "Takes 2 To Tango" en natuurlijk wordt hij daarbij begeleidt door een danspaar. Het lied is ietwat oubollig, maar voor de opening van het festival levert het wel een leuk plaatje op. Jari draagt een fout wit pak. Dit keer echter geen kleine engelvleugeltjes op zijn rug, die hij nog wel droeg tijdens de Finse finale. Jari was overigens heel grappig tijdens de persconferentie (Vraag buitenlandse journalist: "You sing about Angels and Demons... You and the other guy are in white, the women are in black. So, do you mean men are Angels and women are Demons?" Antwoord Jari: "Yes!...But that's reality!"). Finland is een land dat in de grijze zone zit. Het lied is niet zo sterk dat het zeker naar de finale gaat, maar beslist ook niet kansloos!

Daarna mocht Wit-Rusland aantreden. Het is de eerste keer dat dit land op het festivalpodium staat en dat is ook een beetje te zien. Het koortje staat er wat ouderwets bij, en klappen daarbij duf in hun handen. Het geheel is statisch. Dit zagen we ook bij een andere debutant, Albanië. We zijn langzamerhand gewend geraakt aan wervelende shows, dansjes etc. Wit-Rusland ("Belarus" in Eurovisie-taal) stuurt Alexandra & Konstantin met het lied "My Galileo". De meningen over dit lied zijn verdeeld. Bart is wat enthousiaster dan Barry. Het lied heeft een leuk refrein waarin Alexandra er vrolijk op los jodelt. Konstantin is helaas niet zo'n lekker plaatje om naar te kijken. Grappig is, dat je er tijdens het refrein pas achterkomt dat de zangeres in het Engels zingt. Ze heeft haar LOI-cursus 'Engels Voor Beginners' waarschijnlijk nog niet afgerond. (Romantisch Ditje & Datje: Tijdens de boottocht op de Bosporus hebben Alexandra en Konstantin zich verloofd)

Zwitserland betreedt als derde het podium. Het land dat ooit het eerste festival organiseerde en ook meteen won zal zeker niet deze 49ste versie winnen en dus ook niet het jubileumfestival in huis halen. Wij vinden namelijk allebei dat dit het slechtste lied is van het festival! Maar Ho! Wacht! Niet meteen een plaspauze inlassen, want één van de achtergrondzangers/dansers is namelijk wel een erg lekker ding! Het lied wordt gezongen door een jonge gozer met een vlas-snorretje. Echt zo'n type waarvan je verwacht dat hij de A2 bij Maastricht bezet. Het is niet alleen een erg slecht lied (een aaneenschakeling van twee kreten: "Clap Your Hands!" en "Let's Celebrate!", die gedurende drie minuten tot irritatie toe worden herhaald), maar wordt ook nog eens erg slecht gezongen. En de backings vragen continu of het publiek mee wil klappen. De Zwitser kan zeker donderdag z'n koffers al weer inpakken.

Dan komt Letland het podium op Twee mannen, Fomins & Kleins, die zeker niet in aanmerking komen voor de Roze-Golf-Lekker-Ding-Trofee. De heren vallen in de categorie oude rockers en ze brengen het rocklied van de avond (Rock dan wel in Songfestival-begrippen). De zanger wordt tijdens het refrein overstemd door de electrische gitaar. De belichting is wel mooi. Veel wit, en een beetje vergelijkbaar met het optreden van t.a.T.u., het "lesbische" duo uit Rusland van vorig jaar. Tijdens de persconferentie zongen Fomins & Kleins de Nederlandstalige versie van hun lied "Dziesma Par Laimi", getiteld "De Aap Uit De Mouw". Toch wel grappig dat Nederland zelf geen Nederlandstalige versie van hun lied heeft, en de Letten wel. Sowieso leuk dat het land in de eigen taal zingt.

Van het hoge noorden naar het diepe zuiden voor Israel. Dé favoriet van Roze Golf-presentator Jan-Erik Plettenburg. David D'Or heeft al zes platina cd's op zijn naam staan en hij treedt veel op met orkesten, ook buiten Israel (zoals in Rome, Parijs en Wenen). Het is een mooi lied en professioneel gebracht, maar je moet alleen wel van zijn stem houden. Is toch wel érg Gerard Joling-achtig. De Mooie-Mannen-Radar slaat wel op tilt, want één van de mooiste jongens van dit festival staat hier in het achtergrondkoor. De jongen heeft een bekende kop en er werd tijdens de persconferentie gezegd dat hij een Topmodel zou zijn. Helaas moet hij wel stupide bewegingen maken in het achtergrondkoor. Soort taal voor doven en slechthorenden, inclusief "Sanomi"-handbewegingen.

Eén van de vier nieuwe landen is Andorra. Het kleine land brengt een lied in het Catalaans en stuurt Marte Roure. Het lied "Jugarem A Estimar-Nos" valt op cd niet veel op, maar wordt door een gelikte performance van de zangeres en haar backing naar een hoger niveau getild. Het zit heel geraffineerd in elkaar en we denken daarom dat ze de finale gaat halen.

We weten zeker dat Sofia Vitoria uit Portugal die finale níet gaat halen. De 25-jarige zangeres heeft de Portugese versie van Operacion Triunfo (de populaire Spaanse talentenshow à la Idols en Starmaker) gewonnen. Ze heeft een goede stem en leuke uitstraling, maar wordt opgezadeld met een draak van een lied. Rommelig en niet catchy. Het decor bij dit lied helpt ook niet veel. Helaas dus voor de Portugezen, die nog nooit hoger geëindigd zijn dan een zesde plaats!

Vervolgens komt Malta op het toneel, en dit is een grote kanshebber voor de overwinning van dit jaar. Malta stuurt Julie & Ludwig met het lied "On again...Off again". Het lied is geschreven door de componisten die in 2000 "Desire" (achtste plaats) schreven, en in 2002 "7th Wonder" (tweede plaats). Dus de schrijvers weten hoe ze een goed lied moeten maken. Dit jaar hebben ze goed geluisterd naar de soudtrack van de film Moulin Rouge. Lieve meisjesstem samen met een soort opera-achtige mannenstem. Mier- en mierzoet. Daarbij hebben de Maltezen mazzel met een heel mooi decor: Groen gras met wuivende gekleurde bloemen, en tijdens het refrein stijgen de vlinders op...

De laatste repetities van vandaag (Monaco, Griekenland en Oekraine) hebben we moeten missen, want de hele Nederlandse Delegatie was uitgenodigd voor een ontvangst op het Nederlandse Consulaat. Een prachtig paleis in het centrum van Istanbul. Daar werden we zeer hartelijk ontvangen met echte bitterballen. Re-union zong een mooie akoestische versie van "Without You".

Na afloop van de ontvangst zijn we samen met Didem en Madeleine (twee leuke meiden die op het Consulaat werken), Tarif en Erwin (de backing vocals), en enkele andere pers-collega's, lekker gaan eten in een restaurant met een prachtig uitzicht over een mooi verlicht Istanbul. Daarna nog wat door de grote winkelstraat gelopen, en tenslotte hebben we nog staan swingen in discotheek Riddim. We wilden eigenlijk vroeg naar bed, maar het werd zo toch weer 3.00 uur. Tja,... je hoort ons niet klagen!




ZATERDAG 8 MEI

Vandaag de laatste repetities voor de halve finale. Allereerst was daar Litouwen. De aankleding van Linas en Simona ziet er leuk uit, met wat verrassingseffecten die we niet zullen verklappen. Het achtergrond"koor" bestaat uit straatartiesten en geven een wat andere invulling van hun werk. Dit concept maakt het zwakke lied toch weer leuk om naar te kijken. Linas haalt overigens de mooie-mannen-top10 van dit jaar niet. Daarna mocht Anjeza Shanini uit Albanië repeteren. Aan de hele act merk je dat het land toch iets achterloopt met Europa. Slecht engels gezongen en het uptempo lied wordt heel statisch gebracht: lekker retro maar dan niet met opzet.

Vervolgens kwam de jongste deelneemster van het festival. De 16-jarige Lisa Andreas is afkomstig uit Engeland en vertegenwoordigt Cyprus met een ballade. "Stronger Every Minute" is de favoriet van Barry. Van de 36 liedjes is dit de enige ballade gezongen door een vrouw. Het lied is qua stijl te vergelijken met de rustige liedjes van de Carpenters. Visueel wordt het lied simpel, maar mooi in beeld gebracht: een sterrenhemel met links heel groot de maan geprojecteerd. Dit lied gaat, denken wij, heel hoog scoren en voorzichtig gezegd zou het zelfs kunnen winnen. Lisa is een meisje dat goed bij de Spice Girls gepast zou hebben. Op de persconferentie werden geen politieke vragen gesteld over de Grieks/Turkse kwestie in het land.

Na drie liedjes vond het Roze Golf Team dat het toch wel weer tijd werd voor een mooie man en Macedonië kwam dus juist op tijd. Tose Proeski, al jaren een ster in alle ex-Joegoslavische landen, is erg apetijtelijk. Althans dat is de menig van Bart. Het lied is een aparte mysterieuze bijdrage (die helaas iets van de mystiek verloren heeft door een Engelse tekst). Dat Tose niet alleen goodlooking is maar ook nog kan zingen bleek uit de persconferentie waar hij een stukje opera liet horen. Gaat scoren in Bart’s mannen top 10. Het voortdurend rennen tussen hal en persconferentieruimte werd even door een korte pauze onderbroken en daarna stond het Sloveense duo Platin op de planken. Diana is een kruising tussen Cher en Celine Dion en zij gaat met Simon op 13 Mei hier in Istanbul trouwen. Echte tortelduifjes dus en dat verklaart waarschijnlijk het verliefd om elkaar heen dwarrelen tijdens het zingen van hun lied “Stay forever“.

Estland brengt het meest ethnische lied van de avond en zal heel wat mensen laten lachen voor de buis. Vijf jongen meiden vormen de groep Neiokoso en hebben wat suede outfits van Pocahontas geleend inclusief kleine dolkjes die aan de riem zijn vastgegespt. Ze komen één voor één het podium ophuppelen en bij het refrein slaan ze de armen overelkaars schouders om er eens flink op los te volksdansen. En alsof dit al niet genoeg hilariteit in de huiskamers brengt worden de meisjes ook nog eens begeleidt door een echte Estonische duivel. De man achter het slagwerk heeft een sik, 2 hoorntjes en bijt in de bekkens! Kortom, niet meteen gaan plassen bij de eerste tonen van dit jolige lied.

Kroatië heeft Ivan Mikulic met “You are the only one“ naar Istanbul gestuurd. Het lied begint als een lied van George Michael, maar als snel vervalt het in een zeurderig refrein. Dus snel plassen of cola & chips halen... Daarna was het de beurt aan Denemarken, Servië & Montenegro en Bosnië & Herzegovina. Hierover hebben wij al iets geschreven in ons dagboek van donderdag 6 mei. Het nichtje Deen van Bosnië & Herzegovina had zijn licht roze pak zonder shirt verruild voor een glimmende, hardroze blouse. En wederom geheel opengeknoopt, terwijl er toch geen borsthaar of six pack te bekennen is!

Als laatste mochten onze jongens van Re-Union voor de tweede keer deze week het podium betreden. Het lied klonk relaxter dan afgelopen donderdag. Er waren nog wat aanwijzingen voor de Turken om de jongens wat meer als duo in beeld te brengen in plaats van veel solo-shots. Het merendeel van de buitenlanders om ons heen zijn ervan overtuigd dat wij de finale gaan halen (en zeggen dit niet om ons te plezieren maar laten briefjes zien waar ze weddenschappen mee hebben afgesloten). Door deze mooie uitvoering is de hoop op een finale-plaatsje weer gestegen! Tijdens de persconferentie gaf Angeline van Otterdijk (tekstschrijfster) aan dat de tekst ook slaat op de mensen van de organisatie en pers: “Without you“ hadden wij dit niet kunnen doen! Paul en Fabrizio zongen ter afsluiting een akoestische versie van “More than words“, de wereldhit van Extreme en het lied dat Rob Stenders tijdens de Nationale finale vergeleek met "Without You". Deze spontane uitvoering kreeg veel applaus in het perscentrum.




ZONDAG 9 MEI

Na vier dagen repetities met de landen uit de Halve Finale was het nu de beurt aan de veertien landen die zich al rechtstreeks voor de finale hadden geplaatst. Een topper opent het Eurovisie Songfestival van 2004: Spanje. Ramon is een lekker ding dat ons trakteert op het swingende “Para Llenarme de ti”. Net als Denemarken behoorlijk geïnspireerd door Ricky Martin maar in tegenstelling tot de Denen wordt deze inzending wél sensueel gebracht en ook passend bij Spanje.

Ook Oostenrijk blijft de eigen taal trouw. Drie jonge zangers op het toneel, waarvan er vast één bij onze doelgroep behoort, zingen de ballade “Du Bist“. Volgens ons een kandidaat voor de Bottom 5 van de avond. Het lied is geschreven door een jongen die in het dagelijks leven banketbakker is. Tijdens de persconferenties stonden er twee dozen met gebakjes en al snel vlogen die over de tafel.

Noorwegen stuurt dit jaar eveneens een man met de leuke naam Knut Anders Sørum. Hij zingt het lied "High" en draagt daarbij een afzichtelijk pak. Wat ons betreft krijgt hij dit jaar de Barbara Dex Award. In het achtergrondkoortje van Noorwegen zit één van Barry’s favorieten mannen, Håvard Gryting. Hij heeft hele mooie ogen dus we hopen op een close-up. Håvard zit inmiddels alweer voor de vijfde keer in het Noorse achtergrondkoor.

Na zeven jaar zangeressen, kiest Frankrijk er nu weer eens voor om een zanger naar het festival te sturen. De 18-jarige Jonatan Cerrada woont in België en heeft Spaans bloed (Leve de Eurovisie gedachte!). Het is een prachtige ballade die door de act op het toneel wat overschaduwd wordt. Er staat een vrouw op stelten (verstopt onder een lange witte jurk) die ADHD-achtige bewegingen maakt. Volgens de choreograaf zou er iets van het bekende Franse verhaal Petite Prince in verwerkt zijn. Ter ondersteuning van Jonatan is de laatste Franse winnares, Marie Myriam, hier aanwezig. Op het einde van de persconferentie zongen zij samen een gedeelte van haar winnende lied “L’oiseau et l’enfant“.

Duitsland stuurt de 22-jarige Max. De jongen heeft een fantastische stem, maar helaas niet de looks. In de Duitse finale kreeg Max 92 procent van de stemmen. De bekende tv presentator Stefan Raab (tevens deelnemer uit 2000) schreef het nachtclub-achtige lied “Can’t wait until tonight“.

De Vlamingen mochten in België dit jaar het lied voor het festival kiezen en na een aantal voorronden, behaalde Xandee de overwinning. Zij zet met “1 life“ een leuke show neer op typische Belgische Dance muziek. Bij de fans scoort dit nummer erg hoog en wij denken dat het lied ook zeker in de top 10 zal gaan eindigen.

De 17-jarige Julia Savicheva uit Rusland zingt “Believe me“. We weten niet wat er met Russische jonge meisjes is, maar deze was tijdens de persconferentie net zo onsympathiek als de meiden van t.A.T.u. vorig jaar. Op het podium wordt zij bijgestaan door vier streetdancers. Het begin van het lied is nog wel leuk, maar op een gegeven moment slaat het door en gaat het over de top. Er is verteld dat deze choreograaf ook verantwoordelijk is voor de onzinshow van Frankrijk. Kan deze man a.u.b. verbannen worden bij het volgende festival?

IJsland stuurt een hele mooie jongen naar Turkije. Hij heet Jonsi en heeft een goddelijke kop en dito lichaam. Hij staat alleen op het podium en zingt de zware ballade “Heaven“. Tijdens de persconferentie bleek onze Jonsi behoorlijk wat vrouwelijke trekjes te hebben. In zijn videoclip kijkt hij treurig naar beelden van hem rennend over het strand met zijn ex-vriendin. Nu snappen wij wel waarom het een ex is geworden. Vragen over deze videoclip werden afgewimpeld: iedereen moest er zelf maar een eigen interpretatie aan geven.

Ook Ierland stuurt een solo zanger. Chris Doran (24) zingt het lied “If my world stopped turning“. Ongelooflijk, maar binnen vijf seconden hoor je dat dit de Ierse inzending is. Het lied zou zo door elke willekeurige boyband gezongen kunnen worden. Qua tekst is het, voor de verliefden onder ons, een van de mooiste van dit festival.

De overige landen (Polen, Engeland, Turkije, Roemenië en Zweden) hebben wij helaas moeten missen, omdat wij teruggingen naar het hotel. Wij moesten ons namelijk omkleden voor het officiële openingsfeest dat werd gehouden in het chique 5 sterren hotel Eminonu. Een groot gebouw dat meer op een paleis leek. In de tuin was voldoende plaats voor de 3000 genodigden. In een grote tent zat een orkest en het feest werd geopend door de Minister van Cultuur & Toerisme. Er was een heerlijk buffet en ondertussen konden wij genieten van alle voorbij flanerende en opgedofte artiesten. Het feest werd afgesloten met een schitterend vuurwerk boven de Bosporus. Daarna vertrokken er boten naar het hotel en naar een discotheek waar de Turken een feest gaven ter ere van Athena, de popgroep die de Turkse eer hoog gaat houden. De Turken zelf rekenen op een tweede overwinning. Om half 2 vertrokken wij weer moe, maar voldaan naar ons hotel.




MAANDAG 10 MEI

Deze dag mochten alle veertien rechtstreeks geplaatste finalisten nogmaals op het podium hun lied repeteren en werd er een persconferentie gehouden. De Oostenrijkers blinkten uit in orginaliteit tijdens hun persconferentie: De heren van Tie-Break, gehuld in rode en witte handdoeken, hadden prijzen meegenomen en gingen de vragen die gesteld werden allemaal eerst beoordelen. Alleen de leukste 3 vragen zouden beantwoord worden en de vraagstellers kregen daarvoor een prijs (rugzak, stropdas, mozartkogel chocolade). Zij hadden voor zichzelf een fles drank bij zich en iedere keer als er een stomme vraag werd gesteld mochten zij een glaasje schnaps. Nu worden er in het algemeen best veel stomme vragen op zo’n persconferentie gesteld, dus de jongens konden heel wat drinken. Zij beëindigden de persconferentie door opelkaar te gaan liggen, om zo met hun "kleding" de Oostenrijkse vlag (rood-wit-rood) te vormen.

Frankrijk heeft de act iets aangepast en het is nu wat minder druk, maar de vrouw op stelten blijft irritant aanwezig op het podium.

Bij de Belgische persconferentie werden er vragen gesteld over de naaktfoto’s van Xandee, die drie jaar geleden gemaakt waren en deze week in vele Turkse kranten opnieuw werden afgedrukt. Bijvoorbeeld of de foto's nog van invloed zouden zijn op de uitslag. Deze vragen blijven steeds komen en terecht gaf Sergio (deelnemer 2002, nu manager) daarop aan, dat het mooie foto’s zijn en dat er vanaf nu geen antwoord meer zou komen op dit soort vragen.

Net als gisteren moesten wij ook vandaag het festivalterrein weer voortijdig verlaten en hebben we de laatste vier landen niet gezien. De acts van Zweden en Turkije schenen erg goed zijn, maar wij zullen deze pas zien tijdens de Generale repetitie op vrijdag 14 mei. Er was, door de NOS, een bijeenkomst georganiseerd voor de Nederlandse pers, om samen met Re-Union te genieten van een hapje en een drankje. Dit vond plaats in één van de top hotels in Turkije: The Four Seasons. Op het dakterras was er schitterend uitzicht op de Haia Sophia, de Blauwe Moskee en de Bosporus. Een mooiere locatie had men niet kunnen bedenken. Ook hadden wij nog een kort interview met Paul en Fabrizio. Zij gaven aan dat het hoogtepunt, tot nu toe, het feest bij de Minister van Cultuur & Toerisme was geweest (zie dagboek Zondag 9 Mei). Ze genoten volop en het voelde als vakantie, na het harde werken in Nederland. Alles was nog relaxed, terwijl Paul aangaf dat hij normaal gesproken snel zenuwachtig is. Tot nu toe had hij daar helemaal geen last van. Samen met Erwin, Pieter en Tarif werd natuurlijk ”Without You“ gezongen met de prachtige Haia Sophia als decor. Radio 2 begon vanaf het dakterras met de eerste uitzending van Ron Stoelties radioprogramma “Istanbul calling“. Het duo uit Litouwen was één van de gasten.

Na 2,5 uur stapten wij bij de Nederlandse delegatie in de bus om naar The Blue & White Party van Israel te gaan. Er was een TV studio gehuurd en er werd een programma voor de Israelische televisie opgenomen. Er zat een tribune vol publiek en er zouden een paar Eurovisie artiesten optreden. David D’or opende de show en er volgden twee playback-acts van Bosnië & Herzegovina en Malta. Daarna bracht Re-Union hun lied live en akoestisch. Daarna moesten we meteen de bus weer in om naar het feest van Frankrijk & Monaco te gaan. In een grote ruimte waren veel artiesten aanwezig. Marie Myriam en Christer Bjorkman (Zweden 1992) presenteerden de avond en de artiesten volgden elkaar in hoog tempo op. Er was echter geen gelegenheid om tapes te draaien dus alle liedjes moesten accapella of akoestisch. De liedjes van Bosnië en Malta vielen hierdoor in het niet. Nederland kon een perfecte live versie neerzetten omdat het lied zich wel in zijn eenvoud hiervoor leent. De Russische Julia zong niet eens haar eigen lied maar koos voor “I will survive“ van Gloria Gaynor. Ook Spanje, Oostenrijk, Slovenië, Monaco en Frankrijk hebben nog op de planken gestaan (en waarschijnlijk nog wel meer, maar dat was voordat wij binnenkwamen).

De avond eindigde op het feestje van Wit-Rusland dat in een ballroom in de kelder van het hotel werd gehouden. Doordat er vanavond meerdere feesten tegelijk werden gegeven, werd deze party van Alexandra & Konstantin in het begin maar door zo'n man of 20 bezocht. De zaal stroomde echter vol toen de tap dicht ging bij de Fransen & Monegasken. Om half 2 was het weer mooi geweest en pakten we de taxi terug naar het hotel.




DINSDAG 11 MEI

Uitslapen is er niet bij tijdens een Eurovisie week. De wekker liep af om 8.00 uur, en allereerst gingen we naar de festivalhal om onze belevenissen van de vorige dag voor jullie op te schrijven. Van daaruit gingen we met de taxi richting Bosporus om de studio te bezichtigen waar Stefan Raab bijna dagelijks een tv programma voor de Duitse tv presenteert. We waren daar heen gelokt met het vooruitzicht op een rondleiding door de studio inclusief een hapje en een drankje. Maar eenmaal aangekomen was er geen rondleiding, geen hapje, maar wel een drankje. Natuurlijk hebben we even met de Duitse deelnemer Max gesproken. De 22-jarige zanger vertelde dat hij met opzet geen enkel ander lied had willen horen en dat hij zich wilde laten verrassen op de avond zelf. Na dit, wat tegenvallende bezoek, namen wij de taxi naar Taksim Square om even een stukje van de winkelstraat door te lopen.

Om 17.30 uur waren wij weer terug bij de Abdi Ipekçi Arena omdat er om 18.00 uur een persconferentie zou plaatsvinden met als aankondiging “ABBA - Their last video ever“. Op de persconferentie vertelde Svante Stockselius (EBU Executive Supervisor) over de EBU bijeenkomst die deze ochtend had plaatsgevonden. Hij gaf aan dat er continue gewerkt wordt om het festival interessant en bij de tijd te houden. Daarom komt er dit jaar niet alleen een dubbel-cd maar ook een dvd van het festival op de markt. Er waren complimenten voor de TRT met het organiseren van deze eerste tweedaagse formule en hij gaf aan dat de komende jaren er eveneens twee avonden zullen komen. Het werd toegejuicht als er nog meer landen mee zouden willen doen en er waren gesprekken met Italië om weer terug te komen (met als gerucht dat zij dan het vijfde “grote“ land konden worden: dat betekent dat zij altijd een finaleplaats hebben en niet in de Halve Finale hoeven te staan). Hierop kwam de vraag of een land uit Afrika ook zou mogen deelnemen. „Als dat land lid is van de EBU zou dit mogelijk moeten zijn“ was daarop het antwoord. Een engelse journalist gaf aan dat dit festival grote namen als ABBA, Celine Dion en Linda Williams (...) heeft opgeleverd en dat er aan het 50-jarige jubileum volgend jaar niet zomaar voorbij mag worden gegaan. De heer Stockselius antwoordde dat pas na dit festival de EBU-werkgroep een bijeenkomst zal houden om te bekijken hoe dit jubileum van het festival op een passende wijze gevierd kan gaan worden. Zaken als een extra jubileum uitzending in november, uitbrengen van cd’s en dvd’s etc. zullen dan besproken worden.

Tot slot meldde Stockselius dat het dit jaar dertig jaar geleden is dat ABBA het songfestival won met "Waterloo". De EBU heeft contact opgenomen met de groepsleden met het verzoek nog één keer op te treden. Agnetha, Bjorn, Benny & Annifrid zagen dit echter niet zitten. Het is inmiddels ook al weer twintig jaar geleden dat ze gezamelijk opgetreden hadden. Maar er was wel een ander leuk idee ontstaan. Met instemming én medewerking van de ABBA-leden is een komisch filmpje gemaakt, die tijdens de Halve Finale van morgen wordt uitgezonden. En iedereen goed opletten, want Agnetha, Bjorn, Benny & Annifrid zijn alle vier in dit filmpje te zien: "Their Last Video Ever!"

En vandaag waren er dan natuurlijk ook nog de eerste twee zgn. Dress Rehearsals: Generale repetities in vol ornaat. Paul, Fabrizio, Tarif, Erwin en Pieter deden het geweldig. We hebben er een goed gevoel bij dat Nederland morgenavond doorstoot naar de finale! Ook Servë, Oekraïne, Malta, Griekenland en Cyprus kwamen zeer sterk over, maar we weten inmiddels uit jaren ervaring, dat dit alles nog helemaal niets zegt. Alles zal afhangen van de uitvoering tijdens de live-uitzending. Na afloop van de Dress Rehearsal zijn we nog effe gaan stappen... Okee, okee... de nightclub was weer eens TE gezellig. Om 5.00 uur gingen we slapen...




WOENSDAG 12 MEI

Vandaag is het dan zover. Na maanden van voorbereiding mag Re-Union vanavond ons land vertegenwoordigen tijdens de halve finale van het 49ste Eurovisie Songfestival. Overdag is er niet zoveel te doen. Aangezien wij op dinsdagavond het hele programma al gezien hebben, willen we niet meer naar de middagrepetitie. Barry deed 'smiddags nog verslag in het radioprogramma “Goeiemiddag Overijssel“ en Bart ging de winkelstraat afstruinen. Omdat er ook enkele Nederlandse vrienden in Istanbul gearriveerd waren, gingen we al redelijk vroeg naar de Abdi Ipekci Arena. De sfeer vóór zo’n uitzending heeft altijd iets magisch. Je ziet allerlei groepjes staan die zich hebben uitgedost in de landskleuren. Vlaggen, petjes, t-shirts en geschminkte gezichten. Finse fans hadden hun t-shirts voorzien van vleugeltjes. De tijd van galajurken is voorbij en het lijkt wel een voetbalstadion, alleen zijn er niet 2 maar 36 landen die het tegen elkaar opnemen.

De opening was prachtig met de dansenden derwisjen (whirling derwishes). We hadden ongelooflijke mazzel dat wij op rij 1 voor het podium zaten! De uitzending vloog voorbij (vorig jaar waren er nog 50 secondenfilmpjes tussen twee liedjes, nu is dit teruggebracht tot 30 seconden). In de zaal kregen een aantal landen meer applaus dan gemiddeld. Meest opvallend was daarbij het applaus voor Albanië en ook onze eigen Re-Union werd heel warm onthaald. Je merkte dat dit zijn effect had op het podium, waarbij Paul straalde. We hadden er een goed gevoel bij en hoopten dat Europa ook zou inzien dat dit sympathieke duo op zaterdag nog een keer zou moeten optreden.

Het maakt het kijken naar het festival zo veel leuker als je eigen land op het scorebord staat. Vooral dit jaar, nu er 36 juries komen!. De tien minuten televote-tijd werden gebruikt om het thuisfront te sms-en om te vragen hoe de show was overgekomen en wat de favorieten waren. Daarna kwam een “nerve breaking“ moment. Het openen van de enveloppen. De Grieken achter ons hielden het ook niet meer. Na het openen van de derde enveloppe begon de presentratrice met ’Nnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn…’ en toen wisten wij genoeg: er was namelijk geen ander land in de Halve Finale dat begon met een "N". We vlogen van onze stoel af: gilden, joelden, sprongen en gingen kompleet uit onze fontanel. Daarna moesten we de Grieken geruchtstellen: er zijn nog zes enveloppen, nog vijf, nog vier... tot er nog maar twee over waren. Daaruit kwamen Griekenland en Cyprus en het meisje achter ons kon haar tranen niet meer bedwingen. Daarna kwamen alle finalisten het podium op. Vanaf het podium hadden de Nederlandse jongens al snel contact met ons. Uitbundig schreeuwden we met z'n allen al: "Feesten! Feesten! Feesten!".

Het was een heerlijk gevoel om een keer blij de zaal te verlaten na een Eurovisie, want ondanks dat dit een Halve Finale was, voelde het wel als een echte Eurovisie. Toen de uitzending was afgelopen werd er nog een lange persconferentie gehouden waarbij alle 10 artiesten achter de tafel plaatsnamen. Hierna kreeg de Nederlandse pers ook nog even de tijd om Paul en Fabrizio zelf te spreken. Daarna was het op weg naar de dansvloer (en gingen we om 5.00 uur weer richting hotel terug). WE ZITTEN IN DE FINALE!!!




DONDERDAG 13 MEI

Vandaag was er door de organisatie een rustdag gepland voor de deelnemers. En dus ook voor ons. Allereerst hebben we tot 10.00 uur uitgeslapen, en vervolgens was het tijd voor iets cultureels. We hebben het Ayasofya bezocht en daarna lekker van de zon genoten in het park tussen de Ayasofya en de Blauwe Moskee. Voor ons toch wel één van de mooiste plekjes in de stad. Daarna ging Barry weer naar de hal om een bijdrage te leveren aan het radioprogramma “Goeiemiddag Overijssel“.

Na een gezellig diner met twee Portugese vrienden gingen we op pad naar het Belgische feestje. Xandee kwam op in een gele jurk, duidelijk geinspireerd op de festivalcreatie van Linda Williams (er kan voorzichtig gesproken worden van een ware revival) maar stelde de aanwezigen teleur door het lied “1 life“ te playbacken. Er was van te voren niet aangegeven dat zij haar stem wilde sparen of last had van verkoudheid of iets dergelijks. Zij playbackte nog een ander lied van haar nieuwe cd en halverwege het feest betrad zij nog een keer het podium voor een tweede playback-act van haar festivalbijdrage.

Bart werd samen met twee Nederlandse vrienden geinterviewd door het VRT programma “De Rode Loper“. Na wat bier en gehaktballen gingen we snel met de taxi naar het volgende feest. In het Holiday Inn Hotell gaven Oekraïne en Servië & Montenegro samen een feest. Aangezien Oekraïne (samen met Griekenland) bovenaan in de polls staat en ook Servië & Montenegro gedurende deze week steeds populairder wordt, waren de pers en fans in grote getale op het feest afgekomen. Ruslana playbackte een aantal nummers die in dezelfde categorie vallen als haar “Wild Dances“. Er werd druk gedanst, gesprongen en vooral met de lange manen geschut. Haar inzending werd, helaas, niet gebracht. Hierna werd Zeljko op het podium gehaald en werd er een toast uitgebracht met Oekrainsche wodka en één of ander vaag hapje dat er niet echt aantrekkelijk uit zag. Daarna kwam er een showorkest het toneel op terwijl ze een eigen versie van “Lane Moje“ brachten. Zeljko hoefde dus ook niet te zingen en was breed lachend aan het dirigeren. Waarschijnlijk had de organisatie niet op zo’n grote aanloop gerekend want halverwege het feest waren bier, wijn en glazen al op. Er kwam niet echt sfeer in het feest en daarom vertrokken wij maar weer met de taxi naar de plaatselijke disco. Ook dit werd dus weer een lange nacht...




VRIJDAG 14 MEI

De laatste voorbereidingen hebben vandaag plaatsgevonden. Zo waren er twee Dress Rehearsals (Generale Repeties) in de Arena. En voor het eerst waren de 24 finalisten dus achter elkaar te horen en te zien op het podium. 's Middags liet de techniek nog diverse landen in de steek, waaronder ook Nederland. Het geluid van de backingvocals was niet te horen. Tijdens de avond Generale verliep was alles gelukkig weer volgens plan. Inmiddels kunnen wij niet meer objectief naar de liedjes kijken en luisteren. We hebben alles nu zo vaak gehoord, dat je in elk lied wel iets leuks hoort. Maar voor het grote publiek zijn vrijwel alle liedjes nieuw. We kregen daarom wel een indicatie welke landen populair waren bij de mensen in de zaal. Zo kregen Griekenland, Oekraïne, Cyprus, Malta en Servië de meeste bijval. En ook de jongens van de groep Athena, maar zij spelen natuurlijk een thuiswedstrijd.

Na afloop van de tweede Dress Rehearsal zijn we nog naar een feest gegaan, dat georganiseerd werd door de Turkse Eurovisie Fanclub. En ook dat was natuurlijk weer reuze gezellig. Een groot deel van de voormalige Turkse Songfestivaldeelnemers was aanwezig om hun Eurovisielied ten gehore te brengen. En dan blijkt weer hoe populair Songfestivaldeelnemers blijven onder de fans.




ZATERDAG 15 MEI

Het is zover. Het grootste jaarlijkse Europese muziekspektakel beleeft vandaag zijn 49ste editie. De laatste hele dag in Istanbul hebben we relaxed doorgebracht. Shoppen in de gezellige straten van Taksim, en langzaam maar zeker alles in gereedheid brengen voor de start van het Eurovisie Songfestival.

Waren er tijdens de Halve Finale op woensdag nog vele lege plekken, vanavond was de Abdi Ipekci Arena helemaal uitverkocht. De presentatie van Meltem & Korhan was nog steeds vreselijk en té gemaakt, maar de ergste mislukte grappen (die tijdens de generale repetities totaal verkeerd overkwamen) waren er tijdens het live-programma uitgehaald. De sfeer in de Arena was overweldigend, en één voor één kwamen de 24 deelnemers op het podium.

De puntentelling (voor het eerst mochten 36 landen hun voorkeur doorgeven) duurde eigenlijk veel te lang, ondanks dat dit programma-onderdeel toch altijd het spannendste deel van het hele programma is. Al gauw bleek dat Ruslana haar favorietenrol kon waarmaken. Re-union kwam er helemaal niet aan te pas. De grootste teleurstelling moest waarschijnlijk wel verwerkt worden door de Belgische Xandee. Getipt als Top 10 notering, werd het echter niet meer dan een gedeelde 22ste plaats. Ook het resultaat van Malta kwam hard aan bij de Maltese delegatie...

Fabrizio van Re-union was niet alleen ontgoocheld, maar ook boos over de uitslag. Hij had dan ook geen zin in de grote Afterparty die georganiseerd was. Paul ging wel met ons mee. Samen met o.a. enkele collega's van de pers, de backingvocals Tarif en Erwin, en de twee fantastische meiden van het Nederlandse Consulaat (Madeleine & Didem) hebben we nog tot laat in de nacht gefeest en deze enerverende Eurovisie-week afgesloten.

Het zit erop. Het Eurovisie Songfestival 2004 in Istanbul is afgelopen. Sommige landen vieren feest, anderen zullen moeten bijkomen van een enorme kater. Hoe dan ook, volgend jaar zal iedereen gewoon weer vol goede moed samenkomen in de volgende Eurovisie Stad. En misschien is dat wel Kiev... Tot dan!





2004_dagboek1
  Ruslana (Oekraïne)

2004_dagboek2
  Sakis Rouvas (Griekenland)

2004_dagboek3
  Fabrizio en Angeline

2004_dagboek4
  Ludwig & Julie (Malta)

2004_dagboek5
  Relaxen op de boot

2004_dagboek6
  Interviews met de diverse media

2004_dagboek9
  Het Zwitserse vlas-snorretje Piero

2004_dagboek7
  Jari (Finland) heeft veel fans!

2004_dagboek8
  Alexandra & Konstantin tijdens persconferentie

2004_dagboek12
  David D'Or (Israel)

2004_dagboek15
  Mierzoet uit Malta, maar het plaatje klopt

2004_dagboek16
  Ontvangst op het Nederlands Consulaat

2004_dagboek17
  Without you

2004_dagboek18
  Simona & Linas uit Litouwen

2004_dagboek19
  De 16-jarige Lisa Andreas (Cyprus)

2004_dagboek21
  Behoort Tose Proeski in de Hot-Hunk-Top 10?

2004_dagboek22
  Tortelduifjes uit Slovenië

2004_dagboek23
  Beauties & Beast uit Estland

2004_dagboek24
  Repetitie Nederland

2004_dagboek26
  Fabrizio & Paul tijdens persconferentie

2004_dagboek27
  Mooie Ramon uit Spanje

2004_dagboek28
  Slagroom-chaos bij Oostenrijk

2004_dagboek29
  De Franse Jonatan met Marie Myriam

2004_dagboek30
  Max met meester Stefan Raab

2004_dagboek31
  Hemelse Jonsi

2004_dagboek32
  Eén van de vele overheerlijke buffetten

2004_dagboek33
  Xandee draagt het shirt van voetbalclub
  Fenerbahce die afgelopen zondag kampioen werd


2004_dagboek34
  Het prachtige uitzicht vanaf het
  dakterras van The Four Seasons


2004_dagboek35
  Tarif, Fabrizio, Erwin, Paul en Pieter

2004_dagboek36
  Akoestische versie van "Without You"

2004_dagboek37
  Jonatan Cerrada (Frankrijk)

2004_dagboek39
  ABBA - Their last video

2004_dagboek40
  Sofia uit Portugal
  tijdens de eerste Dress Rehearsal


2004_dagboek41
  Uitstekende generale voor Nederland

2004_dagboek42
  Familie en vrienden van Paul & Fabrizio
  waren in grote getale aanwezig!


2004_dagboek43
  Supporters uit Nederland: Michiel, Jeroen, Bart & Bart

2004_dagboek44
  Supporters uit Portugal: Renato, Vasco & Nuno

2004_dagboek45
  NNNNNNNNNNNNNNNNNNNNetherlands!!!

2004_dagboek46
  Xandee met Wim DeHandschutter

2004_dagboek47
  Belgisch onderonsje met Christoff, Xandee en Jan

2004_dagboek48
  Feest bij Oekraïne en Servië & Montenegro

2004_dagboek49
  Veel bijval voor Turkije

2004_dagboek50
  Winst voor Oekraïne

2004_dagboek52
  Geen Top 10, maar slechts een 22ste plaats
  voor België


2004_dagboek53

2004_dagboek54
  Teleurstelling bij Paul & Fabrizio